ଊର୍ଧ୍ଵଂ ସପ୍ତ ସୁଵର୍ଲୋକା ବ୍ରହ୍ମଲୋକସମନ୍ଵିତାଃ
ଉପରକୁ ସାତି ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ଓ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଅଛି।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଧରାଯା ଭୂର୍ଲୋକୋ ଭୁଵର୍ଲୋକସ୍ତତଃ ପରଃ
ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଭୂର୍ଲୋକ ଅଛି, ତାହାଠାରୁ ଉପରେ ଭୁଵର୍ଲୋକ ଅଛି।
ତତଃ ପରସ୍ତପୋଲୋକଃ ସତ୍ଯଲୋକସ୍ତତଃ ପରଃ
ତାହାଠାରୁ ଉପରେ ତପୋଲୋକ ଓ ସେଠାରୁ ଆଉ ଉପରେ ସତ୍ୟଲୋକ ଅଛି।
ଏଵଂ ସର୍ଵଂ କୃତ୍ରିମଂ ତଦ୍ବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତର ଏଵ ଚ
ଏପରି ଭାବରେ, ବାହାର ଓ ଭିତର ସବୁ କିଛି କୃତ୍ରିମ।
ଜଲବୁଦୁଦଵତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵସଂଘମନିତ୍ଯକମ୍
ପାଣିର ବୁଦବୁଦ ଭଳି, ବିଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଗଠନ ଅସ୍ଥାୟୀ।
ଲୋମକୂପେ ଚ ଵିଧ୍ଯଣ୍ଡଂ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ତସ୍ଯ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ କେଶ ରନ୍ଦ୍ରରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏକ ଏକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅଛି।
ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ପ୍ରତିଵିଧ୍ଯଣ୍ଡେ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦଯଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ଦିଗୀଶାଶ୍ଚୈଵ ଦିକ୍ପାଲା ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଗ୍ରହାଦଯଃ
ସେଠି ଦିଗପାଳ, ଦିଗର ରକ୍ଷକ, ନକ୍ଷତ୍ର, ଗ୍ରହ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ଅଥ କାଲେନ ସ ଵିରାଡୂର୍ଧ୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁନଃ ପୁନଃ 2.3.
ତାପରେ, ସମୟ କ୍ରମେ ସେ ବିରାଟ୍ ବାରମ୍ବାର ଉପରକୁ ଦେଖିଲେ।
ଚିନ୍ତାମଵାପ କ୍ଷୁଦ୍ଯୁକ୍ତୋ ରୁରୋଦ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ, ଭୋକରେ କ୍ଷୁଦାପୀଡିତ ହେଲେ ଓ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ।
ତତୋ ଦଦର୍ଶ ତତ୍ରୈଵ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଯୋତିଃ ସନାତନମ୍
ତାପରେ, ସେଠି ବ୍ରହ୍ମା ସନାତନ ଜ୍ୟୋତିକୁ ଦେଖିଲେ।
ସସ୍ମିତଂ ମୁରଲୀହସ୍ତଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାରକମ୍
ହସୁଥିବା, ବାଂଶୀଧାରୀ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରୁଥିବା ଠାକୁର।
ଵରଂ ତସ୍ମୈ ଦଦୌ ତୁଷ୍ଟୋ ଵରେଶଃ ସମଯୋଚିତମ୍
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦୟାଳୁ ପ୍ରଭୁ ସମୟୋପଯୁକ୍ତ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାସଂଖ୍ଯନିଲଯୋ ଭଵ ଵତ୍ସ ଲଯାଵଧି ରୋଗମୃତ୍ଯୁଜରାଶୋକପୀଡାଦିପରିଵର୍ଜିତଃ
ହେ ପୁଅ, ବିଲୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆଶ୍ରୟ ହେଅ, ରୋଗ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଦୁଃଖ ଓ ସମସ୍ତ ପୀଡ଼ାରୁ ମୁକ୍ତ ରୁହ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତଦ୍ଦକ୍ଷକର୍ଣେ ମହାମନ୍ତ୍ରଂ ଷଡକ୍ଷରମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ କାନରେ ମହାମନ୍ତ୍ର ଛଅ ଅକ୍ଷର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ପ୍ରଣଵାଦିଚତୁର୍ଥ୍ଯନ୍ତଂ କୃଷ୍ଣ ଇତ୍ଯକ୍ଷରଦ୍ଵଯମ୍
