ଖଗେଂଦ୍ରଚଂଚୁନାସାଗ୍ର ଗଜେଂଦ୍ରମୌକ୍ତିକାନ୍ଵିତାମ୍
ପକ୍ଷୀରାଜ ଚଞ୍ଚୁ ଆକୃତିର ନାକର ଗହନା ଓ ହାତୀମୁକ୍ତାରେ ତାଙ୍କର ନାକ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ମାଲଯା କୌସ୍ତୁଭେଂଦ୍ରାଣାଂ ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସୁଶୋଭିତାମ୍
କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ମାଳା ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳକୁ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଥିଲା।
ରତ୍ନାଂଗୁଲୀଯ ନିକରୈଃ କରାଂଗୁଲିଵିଭୂଷିତାମ୍
ତାଙ୍କର ଆଠିରେ ରତ୍ନଖଚିତ ଅଂଗୁଠିର ଧାର ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ସୂକ୍ଷ୍ମସୂତ୍ରାକୃତୈ ରମ୍ଯୈର୍ଭୂଷିତା ଶଂଖଭୂଷଣୈଃ
ସୂକ୍ଷ୍ମ ସୂତରେ ଗଠିତ ସୁନ୍ଦର ଶଂଖ ଗହନାରେ ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରାଯାଇଥିଲା।
ପ୍ରତପ୍ତସ୍ଵର୍ଣଵର୍ଣାଭାମାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଚାରୁଵିଗ୍ରହାମ୍
ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ପୋଶାକରେ ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଆକର୍ଷକ ଭାବେ ଢାକି ରହିଥିଲା।
ଭୂଷିତାଂ ଭୂଷଣୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସୌଂଦର୍ଯେଣ ଵିଭୂଷିତୈଃ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତେ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ପୂର୍ଣସର୍ଵମନୋରଥାଃ।।4.6.
ସମସ୍ତ ଗହନା ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିବା ସେଉଁଠି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଗଲା।
ତଵ ଚରଣସରୋଜେ ମନ୍ମନଶ୍ଚଂଚରୀକୋ ଭ୍ରମତୁ ସତତମୀଶ ପ୍ରେମଭକ୍ତ୍ଯା ସରୋଜେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ମନ ମଧୁମକୁ ଭଳି ତୁମ ଚରଣ କମଳରେ ସଦା ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଭରି ଘୁରୁଅ।
ଵିଷଯମତିଵିନିଂଦ୍ଯଂ ସୃଷ୍ଟିସଂହାରରୂପମପନଯ ତଵ ଭକ୍ତିଂ ଦେହି ପାଦାରଵିଂଦେ
ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଯେଉଁମାନେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର ଆକାର, ମୋତେ ତୁମ ଚରଣ କମଳରେ ଭକ୍ତି ଦିଅ।
ତଵ ନିଜଜନସାର୍ଦ୍ଧଂ ସଂଗମୋ ମେ ମଦୀଶ ଭଵତୁ ଵିଷଯବଂଧଚ୍ଛେଦନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣଖଙ୍ଗଃ। ତଵ ଚରଣସରୋଜେ ସ୍ଥାନଦାନୈକହେତୁର୍ଜନୁଷି ଜନୁଷି ଭକ୍ତିଂ ଦେହି ପାଦାରଵିନ୍ଦେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସହିତ ମୋର ସଙ୍ଗ ହେଉ। ବିଷୟ ଆସକ୍ତିର ବନ୍ଧନ କାଟିବା ପାଇଁ ମୋର ବିରାଗ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଭଳି ହେଉ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ତୁମ ଚରଣ କମଳରେ ଭକ୍ତି ଦିଅ, କାରଣ ଏହା ତୁମ ପାଖରେ ସ୍ଥାନ ପାଇବାର ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ କୃତ୍ଵା ପରିପୂର୍ଣୈକସାନସାଃ
ଏଭଳି ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ସେମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ସୁରାଣାଂ ସ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାନୁ ଵାଚ କୃପାନିଧିଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣି, କୃପାର ସାଗର ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶିଵାଶ୍ରଯାଣାଂ କୁଶଲଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯୁକ୍ତଂ ନ ସାଂପ୍ରତମ୍
ଏବେ ଶିବଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ଥିବାମାନେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ପଚାରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନିଶ୍ଚିଂତା ଭଵତାତ୍ରୈଵ କା ଚିଂତା ଵୋ ମଯି ସ୍ଥିତେ
ଏଠାରେ ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ; ମୁଁ ଥିଲେ ତୁମେ କଣ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଚାହିଁବ।
ଯୁଷ୍ମାକଂ ଯମଭିପ୍ରାଯଂ ସର୍ଵଂ ଜାନାମି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ତୁମେ ଯାହା ଭାବୁଛ, ସେ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜାଣେ।
ମହତ୍କ୍ଷୁଦ୍ରଂ ଚ ଯତ୍କର୍ମ ସର୍ଵଂ କାଲକୃତଂ ସୁରାଃ
ବଡ଼ କିମ୍ବା ଛୋଟ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ହେ ଦେବଗଣ, ସେ ସବୁ କାଳର ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ପରିପକ୍ଵଫଲାଃ କାଲେ କାଲେ ପକ୍ଵଫଲାନ୍ଵିତାଃ 4.6.
