ପୁନନ୍ତି ସର୍ଵତୀର୍ଥାନି ଯେଷାଂ ସ୍ନାନାଵଗାହନାତ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ସ୍ନାନ ଓ ଡୁବିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି,
ଯେଷାଂ ସନ୍ଦର୍ଶନଂ ସ୍ପର୍ଶଂ ଦେଵା ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ଭାରତେ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଦର୍ଶନ ଓ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ ଭାରତରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶା କରନ୍ତି,
ନ ହ୍ଯମ୍ମଯାନି ତୀର୍ଥାନି ନ ଦେଵା ମୃଚ୍ଛିଲାମଯାଃ 2.6.
କାରଣ, ତୀର୍ଥମାନେ ମୋର ନୁହେଁ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ କାଠି, ପାଥର କିମ୍ବା ମାଟିର ନୁହନ୍ତି।
ସୌତିରୁଵାଚ ନିଗୂଢତତ୍ତ୍ଵଂ କଥିତୁମୃଷିଶ୍ରେଷ୍ଠୋପଚକ୍ରମେ
ସୌତି କହିଲେ: ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପୁଣ୍ଯସ୍ଵରୂପଂ ପାପଘ୍ନଂ ସୁଖଦଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିଦମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏହା ପୁଣ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି, ପାପ ନାଶ କରେ, ସୁଖ ଦେଇଥାଏ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ,
ସାରଭୂତଂ ଗୋପନୀଯଂ ନ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ଖଲେଷୁ ଚ
ଏହା ସାର ଅଂଶ, ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଉଚିତ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମଧ୍ୟରେ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଗୁରୁଵକ୍ତ୍ରାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ରୋ ଯସ୍ଯ କର୍ଣେ ଵିଶେଦ୍ଵରଃ
ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଯେତେବେଳେ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ କାନରେ ପଡ଼େ,
ପୁରୁଷାଣାଂ ଶତଂ ପୂର୍ଵଂ ପୂତଂ ତଜ୍ଜନ୍ମମାତ୍ରତଃ
ସେ ଜନ୍ମ ମାତ୍ରରେ ମଣିଷର ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ଶତ ଜନ୍ମ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ।
ଯୈଃ କୈଶ୍ଚିଦ୍ଯତ୍ର ଵା ଜନ୍ମ ଲବ୍ଧଂ ଯେଷୁ ଚ ଜଂତୁଷୁ
ଯେଉଁଠାରେ, ଯେଉଁମାନେ, ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ମିଳେ,
ମଦ୍ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତୋ ମତ୍ପୂଜାନିଯୁକ୍ତୋ ମଦ୍ଗୁଣାନ୍ଵିତଃ
ଯିଏ ମୋର ଭକ୍ତିରେ ଲିନ, ମୋ ପୂଜାରେ ନିୟୋଜିତ, ମୋ ଗୁଣରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ,
ମଦ୍ଗୁଣଶ୍ରୁତିମାତ୍ରେଣ ସାନନ୍ଦଃ ପୁଲକାନ୍ଵିତଃ
ମୋର ଗୁଣ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ଯିଏ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୁଏ,
ନ ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ସୁଖଂ ମୁକ୍ତିଂ ସାଲୋକ୍ଯାଦି ଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ସେ ସୁଖ, ମୋକ୍ଷ କିମ୍ବା ସାନିଧ୍ୟ ଆଦି ଚାରିପ୍ରକାର ମଧ୍ୟ କିଛି ଆଶା କରେନାହିଁ,
ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ ଚ ମନୁତ୍ଵଂ ଚ ଦେଵତ୍ଵଂ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ 2.6.
