ଦେଵା ନ ତୁଷ୍ଟାଃ ପୁଷ୍ପାଣାଂ ସମୂହେନ ଯଯା ଵିନା
ଯିଏ ଛାଡ଼ି ଦେବତାମାନେ ଅନେକ ଫୁଲ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵିଶ୍ଵେ ଯତ୍ପ୍ରାପ୍ତିମାତ୍ରେଣ ଭକ୍ତ୍ଯାଽଽନନ୍ଦୋ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ନିଶ୍ଚିତ ଆନନ୍ଦ ଉପଜେ।
ଯସ୍ଯା ଦେଵ୍ଯା ସ୍ତୁଲା ନାସ୍ତି ଵିଶ୍ଵେଷୁ ନିଖିଲେଷୁ ଚ
ସେଇ ଦେବୀଙ୍କର ସମାନ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ କେହି ନାହାନ୍ତି।
କୃଷ୍ଣଜୀଵନରୂପା ଯା ଶଶ୍ଵତ୍ପ୍ରିଯତମା ସତୀ
ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରାଣସ୍ୱରୂପ, ସଦା ପ୍ରିୟ ଏବଂ ନିତ୍ୟ ଶୁଭ୍ର।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ କୃତ୍ଵା ତତ୍ର ତସ୍ଥୌ ରମାପତିଃ
ଏପରି ପ୍ରଶଂସା କରି ଶ୍ରୀରାମାପତି ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ରୁଦତୀମଭିମାନେନ ମାନିନୀଂ ମାନପୂଜିତାମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ କାନ୍ଦୁଥିବା, ଗର୍ବିତ ଏବଂ ମର୍ଯ୍ୟାଦାରେ ସମ୍ମାନିତ ଦେଖିଲେ।
ଭାରତ୍ଯାଜ୍ଞାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ସ୍ଵାଲଯଂ ଚ ଯଯୌ ହରିଃ
ଭାରତୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କରି ହରି ନିଜ ଗୃହକୁ ଗଲେ।
ଵରଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ଵିଶ୍ଵପୂଜ୍ଯା ଭଵେତି ଚ
ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ: 'ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜିତ ହେଉ।'
ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵରେଣ ସା ଦେଵୀ ପରିତୁଷ୍ଟା ବଭୂଵ ହ 2.22.
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସେଇ ଦେବୀ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଗଙ୍ଗା ସସ୍ମିତା ତାଂ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଚ ନାରଦ
ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଗଙ୍ଗା ହସି ହସି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ହେ ନାରଦ।
ଵୃନ୍ଦାଂ ଵୃନ୍ଦାଵନୀଂ ଵିଶ୍ଵପାଵନୀଂଵିଶ୍ଵପୂଜିତାମ୍
ବୃନ୍ଦା, ବୃନ୍ଦାବନୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।
ଏତନ୍ନାମାଷ୍ଟକଂ ଚୈତ ତ୍ସ୍ତୋତ୍ରଂ ନାମାର୍ଥସଂଯୁତମ୍
ଏହି ଅଷ୍ଟନାମ ଏବଂ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ନାମ ଓ ଅର୍ଥ ସହିତ ଯୁକ୍ତ।
କାର୍ତିକୀପୂର୍ଣିମାଯାଂ ଚ ତୁଲସ୍ଯା ଜନ୍ମ ମଙ୍ଗଲମ୍
କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ତୁଳସୀଙ୍କ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ହୁଏ।
ତସ୍ଯାଂ ଯଃ ପୂଜଯେତ୍ତାଂ ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ଵିଶ୍ଵପାଵନୀମ୍
ସେଇ ଦିନ ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି,
କାର୍ତ୍ତିକେ ତୁଲସୀପତ୍ରଂ ଵିଷ୍ଣଵେ ଯୋ ଦଦାତି ଚ
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଦେଇଥାନ୍ତି,
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରିଯାହୀନୋ ଲଭେତ୍ପ୍ରିଯାମ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ସନ୍ତାନହୀନ, ସେ ସନ୍ତାନ ପାଉଥାଏ; ପ୍ରିୟବିହୀନ, ସେ ପ୍ରିୟାକୁ ପୁନି ପାଏ।
ରୋଗୀ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ରୋଗାଦ୍ବଦ୍ଧୋ ମୁଚ୍ଯେତ ବନ୍ଧନାତ୍
ରୋଗୀ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ; ବନ୍ଧନରେ ଥିବା ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଇପ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଧ୍ଯାନପୂଜାଵିଧିଂ ଶୃଣୁ
ଏଭଳି ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର କୁହାଯାଇଛି; ଏବେ ଧ୍ୟାନ ଓ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ଶୁଣ।
ଯଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯେ ପୂଜଯେତ୍ତାଂ ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚାଵାହନଂ ଵିନା 2.22.
