ତତୋ ଦଦର୍ଶ ତତ୍ରୈଵ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଯୋତିଃ ସନାତନମ୍
ତାପରେ, ସେଠି ବ୍ରହ୍ମା ସନାତନ ଜ୍ୟୋତିକୁ ଦେଖିଲେ।
ସସ୍ମିତଂ ମୁରଲୀହସ୍ତଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାରକମ୍
ହସୁଥିବା, ବାଂଶୀଧାରୀ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରୁଥିବା ଠାକୁର।
ଵରଂ ତସ୍ମୈ ଦଦୌ ତୁଷ୍ଟୋ ଵରେଶଃ ସମଯୋଚିତମ୍
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦୟାଳୁ ପ୍ରଭୁ ସମୟୋପଯୁକ୍ତ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାସଂଖ୍ଯନିଲଯୋ ଭଵ ଵତ୍ସ ଲଯାଵଧି ରୋଗମୃତ୍ଯୁଜରାଶୋକପୀଡାଦିପରିଵର୍ଜିତଃ
ହେ ପୁଅ, ବିଲୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆଶ୍ରୟ ହେଅ, ରୋଗ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଦୁଃଖ ଓ ସମସ୍ତ ପୀଡ଼ାରୁ ମୁକ୍ତ ରୁହ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତଦ୍ଦକ୍ଷକର୍ଣେ ମହାମନ୍ତ୍ରଂ ଷଡକ୍ଷରମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ କାନରେ ମହାମନ୍ତ୍ର ଛଅ ଅକ୍ଷର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ପ୍ରଣଵାଦିଚତୁର୍ଥ୍ଯନ୍ତଂ କୃଷ୍ଣ ଇତ୍ଯକ୍ଷରଦ୍ଵଯମ୍
ଓଁ ରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଚତୁର୍ଥୀ ଅନ୍ତ, 'କୃଷ୍ଣ' ଏଇ ଦୁଇ ଅକ୍ଷର।
ମନ୍ତ୍ରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତଦାହାରଂ କଲ୍ପଯାମାସ ଵୈ ପ୍ରଭୁଃ
ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ପ୍ରଭୁ ସେତେବେଳେ ଭୋଗ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ପ୍ରତିଵିଶ୍ଵେଷୁ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵୈ ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଜନଃ
ଏକ ଭକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭୋଗ ଦେବା ଉଚିତ।
ନିର୍ଗୁଣସ୍ଯାତ୍ମନଶ୍ଚୈଵ ପରିପୂର୍ଣତମସ୍ଯ ଚ 2.3.
ଏହି ଭୋଗ ନିର୍ଗୁଣ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧକାର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ।
ଯଦ୍ଦଦାତି ଵ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଯସ୍ମୈ ଦେଵାଯ ଯୋ ଜନଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଭୋଗ ଦେଇଥାଏ,
ତଂ ଚ ମନ୍ତ୍ରଂ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ପୁନର୍ଵିଭୁଃ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ପ୍ରଭୁ ପୁଣିଥରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ମହାଵିରାଟ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମହାବିରାଟ୍ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ମହାଵିରାଡୁଵାଚ ସନ୍ତତଂ ଯାଵଦାଯୁର୍ମେ କ୍ଷଣଂ ଵା ସୁଚିରଂ ଚ ଵା
ମହାବିରାଟ୍ କହିଲେ: ମୋ ଜୀବନ ଯେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ, ଯେଉଁଠି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହେଉ,
ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତୋ ଯୋ ଲୋକେ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଃ ସ ସନ୍ତତମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ଯିଏ ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ, ସେ ସଦା ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତ।
କିଂ ତଜ୍ଜପେନ ତପସା ଯଜ୍ଞେନ ଯଜନେନ ଚ
ତୁମ ଭକ୍ତି ବିନା ଜପ, ତପ, ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ପୂଜା କରିଲେ କଣ ଲାଭ?
କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିଵିହୀନସ୍ଯ ପୁଂସଃ ସ୍ଯାଜ୍ଜୀଵନଂ ଵୃଥା
ଯେଉଁ ଲୋକ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତି ବିନା, ସେଠାରେ ଜୀବନ ଅର୍ଥହୀନ।
ଯାଵଦାତ୍ମା ଶରୀରେଽସ୍ତି ତାଵତ୍ସ୍ଯାଚ୍ଛକ୍ତିସଂଯୁତଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆତ୍ମା ଶରୀରରେ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତି ରହିଥାଏ।
ସ ଚ ତ୍ଵଂ ଚ ମହାଭାଗ ସର୍ଵାତ୍ମା ପ୍ରକୃତେଃ ପରଃ
ଏବଂ ତୁମେ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଏବଂ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ବାଲକସ୍ତତ୍ର ଵିରରାମ ଚ ନାରଦ 2.3.
ଏଭଳି କହି, ସେଠାରେ ବାଳକ ନାରଦ ନିରବ ହେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଅସଂଖ୍ଯବ୍ରହ୍ମଣାଂ ପାତେ ପାତସ୍ତେ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରଳୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ପତନ ହେବ ନାହିଁ।
ଅଂଶେନ ପ୍ରତିଵିଧ୍ଯଣ୍ଡେ ତ୍ଵଂ ଚ ପୁତ୍ର ଵିରାଡ୍ ଭଵ
ମୋର ଅଂଶରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ତୁମେ ଭାଇରାଟ୍ ହେଉ।
ଲଲାଟେ ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚୈଵ ରୁଦ୍ରାଶ୍ଚୈକାଦଶୈଵ ତୁ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲଳାଟରେ ଏବଂ ଏକାଦଶ ରୁଦ୍ର ଅଛନ୍ତି,
କାଲାଗ୍ନିରୁଦ୍ରସ୍ତେଷ୍ଵେକୋ ଵିଶ୍ଵସଂହାରକାରକଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାଳାଗ୍ନିରୁଦ୍ର ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସଂହାର କରନ୍ତି।
ମଦ୍ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଃ ସତତଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ଵରେଣ ମେ
ମୋର ଦୟାରେ, ସଦା ତୁମେ ମୋ ଭକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ ରହିବ।
ମାତରଂ କମନୀଯାଂ ଚ ମମ ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସ୍ଥିତାମ୍
ମୋର ମା ଶୋଭାବନ୍ତି, ମୋର ଛାତିରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି।
ଗତ୍ଵା ଚ ନାକଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶଙ୍କରଂ ସ ଉଵାଚ ହ
ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ମହାଵିରାଡ୍ ଲୋମକୂପେ କ୍ଷୁଦ୍ରସ୍ଯ ଚ ଵିଧେଃ ଶୃଣୁ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ବଡ଼ ବିରାଟଙ୍କ ଲୋମକୁପ ଭିତରେ, ଏବଂ ଛୋଟ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସ ମହାଦେଵ ବ୍ରହ୍ମଭାଲୋଦ୍ଭଵୋ ଭଵ
ଯା, ବତ୍ସ, ମହାଦେବ; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲଳାଟରୁ ଜନ୍ମ ନେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ନାଥୋ ଵିରରାମ ଵିଧେଃ ସୁତଃ 2.3.
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପୁଅ, ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହେଲେ।
ମହାଵିରାଡ୍ ଲୋମକୂପେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ଗୋଲକେ ଜଲେ
ବଡ଼ ବିରାଟଙ୍କ ଲୋମକୁପ ଭିତରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଗୋଳ ଆକାର ଜଳରେ।