ତନ୍ମଧ୍ଯେ ଶିଶୁରେକଶ୍ଚ ଶତକୋଟିରଵିପ୍ରଭଃ
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶିଶୁ ଥିଲେ, ଯାହା ଦଶ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦୀପ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ପିତୃମାତୃପରିତ୍ଯକ୍ତୋ ଜଲମଧ୍ଯେ ନିରାଶ୍ରଯଃ
ପିତା ଓ ମାଆ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ, ସେ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ଛାଡ଼ି ଥିଲେ।
ସ୍ଥୂଲାତ୍ସ୍ଥୂଲତମଃ ସୋଽପି ନାମ୍ନା ଦେଵୋ ମହାଵିରାଟ୍
ସେ ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଏବଂ ତାଙ୍କର ନାମ ମହାବିରାଟ୍ ଦେବ।
ତେଜସାଂ ଷୋଡଶାଂଶୋଽଯଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ତେଜର ଏକ ଷୋଡଶାଂଶ ଅଂଶ।
ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ରୋମକୂପେଷୁ ଵିଶ୍ଵାନି ନିଖିଲାନି ଚ
ତାଙ୍କ ଦେହର ପ୍ରତ୍ୟେକ ରୋମକୁପରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅଛି।
ଯଥାଽସ୍ତି ସଂଖ୍ଯା ରଜସାଂ ଵିଶ୍ଵାନାଂ ନ କଦାଚନ
ଯେପରି ରଜୋଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱର ସଂଖ୍ୟା କେବେ ଗଣନା କରିହେବ ନାହିଁ, ସେପରି।
ପ୍ରତିଵିଶ୍ଵେଷୁ ସନ୍ତ୍ଯେଵଂ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦଯଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଶ୍ୱରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ତତ ଊର୍ଧ୍ଵେ ଚ ଵୈକୁଣ୍ଠୋ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାଦ୍ବହିରେଵ ସଃ
ସେଠାରୁ ଉପରେ ଭାଗରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ବାହାରେ ବାସ୍ତବରେ ବୈକୁଣ୍ଠ ଅଛି।
ତଦୂର୍ଧ୍ଵେ ଗୋଲକଶ୍ଚୈଵ ପଞ୍ଚାଶତ୍କୋଟିଯୋଜନାତ୍ 2.3.
ସେଠାରୁ ଉପରେ ଏକ ବୃତ୍ତ ଅଛି, ଯାହାର ଆୟତନ ପଞ୍ଚାଶି କୋଟି ଯୋଜନା।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପମିତା ପୃଥ୍ଵୀ ସପ୍ତସାଗରସଂଯୁତା
ପୃଥିବୀ ସାତି ଦ୍ୱୀପ ଓ ସାତି ସମୁଦ୍ର ମିଶି ଗଠିତ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ସପ୍ତ ସୁଵର୍ଲୋକା ବ୍ରହ୍ମଲୋକସମନ୍ଵିତାଃ
ଉପରକୁ ସାତି ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ଓ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଅଛି।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଧରାଯା ଭୂର୍ଲୋକୋ ଭୁଵର୍ଲୋକସ୍ତତଃ ପରଃ
ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଭୂର୍ଲୋକ ଅଛି, ତାହାଠାରୁ ଉପରେ ଭୁଵର୍ଲୋକ ଅଛି।
ତତଃ ପରସ୍ତପୋଲୋକଃ ସତ୍ଯଲୋକସ୍ତତଃ ପରଃ
ତାହାଠାରୁ ଉପରେ ତପୋଲୋକ ଓ ସେଠାରୁ ଆଉ ଉପରେ ସତ୍ୟଲୋକ ଅଛି।
ଏଵଂ ସର୍ଵଂ କୃତ୍ରିମଂ ତଦ୍ବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତର ଏଵ ଚ
ଏପରି ଭାବରେ, ବାହାର ଓ ଭିତର ସବୁ କିଛି କୃତ୍ରିମ।
ଜଲବୁଦୁଦଵତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵସଂଘମନିତ୍ଯକମ୍
ପାଣିର ବୁଦବୁଦ ଭଳି, ବିଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଗଠନ ଅସ୍ଥାୟୀ।
ଲୋମକୂପେ ଚ ଵିଧ୍ଯଣ୍ଡଂ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ତସ୍ଯ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ କେଶ ରନ୍ଦ୍ରରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏକ ଏକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅଛି।
ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ପ୍ରତିଵିଧ୍ଯଣ୍ଡେ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦଯଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ଦିଗୀଶାଶ୍ଚୈଵ ଦିକ୍ପାଲା ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଗ୍ରହାଦଯଃ
ସେଠି ଦିଗପାଳ, ଦିଗର ରକ୍ଷକ, ନକ୍ଷତ୍ର, ଗ୍ରହ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ଅଥ କାଲେନ ସ ଵିରାଡୂର୍ଧ୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁନଃ ପୁନଃ 2.3.
