ଗର୍ଦଭୋ ଜନ୍ମଶତକଂ ସୂକରସ୍ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଜଲୌକା ଜନ୍ମଶତକଂ ଶୁଚିର୍ଭଵତୁ ତତ୍ପରମ୍
ଗଧା ଶତଜନ୍ମ ହେଉ, ଶୁଅ ଏକାଧିକ ଜନ୍ମ ହେଉ, ଜଳାଉକା ଶତଜନ୍ମ ହେଉ, ତାପରେ ଶେଷରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉ।
ଵୃଥା ମାଂସଂ ଚ ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ସ୍ଵାର୍ଥଂ ପାକାନ୍ନମେଵ ଚ
ଯିଏ ଅନାବଶ୍ୟକ ମାଂସ ଖାଏ, କିମ୍ବା ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ରାନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରେ,
ସ ଯାତୁ ଚନ୍ଦ୍ରପାପେନ ଚାସିପତ୍ରଂ ଚତୁର୍ଯୁଗମ୍
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅପରାଧରେ ପଡ଼ୁ, ଏବଂ ଚାରି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତଳୱାର ପତ୍ର ଅରଣ୍ୟରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁ।
ଵିପ୍ରୋ ଵାର୍ଧୁଷିକୋ ଯୋ ହି ଯୋନିଜୀଵୀ ଚିକିତ୍ସକଃ
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାପିତ କାମ କରେ, ଯେ ଜନ୍ମ ଦେଇ ଜୀବିକା ଚାଲାଏ, କିମ୍ବା ଚିକିତ୍ସକ ହୁଏ,
ସ୍ଵଧର୍ମକଥକଶ୍ଚୈଵ ଯଶ୍ଚ ସ୍ଵାତ୍ମପ୍ରଶଂସକଃ
ଯେ ନିଜ ଧର୍ମର କଥା କହେ, କିମ୍ବା ନିଜକୁ ଗୁଣଗାନ କରେ,
ତଂ ଯାତୁ ଚନ୍ଦ୍ରପାପଂ ଚ ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଭଵତୁ ଵିଜ୍ଵରଃ
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅପରାଧରେ ପଡ଼ୁ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ରୋଗମୁକ୍ତ ହେଉ।
ତତ୍ର ଵିଦ୍ଧୋ ଭଵତୁ ସ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ସେଠାରେ ସେ ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବେଦନାରେ ବିଦ୍ଧ ହେଉ।
ଲାକ୍ଷାମାଂସରସାନାଂ ଚ ତିଲାନାଂ ଲଵଣସ୍ଯ ଚ
ଲାଖ, ମାଂସ, ରସ, ତିଳ ଓ ଲୁଣ ଏହାର ମଧ୍ୟରୁ,
ଵିପ୍ରଃ କୁଲାଲଃ ଚୌରଶ୍ଚ ଯାତୁ ତଂ ଚନ୍ଦ୍ରପାତକମ୍
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କୁମ୍ଭକାର କିମ୍ବା ଚୋର, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରପାତକରେ ପଡ଼ୁ।
ତତ୍ର ଚ୍ଛିନ୍ନୋ ଭଵତୁ ସ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରସହସ୍ରକମ୍ 2.58.