ଇନ୍ଦ୍ର, ମନୁ କିମ୍ବା ଦୁର୍ଲଭ ଦେବତା ପଦବୀ ମଧ୍ୟ ସେ ଚାହେନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାନି ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମାଦଯସ୍ତଥା
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଭ୍ରମନ୍ତି ଭାରତେ ଭକ୍ତା ଲବ୍ଧ୍ଵା ଜନ୍ମ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଭାରତରେ ଭକ୍ତମାନେ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେତତ୍କଥିତଂ ସର୍ଵଂ କୁରୁ ପଦ୍ମେ ଯଥୋଚିତମ୍
ଏହିପରି ସବୁ କଥା କହାଯାଇଛି; ପଦ୍ମରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କର।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଗଙ୍ଗୋପାଖ୍ଯାନମଧୁନା ଵଦ ଵେଦଵିଦାଂ ଵର
ନାରଦ କହିଲେ, "ହେ ବେଦ ଜଣା ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଏବେ ଆପଣ ମୋତେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କର କଥା କହନ୍ତୁ।"
ଭାରତଂ ଭାରତୀଶା ପାଦାଜଗାମ ସୁରେଶ୍ଵରୀ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା, ଭାରତର ନାଥଙ୍କର ପାଦ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
କଥଂ କୁତ୍ର ଯୁଗେ କେନ ପ୍ରାର୍ଥିତା ପ୍ରେରିତା ପୁରା
ଗତକାଲି କେଉଁଠି, କେଉଁ ଯୁଗରେ, କିଏ ଏବଂ କାହିଁକି ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଆଣିଥିଲେ?
ରାଜରାଜେଶ୍ଵରଃ ଶ୍ରୀମନ୍ସଗରଃ ସୃର୍ଯ୍ଯଵଂଶଜଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶର ଉତ୍ପନ୍ନ, ରାଜାମାନଙ୍କର ରାଜା ଶ୍ରୀମାନ୍ ସଗର ଥିଲେ।
ସତ୍ଯସ୍ଵରୂପଃ ସତ୍ଯେଷ୍ଟଃ ସତ୍ଯଵାକ୍ସତ୍ଯଭାଵନଃ
ସେ ସତ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି, ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରିୟ କରୁଥିବା, ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା ଏବଂ ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଜଣେ ଥିଲେ।
ଏକକନ୍ଯଶ୍ଚୈକପୁତ୍ରୋ ବଭୂଵ ସୁମନୋହରଃ
ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଝିଅ ଏବଂ ଗୋଟିଏ ପୁଅ ଥିଲେ, ଦୁହେଁ ବହୁତ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ଅନ୍ଯା ଚାରାଧଯାମାସ ଶଙ୍କରଂ ପୁତ୍ରକାମୁକୀ
ଅନ୍ୟ ଜଣେ ରାଣୀ, ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା କରି, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ।
ଗତେ ଶତାବ୍ଦେ ପୂର୍ଣେ ଚ ମାଂସପିଣ୍ଡଂ ସୁଷାଵ ସା
ଶତବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେ ଗୋଟିଏ ମାଂସପିଣ୍ଡ ଜନ୍ମଦେଲେ।
ଶମ୍ଭୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣରୂପେଣ ତତ୍ସମୀପଂ ଜଗାମ ହ
ଶମ୍ଭୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ସର୍ଵେ ବଭୂଵୁଃ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ମହାବଲପରାକ୍ରମା 2.10.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପୁଅ ହେଲେ, ସମସ୍ତେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ।
କପିଲର୍ଷେଃ କୋପଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ବଭୂଵୁର୍ଭସ୍ମସାଚ୍ଚ ତେ
କପିଳ ଋଷିଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲେ।
ତପଶ୍ଚକାରାସମଂଜୋ ଗଙ୍ଗାନଯନକାରଣାତ୍
ଅସମଞ୍ଜସେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଦିଲୀପସ୍ତସ୍ଯ ତନଯୋ ଗଙ୍ଗାନଯନକାରଣାତ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦିଲୀପ, ସେମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଅଂଶୁମାଁସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଗଙ୍ଗାନଯନକାରଣାତ୍
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଅଂଶୁମାନ୍, ସେମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କଲେ।