ମଦ୍ଗୁଣଶ୍ରୁତିମାତ୍ରେଣ ସାନନ୍ଦଃ ପୁଲକାନ୍ଵିତଃ
ମୋର ଗୁଣ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ଯିଏ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୁଏ,
ନ ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ସୁଖଂ ମୁକ୍ତିଂ ସାଲୋକ୍ଯାଦି ଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ସେ ସୁଖ, ମୋକ୍ଷ କିମ୍ବା ସାନିଧ୍ୟ ଆଦି ଚାରିପ୍ରକାର ମଧ୍ୟ କିଛି ଆଶା କରେନାହିଁ,
ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ ଚ ମନୁତ୍ଵଂ ଚ ଦେଵତ୍ଵଂ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ 2.6.
ଇନ୍ଦ୍ର, ମନୁ କିମ୍ବା ଦୁର୍ଲଭ ଦେବତା ପଦବୀ ମଧ୍ୟ ସେ ଚାହେନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାନି ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମାଦଯସ୍ତଥା
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଭ୍ରମନ୍ତି ଭାରତେ ଭକ୍ତା ଲବ୍ଧ୍ଵା ଜନ୍ମ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଭାରତରେ ଭକ୍ତମାନେ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେତତ୍କଥିତଂ ସର୍ଵଂ କୁରୁ ପଦ୍ମେ ଯଥୋଚିତମ୍
ଏହିପରି ସବୁ କଥା କହାଯାଇଛି; ପଦ୍ମରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କର।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଗଙ୍ଗୋପାଖ୍ଯାନମଧୁନା ଵଦ ଵେଦଵିଦାଂ ଵର
ନାରଦ କହିଲେ, "ହେ ବେଦ ଜଣା ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଏବେ ଆପଣ ମୋତେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କର କଥା କହନ୍ତୁ।"
ଭାରତଂ ଭାରତୀଶା ପାଦାଜଗାମ ସୁରେଶ୍ଵରୀ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା, ଭାରତର ନାଥଙ୍କର ପାଦ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
କଥଂ କୁତ୍ର ଯୁଗେ କେନ ପ୍ରାର୍ଥିତା ପ୍ରେରିତା ପୁରା
ଗତକାଲି କେଉଁଠି, କେଉଁ ଯୁଗରେ, କିଏ ଏବଂ କାହିଁକି ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଆଣିଥିଲେ?
ରାଜରାଜେଶ୍ଵରଃ ଶ୍ରୀମନ୍ସଗରଃ ସୃର୍ଯ୍ଯଵଂଶଜଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶର ଉତ୍ପନ୍ନ, ରାଜାମାନଙ୍କର ରାଜା ଶ୍ରୀମାନ୍ ସଗର ଥିଲେ।
ସତ୍ଯସ୍ଵରୂପଃ ସତ୍ଯେଷ୍ଟଃ ସତ୍ଯଵାକ୍ସତ୍ଯଭାଵନଃ
ସେ ସତ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି, ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରିୟ କରୁଥିବା, ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା ଏବଂ ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଜଣେ ଥିଲେ।
ଏକକନ୍ଯଶ୍ଚୈକପୁତ୍ରୋ ବଭୂଵ ସୁମନୋହରଃ
ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଝିଅ ଏବଂ ଗୋଟିଏ ପୁଅ ଥିଲେ, ଦୁହେଁ ବହୁତ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ଅନ୍ଯା ଚାରାଧଯାମାସ ଶଙ୍କରଂ ପୁତ୍ରକାମୁକୀ
ଅନ୍ୟ ଜଣେ ରାଣୀ, ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା କରି, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ।
ଗତେ ଶତାବ୍ଦେ ପୂର୍ଣେ ଚ ମାଂସପିଣ୍ଡଂ ସୁଷାଵ ସା
ଶତବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେ ଗୋଟିଏ ମାଂସପିଣ୍ଡ ଜନ୍ମଦେଲେ।
ଶମ୍ଭୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣରୂପେଣ ତତ୍ସମୀପଂ ଜଗାମ ହ
ଶମ୍ଭୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ସର୍ଵେ ବଭୂଵୁଃ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ମହାବଲପରାକ୍ରମା 2.10.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପୁଅ ହେଲେ, ସମସ୍ତେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ।
କପିଲର୍ଷେଃ କୋପଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ବଭୂଵୁର୍ଭସ୍ମସାଚ୍ଚ ତେ
କପିଳ ଋଷିଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲେ।
ତପଶ୍ଚକାରାସମଂଜୋ ଗଙ୍ଗାନଯନକାରଣାତ୍
ଅସମଞ୍ଜସେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଦିଲୀପସ୍ତସ୍ଯ ତନଯୋ ଗଙ୍ଗାନଯନକାରଣାତ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦିଲୀପ, ସେମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଅଂଶୁମାଁସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଗଙ୍ଗାନଯନକାରଣାତ୍
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଅଂଶୁମାନ୍, ସେମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କଲେ।
ଭଗୀରଥସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମହାଭାଗଵତଃ ସୁଧୀଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଭଗୀରଥ, ଜଣେ ମହାଭକ୍ତ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଥିଲେ।
ତପଃ କୃତ୍ଵା ଲକ୍ଷଵର୍ଷଂ ଗଙ୍ଗାନଯନକାରଣାତ୍
ସେ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ, ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ।
ଦ୍ଵିଭୁଜଂ ମୁରଲୀହସ୍ତଂ କିଶୋରଂ ଗୋପଵେଷକମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ଦୁଇଟି ହାତ ଥିବା, ବାଁଶୀ ଧରିଥିବା, ଗୋପାଳ ଭେଷରେ ଏକ ଯୁବକ।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରିପୂର୍ଣତମଂ ଵିଭୁମ୍
ସେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାମୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଥିଲେ।
ନିର୍ଲିପ୍ତଂ ସାକ୍ଷିରୂପଂ ଚ ନିର୍ଗୁଣଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍
ଯିଏ କିଛିରେ ଲିପ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, ସବୁକିଛିର ସାକ୍ଷୀ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ଗୁଣରହିତ ଏବଂ ପ୍ରକୃତିଠାରୁ ପରେ ଅଛନ୍ତି।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂ ଶୁକାଧାନଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍ 2.10.
ଅଗ୍ନି ପରି ପବିତ୍ର, ଶୁକ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିବା।
ଲୀଲଯା ଚ ଵରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵାଞ୍ଛିତଂ ଵଂଶତାରକମ୍
ଲୀଳାରେ ଇଚ୍ଛିତ ବର ପାଇଁ, ବଂଶର ତାରକ ହୋଇଥିଲେ।
ତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ପ୍ରତସ୍ଥୌ ଚ ତତ୍ପୁରଃ ସଂପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ କୁର୍ଵତୀଂ ସ୍ତଵନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପୁଲକାଞ୍ଚିତଵିଗ୍ରହାମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡି, ଦିବ୍ୟ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଉଥିଲା।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ:
ସଗରସ୍ଯ ସୁତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପୂତାନ୍କୁରୁ ମମାଜ୍ଞଯା
ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ, ସଗରଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେକୁ ପବିତ୍ର କର।