ସେଠାରେ ସେ ହଜାର ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଟାଯିବ।
ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ମାର୍ଜାରୋ ମହିଷୋ ଜନ୍ମପଞ୍ଚକମ୍
ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଲେଇ ହେଉ, ପାଞ୍ଚ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହିଷ ହେଉ।
ମତ୍ସ୍ଯତ୍ଵେ ଜନ୍ମଶତକଂ କର୍କଟୀ ଜନ୍ମପଞ୍ଚକମ୍
ଶତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଛ ହେଉ, ପାଞ୍ଚ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଙ୍କଡ଼ା ହେଉ।
ନାଵିକଃ ଶଵଜୀଵୀ ଚ ଵ୍ଯାଧଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଣକାରକଃ
ନାଉଁଚାଳକ, ମୃତଦେହ ଖାଇ ଜୀବିକା କରୁଥିବା, ଶିକାରୀ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣକାର,
ଇତି ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଶୁଚିଂ କୃତ୍ଵା ସମୁଵାଚ ତୁ ତାରକାମ୍
ଏଭଳି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ପବିତ୍ର କରି, ସେ ତାରକାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଵିନା ପୂତା ତ୍ଵମେଵଂ ଶୁଦ୍ଧମାନସା
ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଛାଡ଼ି ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ପବିତ୍ର ହେଉଛ, କାରଣ ତୁମ ମନ ଶୁଦ୍ଧ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଶୁକ୍ରଶ୍ଚ ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଵା ତାରକାଂ ସତୀମ୍
ଏଭଳି କହି, ଶୁକ୍ର ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ସତୀ ତାରକାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ତିଷ୍ଠଂତୋ ଦେଵାସ୍ତେ ତେଜସଃ ପୁରଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଧ୍ୟାନ କରି ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ସେଇ ଦେବତାମାନେ ସେ ତେଜ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ସଜଲାଂଭୋଦଵର୍ଣାଭଂ ସସ୍ମିତଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସେ ଜଣେ ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ ଦେହ, ହସୁଥିବା, ଅତି ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଗଂଡସ୍ଥଲକପୋଲାଭ୍ଯାଂ ଜ୍ଵଲନ୍ମକର କୁଣ୍ଡଲମ୍
ତାଙ୍କର ଗଣ୍ଡ ଓ କପୋଳରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମକର ଆକୃତିର କୁଣ୍ଡଳ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧହରିଦ୍ରାଭାମୂଲ୍ଯଵସ୍ତ୍ରଵିରାଜିତମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଦୀପ୍ତିମାନ ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଭୂଷିତଂ ଭୂଷଣୈ ରମ୍ଯୈସ୍ତଦ୍ରୂପେଣୈଵ ଭୂଷିତୈଃ
ସେ ତାଙ୍କର ରୂପକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଶୋଭାବନ୍ତ ଗହନାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନେକ୍ଷଣପଶ୍ଯଂତଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରମ୍
ତାଙ୍କର ଶାନ୍ତ ନୟନ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲା।
କୌସ୍ତୁଭାସକ୍ତସଦ୍ରତ୍ନପ୍ରଦୀପ୍ତତେଜସୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ତେଜରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା।
ପଶ୍ଯଂତଂ ସସ୍ମିତଂ କାଂତଂ ପଶ୍ଯଂତୀଂ ଵକ୍ରଚକ୍ଷୁଷା
ସେ ହସୁଥିବା ଓ ଆକର୍ଷକ ରୂପରେ, କ୍ଷୁଦ୍ର ଚାହାଣିରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯାଂ ଶରତ୍ପଂକଜଲୋଚନାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ହାଲୁକା ହସରେ ଶାନ୍ତ ଓ ଚକ୍ଷୁ ଶରତ୍ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ବଂଧୁଜୀଵପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟାଧରୌଷ୍ଠରୁ ଚିରାନନାମ୍ 4.6.
ତାଙ୍କର ଓଠ ଓ ମୁହଁ ବନ୍ଧୁଜୀବ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।
ମଣୀଂଦ୍ରାଣାଂ ପ୍ରଭାମୋଷନଖରାଜିଵିରାଜିତାମ୍
ମହାମୁଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଓ ମଣିମୁକୁଟର ତେଜରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନସାରାଣାଂ ରଶନାଶ୍ରୋଣିଭୂଷିତାମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନର ସାରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା କମରପଟି ତାଙ୍କର କଟିକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା।
ମହାମଣୀଂଦ୍ରସାରାଣାଂ କିଙ୍କିଣୀମଧ୍ଯସଂଯୁତାମ୍
ବଡ଼ ମଣିମାଣିକ୍ୟର କମରପଟି ମଧ୍ୟରେ ଝୁଙ୍କା ଘଂଟି ଲାଗିଥିଲା।
ରତ୍ନେଂଦ୍ରସାରରଚିତକପୋଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲକୁଣ୍ଡଲାମ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ତାଙ୍କର କପୋଳକୁ ଚମକାଉଥିଲା।