ଯଥାସମୟରେ ଫଳ ପକେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ସମୟରେ ଅନେକ ପକା ଫଳ ମିଳେ।
ସ୍ଵକର୍ମଫଲନିଷ୍ଠଂ ଚ ସର୍ଵକାଲେଽପ୍ଯୁପସ୍ଥିତମ୍
ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ସମୟ ସମୟରେ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ ରହେ।
କାଲେ କାର୍ଯଵଶାତ୍ସର୍ଵେ ଭଵଂତ୍ଯେଵାପ୍ରିଯାଃ ପ୍ରିଯାଃ
ଯଥାସମୟରେ କାରଣ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତେ ପ୍ରିୟ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତି।
ସ୍ଵକର୍ମଫଲପାକେନ ସର୍ଵେ କାଲଵଶଂ ଗତାଃ
ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ପକିଲେ ସମସ୍ତେ କାଳର ଅଧୀନ ହୁଅନ୍ତି।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ତତ୍କ୍ଷଣେନୈଵ ସପ୍ତମନ୍ଵତରଂ ଗତମ୍
ସେଇ ସମୟରେ ପୃଥିବୀରେ ସପ୍ତମ ମନୁଅନ୍ତର ଅତିତ ହୋଇଗଲା।
କାଲଚକ୍ରଂ ଭ୍ରମତ୍ଯେଵ ମଦୀଯଂ ଚ ଦିଵାନିଶମ୍
କାଳର ଚକ୍ର ଦିନ ଓ ରାତି ସଦା ଘୁରୁଛି, ମୋର ଚକ୍ର ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଘୁରୁଛି।
କୀର୍ତିଃ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଂ ପୁଣ୍ଯମଦ୍ଯ କଥାମାତ୍ରାଵଶେଷିତମ୍
ଆଜି ପୃଥିବୀରେ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ପୁଣ୍ୟ କେବଳ କଥା ଭଳି ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି।
ବଭୂଵୁର୍ବହଵୋ ଭୂମୌ ମହାବଲ ପରାକ୍ରମାଃ
ପୃଥିବୀରେ ଅନେକେ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଉପସ୍ଥିତୋଽପି କାଲୋଽଯଂ ଵାତୋ ଵାତି ନିରଂତରମ୍
ସମୟ ଆସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପବନ ଅବିରତ ଭାବେ ବହୁଛି।
ଵ୍ଯାଧଯଃ ସଂତି ଦେହେଷୁ ମୃତ୍ଯୁଶ୍ଚରତି ଜଂତୁଷୁ
ଦେହରେ ରୋଗ ରହିଛି, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ମୃତ୍ୟୁ ଘୁରୁଛି।
ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯନିଷ୍ଠା ଵିପ୍ରାଶ୍ଚ ତପୋନିଷ୍ଠାସ୍ତପୋଧନାଃ 4.6.
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବ୍ରହ୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ଯେଉଁ ତପସ୍ୱୀମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗି ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ତପରେ ଧନୀ।
ତେ ସର୍ଵେ ମଦ୍ଭଯାଦ୍ଭୀତାଃ ସ୍ଵକର୍ମଧର୍ମତତ୍ପରାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋ ଭୟରେ ଭୀତ ହୋଇ, ନିଜ ନିଜ କର୍ମ ଓ ଧର୍ମରେ ଲଗି ରହନ୍ତି।
ଦେଵାଃ କାଲସ୍ଯ କାଲୋଽହଂ ଵିଧାତା ଧାତୁରେଵ ଚ
ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସମୟ ହେଉଛି, ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ପାଳନକର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ହେଉଛି।
ମମାଜ୍ଞଯାଽଯଂ ସଂହର୍ତା ନାମ୍ରା ତେନ ହରଃ ସ୍ମୃତଃ
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ସଂହାର କରେ, ଏହିକାରଣରୁ ସେ 'ହର' ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମାଦିତୃଣପର୍ଯନ୍ତଂ ସର୍ଵେଷାମହମୀଶ୍ଵରଃ
ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ଯାଏଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ମୁଁ ମାଲିକ।