ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ମାର୍ଜାରୋ ମହିଷୋ ଜନ୍ମପଞ୍ଚକମ୍
ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଲେଇ ହେଉ, ପାଞ୍ଚ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହିଷ ହେଉ।
ମତ୍ସ୍ଯତ୍ଵେ ଜନ୍ମଶତକଂ କର୍କଟୀ ଜନ୍ମପଞ୍ଚକମ୍
ଶତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଛ ହେଉ, ପାଞ୍ଚ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଙ୍କଡ଼ା ହେଉ।
ନାଵିକଃ ଶଵଜୀଵୀ ଚ ଵ୍ଯାଧଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଣକାରକଃ
ନାଉଁଚାଳକ, ମୃତଦେହ ଖାଇ ଜୀବିକା କରୁଥିବା, ଶିକାରୀ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣକାର,
ଇତି ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଶୁଚିଂ କୃତ୍ଵା ସମୁଵାଚ ତୁ ତାରକାମ୍
ଏଭଳି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ପବିତ୍ର କରି, ସେ ତାରକାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଵିନା ପୂତା ତ୍ଵମେଵଂ ଶୁଦ୍ଧମାନସା
ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଛାଡ଼ି ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ପବିତ୍ର ହେଉଛ, କାରଣ ତୁମ ମନ ଶୁଦ୍ଧ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଶୁକ୍ରଶ୍ଚ ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଵା ତାରକାଂ ସତୀମ୍
ଏଭଳି କହି, ଶୁକ୍ର ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ସତୀ ତାରକାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ତିଷ୍ଠଂତୋ ଦେଵାସ୍ତେ ତେଜସଃ ପୁରଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଧ୍ୟାନ କରି ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ସେଇ ଦେବତାମାନେ ସେ ତେଜ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ସଜଲାଂଭୋଦଵର୍ଣାଭଂ ସସ୍ମିତଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସେ ଜଣେ ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ ଦେହ, ହସୁଥିବା, ଅତି ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଗଂଡସ୍ଥଲକପୋଲାଭ୍ଯାଂ ଜ୍ଵଲନ୍ମକର କୁଣ୍ଡଲମ୍
ତାଙ୍କର ଗଣ୍ଡ ଓ କପୋଳରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମକର ଆକୃତିର କୁଣ୍ଡଳ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧହରିଦ୍ରାଭାମୂଲ୍ଯଵସ୍ତ୍ରଵିରାଜିତମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଦୀପ୍ତିମାନ ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଭୂଷିତଂ ଭୂଷଣୈ ରମ୍ଯୈସ୍ତଦ୍ରୂପେଣୈଵ ଭୂଷିତୈଃ
ସେ ତାଙ୍କର ରୂପକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଶୋଭାବନ୍ତ ଗହନାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନେକ୍ଷଣପଶ୍ଯଂତଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରମ୍
ତାଙ୍କର ଶାନ୍ତ ନୟନ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲା।
କୌସ୍ତୁଭାସକ୍ତସଦ୍ରତ୍ନପ୍ରଦୀପ୍ତତେଜସୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ତେଜରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା।
ପଶ୍ଯଂତଂ ସସ୍ମିତଂ କାଂତଂ ପଶ୍ଯଂତୀଂ ଵକ୍ରଚକ୍ଷୁଷା
ସେ ହସୁଥିବା ଓ ଆକର୍ଷକ ରୂପରେ, କ୍ଷୁଦ୍ର ଚାହାଣିରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯାଂ ଶରତ୍ପଂକଜଲୋଚନାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ହାଲୁକା ହସରେ ଶାନ୍ତ ଓ ଚକ୍ଷୁ ଶରତ୍ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ବଂଧୁଜୀଵପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟାଧରୌଷ୍ଠରୁ ଚିରାନନାମ୍ 4.6.