ଓଁ ରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଚତୁର୍ଥୀ ଅନ୍ତ, 'କୃଷ୍ଣ' ଏଇ ଦୁଇ ଅକ୍ଷର।
ମନ୍ତ୍ରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତଦାହାରଂ କଲ୍ପଯାମାସ ଵୈ ପ୍ରଭୁଃ
ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ପ୍ରଭୁ ସେତେବେଳେ ଭୋଗ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ପ୍ରତିଵିଶ୍ଵେଷୁ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵୈ ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଜନଃ
ଏକ ଭକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭୋଗ ଦେବା ଉଚିତ।
ନିର୍ଗୁଣସ୍ଯାତ୍ମନଶ୍ଚୈଵ ପରିପୂର୍ଣତମସ୍ଯ ଚ 2.3.
ଏହି ଭୋଗ ନିର୍ଗୁଣ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧକାର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ।
ଯଦ୍ଦଦାତି ଵ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଯସ୍ମୈ ଦେଵାଯ ଯୋ ଜନଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଭୋଗ ଦେଇଥାଏ,
ତଂ ଚ ମନ୍ତ୍ରଂ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ପୁନର୍ଵିଭୁଃ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ପ୍ରଭୁ ପୁଣିଥରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ମହାଵିରାଟ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମହାବିରାଟ୍ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ମହାଵିରାଡୁଵାଚ ସନ୍ତତଂ ଯାଵଦାଯୁର୍ମେ କ୍ଷଣଂ ଵା ସୁଚିରଂ ଚ ଵା
ମହାବିରାଟ୍ କହିଲେ: ମୋ ଜୀବନ ଯେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ, ଯେଉଁଠି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହେଉ,
ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତୋ ଯୋ ଲୋକେ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଃ ସ ସନ୍ତତମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ଯିଏ ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ, ସେ ସଦା ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତ।
କିଂ ତଜ୍ଜପେନ ତପସା ଯଜ୍ଞେନ ଯଜନେନ ଚ
ତୁମ ଭକ୍ତି ବିନା ଜପ, ତପ, ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ପୂଜା କରିଲେ କଣ ଲାଭ?
କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିଵିହୀନସ୍ଯ ପୁଂସଃ ସ୍ଯାଜ୍ଜୀଵନଂ ଵୃଥା
ଯେଉଁ ଲୋକ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତି ବିନା, ସେଠାରେ ଜୀବନ ଅର୍ଥହୀନ।
ଯାଵଦାତ୍ମା ଶରୀରେଽସ୍ତି ତାଵତ୍ସ୍ଯାଚ୍ଛକ୍ତିସଂଯୁତଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆତ୍ମା ଶରୀରରେ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତି ରହିଥାଏ।
ସ ଚ ତ୍ଵଂ ଚ ମହାଭାଗ ସର୍ଵାତ୍ମା ପ୍ରକୃତେଃ ପରଃ
ଏବଂ ତୁମେ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଏବଂ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ବାଲକସ୍ତତ୍ର ଵିରରାମ ଚ ନାରଦ 2.3.
ଏଭଳି କହି, ସେଠାରେ ବାଳକ ନାରଦ ନିରବ ହେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଅସଂଖ୍ଯବ୍ରହ୍ମଣାଂ ପାତେ ପାତସ୍ତେ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରଳୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ପତନ ହେବ ନାହିଁ।