ଅହଂ ଯାନ୍ସଂହରିଷ୍ଯାମି କସ୍ତେଷାମପି ରକ୍ଷିତା
ଯାହାକୁ ମୁଁ ସଂହାର କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେମାନଙ୍କୁ କିଏ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ?
ସର୍ଵେଷାମପି ସଂହର୍ତା ସ୍ରଷ୍ଟା ପାତାଽହମେଵ ଚ
ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଏକା ନାଶକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ପାଳନକର୍ତ୍ତା।
ଭକ୍ତା ମମାନୁଗା ନିତ୍ଯଂ ମତ୍ପାଦାର୍ଚନତତ୍ପରାଃ
ମୋ ଭକ୍ତମାନେ ସଦା ମୋ ପଛରେ ଚଲନ୍ତି, ମୋ ପାଦ ପୂଜାରେ ଲଗି ରହନ୍ତି।
ସର୍ଵେ ନଶ୍ଯଂତି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ପ୍ରଭଵଂତି ପୁନଃପୁନଃ
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ସମସ୍ତ କିଛି ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଓ ପୁଣିପୁଣି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଅତୋ ଵିପଶ୍ଚିତଃ ସର୍ଵେ ଦାସ୍ଯଂ ଵାଂଛଂତି ନୋ ଵରମ୍
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମୋର ଦାସତ୍ୱକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାନ ନୁହେଁ।
ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାଵ୍ଯାଧି ଭଯଂ ଚ ଯମଯାତନା 4.6.
ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ରୋଗ, ଭୟ ଓ ଯମର ଯନ୍ତ୍ରଣା—
ଭକ୍ତା ନ ଲିପ୍ତାଃ ପାପେଷୁ ପୁଣ୍ଯେଷୁ ସର୍ଵକ ର୍ମିଣଃ
ମୋ ଭକ୍ତମାନେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପ କିମ୍ବା ପୁଣ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅହଂ ପ୍ରାଣଶ୍ଚ ଭକ୍ତାନାଂ ଭକ୍ତାଃ ପ୍ରାଣା ମମାପି ଚ
ମୁଁ ମୋ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ଏବଂ ମୋ ଭକ୍ତମାନେ ମୋ ପ୍ରାଣ।
ଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନଂ ନାମ ଷୋଡଶାରଂ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣକମ୍
ସୁଦର୍ଶନ ନାମକ ଚକ୍ରରେ ଷୋଳ ଟି ଆର ଅଛି, ଏହା ବହୁତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ।
ଭକ୍ତାନ୍ତିକେ ତୁ ତଚ୍ଚକ୍ରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ରକ୍ଷାର୍ଥମୀପ୍ସିତମ୍
ଭକ୍ତଙ୍କ ନିକଟରେ ରହିଥିବା ବେଳେ, ସେ ଚକ୍ର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ।
ନ ମେ ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ଯଂ ଚ ଵୈକୁଂଠେ ଗୋଲୋକେ ରାଧିକାଂତିକେ
ମୋତେ ବୈକୁଣ୍ଠ, ଗୋଲୋକ କିମ୍ବା ରାଧିକାଙ୍କ ନିକଟରେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ମିଳେ ନାହିଁ।
ପ୍ରାଣେଭ୍ଯଃ ପ୍ରେଯସୀ ରାଧା ସ୍ଥିତୋରସି ଦିଵାନିଶମ୍
ମୋ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ରାଧା, ଯିଏ ଦିନ ରାତି ମୋ ଚାତି ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଭକ୍ତଦତ୍ତଂ ଚ ଯଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଽଶ୍ନାମି ସୁରେଶ୍ଵରାଃ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ମୋ ଭକ୍ତମାନେ ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୋତେ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେଠାରୁ ମୁଁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରେ।
ସ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ରସ୍ଵଜନାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯଂତେ ମାମହର୍ନିଶମ୍
ସେମାନେ ଜଣେ ଭକ୍ତ, ଜୀବନ ସଂଗୀନୀ, ସନ୍ତାନ ଓ ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ଲୋକମାନେକୁ ଛାଡି, ଦିନ ରାତି ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଦୁଷ୍ଟା ଯଦା ମେ ଭକ୍ତାନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଗଵାମପି
ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକେ ମୋର ଭକ୍ତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗାଈମାନେକୁ କଷ୍ଟ ଦେଇଥାନ୍ତି,
ତଥାଽଚିରଂ ତେ ନଶ୍ଯଂତି ଯଥା ଵହ୍ନୌ ତୃଣାନି ଚ 4.6.
ସେମାନେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ଘାସ ଦହିଯାଏ।
ଯାସ୍ଯାମି ପୃଥିଵୀଂ ଦେଵା ଯାତ ଯୂଯଂ ସ୍ଵମାଲଯମ୍
ହେ ଦେବମାନେ, ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଯିବି, ତୁମେମାନେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଯାଅ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ନାଥୋ ଗୋପାନା ହୂଯ ଗୋପିକାଃ
ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଗୋପମାନେ ଓ ଗୋପୀମାନେକୁ ଡାକିଲେ।
ଗୋପା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ଶୃଣୁତ ଯାତ ନଂଦଵ୍ରଜଂ ପରମ୍
ହେ ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ, ଶୁଣ, ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଯାଅ।
ଵୃଷଭାନୁପ୍ରିଯା ସାଧ୍ଵୀ ନଂଦଗୋପକଲାଵତୀ
ବୃଷଭାନୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ର ଓ ନନ୍ଦ ଗୋପଙ୍କ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ।
ପିତୄଣାଂ ମାନସୀ କନ୍ଯା ଧନ୍ଯା ମାନ୍ଯା ଚ ଯୋଷିତାମ୍
ପିତୃମାନେଙ୍କ ମନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କନ୍ୟା, ସେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ।
ତସ୍ଯା ଗୃହେ ଜନ୍ମ ଲଭ ଶୀଘ୍ରଂ ନଂଦଵ୍ରଜଂ ଵ୍ରଜ
ତାଙ୍କ ଘରେ ଶୀଘ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇ, ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଯାଅ।
ତ୍ଵଂ ମେ ପ୍ରାଣାଧିକା ରାଧେ ତଵ ପ୍ରାଣାଧିକୋଽପ୍ଯହମ୍
ହେ ରାଧା, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରିୟ, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରିୟ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ରାଧିକା ତତ୍ର ରୁରୋଦ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲା
ଏପରି ଶୁଣି, ରାଧିକା ସେଠାରେ ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ।
ଜନୁର୍ଲଭତ ଗୋପାଶ୍ଚ ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ପୃଥିଵୀତଲେ
ଗୋପମାନେ ଓ ଗୋପୀମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ଲାଗିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ସର୍ଵେ ଦଦୃଶୂ ରଥମୁତ୍ତମମ୍ 4.6.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥକୁ ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ଵେତଚାମରଲକ୍ଷେଣ ଶୋଭିତଂ ଦର୍ପଣାଯୁତୈଃ
ସେଇ ରଥ ଧଳା ଚାମର ଓ ହଜାର ଦର୍ପଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା।
ସଦ୍ରତ୍ନକଲଶାନାଂ ଚ ସହସ୍ରେଣ ସୁଶୋଭିତମ୍
ହଜାର ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର କଳଶରେ ଭରି ରଥ ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୈଯୁକ୍ତଂ ଶାତ କୁଂଭମଯଂ ଶୁଭମ୍
ଉତ୍ତମ ପାର୍ଷଦମାନେ ଯୋଗାଯୋଗ କରିଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ସୁନାରେ ତିଆରି, ଏହି ରଥ ମଙ୍ଗଳମୟ ଥିଲା।
ତତ୍ରସ୍ଥଂ ପୁରୁଷଂ ଶ୍ଯାମଂ ସୁନ୍ଦରଂ କମନୀଯକମ୍
ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।