ମୁଁ ଯାହା କହିବି, ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ, ଆବାହନ ଛାଡ଼ି ମଧ୍ୟ ପୂଜା କର।
ତୁଲସୀଂ ପୁଷ୍ପସାରାଂ ଚ ସତୀଂ ପୂଜ୍ଯାଂ ମନୋହରାମ୍
ତୁଳସୀ, ଫୁଲର ସାର, ପବିତ୍ର, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ଆକର୍ଷକ।
ପୁଷ୍ପେଷୁ ତୁଲନାପ୍ଯସ୍ଯା ନାସୀଦ୍ଦେଵୀଷୁ ଵା ମୁନେ
ମୁନି, ସେଠାରେ ଫୁଲମାନେ ମଧ୍ୟ କିମ୍ବା ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନଥିଲେ।
ଶିରୋଧାର୍ଯ୍ଯା ଚ ସର୍ଵେଷାମୀପ୍ସିତାଂ ଵିଶ୍ଵପାଵନୀମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ, ସେ ବିଶ୍ୱକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଥିଲେ।
ଇତି ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଚ ସଂପୂଜ୍ଯ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ପ୍ରଣମେଦ୍ବୁଧଃ
ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରି, ପୂଜା କରି, ଗୁଣଗାନ କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇବା ଉଚିତ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କଥଂ ସଂପ୍ରାପ ଵୈ ଜ୍ଞାନଂ ମେଧସୋ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଵରାତ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ମେଧା, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, କିପରି ଏହି ଜ୍ଞାନ ପାଇଲେ?
କସ୍ଯ ଵଂଶୋଦ୍ଭଵୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ମେଧସୋ ମୁନିସତ୍ତମ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମେଧା କେଉଁ ବଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ?
ସଖ୍ଯଂ ବଭୂଵ କୁତ୍ରାସ୍ଯ ଵା ପ୍ରଭୋ ନୃପଵୈଶ୍ଯଯୋଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ରାଜା ଓ ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ସଖ୍ୟତା କେଉଁଠି ଏବଂ କିପରି ଆରମ୍ଭ ହେଲା?
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ସ ଚ କୃତ୍ଵା ରାଜସୂଯଂ ଦ୍ଵିଜରାଜୋ ବଭୂଵ ହ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ହେଲେ।
ଗୁରୁପତ୍ନ୍ଯାଂ ଚ ତାରାଯାଂ ତସ୍ଯାଭୂଚ୍ଚ ବୁଧଃ ସୁତଃ
ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କ ଜନ୍ମା ତାରାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ତାଙ୍କର ଏକ ପୁଅ ବୁଧ ଜନ୍ମିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଅହୋ ଵ୍ଯତିକ୍ରମଂ ବ୍ରୂହି ଵେଦସ୍ଯ ଚ ମହାମୁନେ
ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ମହାମୁନି, ଏହି ଅପରାଧ ଓ ବେଦ ବିଷୟରେ ମୋତେ କୁହ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ତାରାଂ ସୁରଗୁରୋଃ ପତ୍ନୀଂ ଧର୍ମିଷ୍ଠାଂ ଚ ପତିଵ୍ରତାମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ତାରା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ଜନ୍ମା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପତିବ୍ରତା ଥିଲେ।