ତାପରେ, ସମୟ କ୍ରମେ ସେ ବିରାଟ୍ ବାରମ୍ବାର ଉପରକୁ ଦେଖିଲେ।
ଚିନ୍ତାମଵାପ କ୍ଷୁଦ୍ଯୁକ୍ତୋ ରୁରୋଦ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ, ଭୋକରେ କ୍ଷୁଦାପୀଡିତ ହେଲେ ଓ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ।
ତତୋ ଦଦର୍ଶ ତତ୍ରୈଵ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଯୋତିଃ ସନାତନମ୍
ତାପରେ, ସେଠି ବ୍ରହ୍ମା ସନାତନ ଜ୍ୟୋତିକୁ ଦେଖିଲେ।
ସସ୍ମିତଂ ମୁରଲୀହସ୍ତଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାରକମ୍
ହସୁଥିବା, ବାଂଶୀଧାରୀ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରୁଥିବା ଠାକୁର।
ଵରଂ ତସ୍ମୈ ଦଦୌ ତୁଷ୍ଟୋ ଵରେଶଃ ସମଯୋଚିତମ୍
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦୟାଳୁ ପ୍ରଭୁ ସମୟୋପଯୁକ୍ତ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାସଂଖ୍ଯନିଲଯୋ ଭଵ ଵତ୍ସ ଲଯାଵଧି ରୋଗମୃତ୍ଯୁଜରାଶୋକପୀଡାଦିପରିଵର୍ଜିତଃ
ହେ ପୁଅ, ବିଲୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆଶ୍ରୟ ହେଅ, ରୋଗ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଦୁଃଖ ଓ ସମସ୍ତ ପୀଡ଼ାରୁ ମୁକ୍ତ ରୁହ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତଦ୍ଦକ୍ଷକର୍ଣେ ମହାମନ୍ତ୍ରଂ ଷଡକ୍ଷରମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ କାନରେ ମହାମନ୍ତ୍ର ଛଅ ଅକ୍ଷର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ପ୍ରଣଵାଦିଚତୁର୍ଥ୍ଯନ୍ତଂ କୃଷ୍ଣ ଇତ୍ଯକ୍ଷରଦ୍ଵଯମ୍
ଓଁ ରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଚତୁର୍ଥୀ ଅନ୍ତ, 'କୃଷ୍ଣ' ଏଇ ଦୁଇ ଅକ୍ଷର।
ମନ୍ତ୍ରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତଦାହାରଂ କଲ୍ପଯାମାସ ଵୈ ପ୍ରଭୁଃ
ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ପ୍ରଭୁ ସେତେବେଳେ ଭୋଗ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ପ୍ରତିଵିଶ୍ଵେଷୁ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵୈ ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଜନଃ
ଏକ ଭକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭୋଗ ଦେବା ଉଚିତ।
ନିର୍ଗୁଣସ୍ଯାତ୍ମନଶ୍ଚୈଵ ପରିପୂର୍ଣତମସ୍ଯ ଚ 2.3.
ଏହି ଭୋଗ ନିର୍ଗୁଣ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧକାର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ।
ଯଦ୍ଦଦାତି ଵ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଯସ୍ମୈ ଦେଵାଯ ଯୋ ଜନଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଭୋଗ ଦେଇଥାଏ,