ତାଙ୍କର ଓଠ ଓ ମୁହଁ ବନ୍ଧୁଜୀବ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।
ମଣୀଂଦ୍ରାଣାଂ ପ୍ରଭାମୋଷନଖରାଜିଵିରାଜିତାମ୍
ମହାମୁଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଓ ମଣିମୁକୁଟର ତେଜରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନସାରାଣାଂ ରଶନାଶ୍ରୋଣିଭୂଷିତାମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନର ସାରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା କମରପଟି ତାଙ୍କର କଟିକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା।
ମହାମଣୀଂଦ୍ରସାରାଣାଂ କିଙ୍କିଣୀମଧ୍ଯସଂଯୁତାମ୍
ବଡ଼ ମଣିମାଣିକ୍ୟର କମରପଟି ମଧ୍ୟରେ ଝୁଙ୍କା ଘଂଟି ଲାଗିଥିଲା।
ରତ୍ନେଂଦ୍ରସାରରଚିତକପୋଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲକୁଣ୍ଡଲାମ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ତାଙ୍କର କପୋଳକୁ ଚମକାଉଥିଲା।
ଖଗେଂଦ୍ରଚଂଚୁନାସାଗ୍ର ଗଜେଂଦ୍ରମୌକ୍ତିକାନ୍ଵିତାମ୍
ପକ୍ଷୀରାଜ ଚଞ୍ଚୁ ଆକୃତିର ନାକର ଗହନା ଓ ହାତୀମୁକ୍ତାରେ ତାଙ୍କର ନାକ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ମାଲଯା କୌସ୍ତୁଭେଂଦ୍ରାଣାଂ ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସୁଶୋଭିତାମ୍
କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ମାଳା ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳକୁ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଥିଲା।
ରତ୍ନାଂଗୁଲୀଯ ନିକରୈଃ କରାଂଗୁଲିଵିଭୂଷିତାମ୍
ତାଙ୍କର ଆଠିରେ ରତ୍ନଖଚିତ ଅଂଗୁଠିର ଧାର ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ସୂକ୍ଷ୍ମସୂତ୍ରାକୃତୈ ରମ୍ଯୈର୍ଭୂଷିତା ଶଂଖଭୂଷଣୈଃ
ସୂକ୍ଷ୍ମ ସୂତରେ ଗଠିତ ସୁନ୍ଦର ଶଂଖ ଗହନାରେ ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରାଯାଇଥିଲା।
ପ୍ରତପ୍ତସ୍ଵର୍ଣଵର୍ଣାଭାମାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଚାରୁଵିଗ୍ରହାମ୍
ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ପୋଶାକରେ ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଆକର୍ଷକ ଭାବେ ଢାକି ରହିଥିଲା।
ଭୂଷିତାଂ ଭୂଷଣୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସୌଂଦର୍ଯେଣ ଵିଭୂଷିତୈଃ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତେ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ପୂର୍ଣସର୍ଵମନୋରଥାଃ।।4.6.
ସମସ୍ତ ଗହନା ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିବା ସେଉଁଠି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଗଲା।
ତଵ ଚରଣସରୋଜେ ମନ୍ମନଶ୍ଚଂଚରୀକୋ ଭ୍ରମତୁ ସତତମୀଶ ପ୍ରେମଭକ୍ତ୍ଯା ସରୋଜେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ମନ ମଧୁମକୁ ଭଳି ତୁମ ଚରଣ କମଳରେ ସଦା ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଭରି ଘୁରୁଅ।
ଵିଷଯମତିଵିନିଂଦ୍ଯଂ ସୃଷ୍ଟିସଂହାରରୂପମପନଯ ତଵ ଭକ୍ତିଂ ଦେହି ପାଦାରଵିଂଦେ
ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଯେଉଁମାନେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର ଆକାର, ମୋତେ ତୁମ ଚରଣ କମଳରେ ଭକ୍ତି ଦିଅ।
ତଵ ନିଜଜନସାର୍ଦ୍ଧଂ ସଂଗମୋ ମେ ମଦୀଶ ଭଵତୁ ଵିଷଯବଂଧଚ୍ଛେଦନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣଖଙ୍ଗଃ। ତଵ ଚରଣସରୋଜେ ସ୍ଥାନଦାନୈକହେତୁର୍ଜନୁଷି ଜନୁଷି ଭକ୍ତିଂ ଦେହି ପାଦାରଵିନ୍ଦେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସହିତ ମୋର ସଙ୍ଗ ହେଉ। ବିଷୟ ଆସକ୍ତିର ବନ୍ଧନ କାଟିବା ପାଇଁ ମୋର ବିରାଗ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଭଳି ହେଉ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ତୁମ ଚରଣ କମଳରେ ଭକ୍ତି ଦିଅ, କାରଣ ଏହା ତୁମ ପାଖରେ ସ୍ଥାନ ପାଇବାର ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ କୃତ୍ଵା ପରିପୂର୍ଣୈକସାନସାଃ
ଏଭଳି ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ସେମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।