ଵୃକ୍ଷରୂପା ଭଵିଷ୍ଯାମି ତଦଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତା
ମୁଁ ଗଛର ଆକାର ଧରି, ସେଠାରେ ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବତା ହେବି।
ଗଂଗା ସରସ୍ଵତୀଶାପାଦ୍ଯଦି ଯାସ୍ଯତି ଭାରତମ୍
ଯଦି ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଶାପରେ ଗଙ୍ଗା ଭାରତକୁ ଯିବେ—
ଗଂଗାଶାପେନ ସା ଵାଣୀ ଯଦି ଯାସ୍ଯତି ଭାରତମ୍ 2.6.
ଯଦି ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଶାପରେ ବାଣୀ ଭାରତକୁ ଯିବେ—
ତାଂ ଵାଣୀଂ ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ଗଂଗାଂ ଵା ଶିଵମନ୍ଦିରମ୍
ସେ ବାଣୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ, କିମ୍ବା ଗଙ୍ଗା ଶିବଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଉ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କମଲା କାନ୍ତପଦଂ ଧୃତ୍ଵା ନନାମ ଚ
ଏପରି କହି, କମଳା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଙ୍କର ପାଦକୁ ଧରି ଶୀର୍ଷ ନମାଇଲେ।
ଉଵାଚ ପଦ୍ମନାଭସ୍ତାଂ ପ୍ରଭାଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ପଦ୍ମନାଭ ତାଙ୍କର ତେଜକୁ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ରଖି, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ସମତାଂ ଚ କରିଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁ ତତ୍କ୍ରମମେଵ ଚ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ମୁଁ ସମତା ଆଣିବି; ଏହାର କ୍ରମ ଶୁଣ।
ଭାରତୀ ଯାତୁ କଲଯା ସରିଦ୍ରୂପା ଚ ଭାରତମ୍
ଭାରତୀ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ରୂପେ ନଦୀ ହୋଇ ଭାରତକୁ ଯାଉ।
ଭଗୀରଥେନ ନୀତା ସା ଗଂଗା ଯାସ୍ଯତି ଭାରତମ୍
ଭଗୀରଥ ଯିଏ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିଥିଲେ, ସେଇ ଗଙ୍ଗା ଭାରତ ଭୂମିକୁ ଯିବେ।
ତତ୍ରୈଵ ଚନ୍ଦ୍ରମୌଲେଶ୍ଚ ମୌଲିଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତି ଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେଠାରେ, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ମହାଦେବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ଦୁର୍ଲଭ ମୁକୁଟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।
କଲାଂଶାଂଶେନ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଭାରତେ କମଲୋଦ୍ଭଵେ
ହେ କମଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିର ଏକ ଅଂଶ ନେଇ ଭାରତରେ ଯାଅ।
କଲେଃ ପଞ୍ଚସହସ୍ରେ ଚ ଗତେ ଵର୍ଷେ ଚ ମୋକ୍ଷଣମ୍
କଳିଯୁଗର ପାଞ୍ଚ ହଜାର ବର୍ଷ କଟିଗଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ।
ସମ୍ପଦାଂ ହେତୁଭୂତା ଚ ଵିପତ୍ତିଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍ 2.6.
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ ହାରାଇବାର କାରଣ ହେଉଛି ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ।
ମନ୍ମନ୍ତ୍ରୋପାସକାନାଂ ଚ ସତାଂ ସ୍ନାନାଵଗାହନାତ୍
ମୋ ମନ୍ତ୍ରର ଉପାସନା କରୁଥିବା ଭଲ ଲୋକମାନେ ସ୍ନାନ ଓ ଡୁବିବା ଦ୍ୱାରା
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ସନ୍ତ୍ଯସଂଖ୍ଯାନି ସୁନ୍ଦରି
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ପୃଥିବୀରେ ଅସଂଖ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଅଛି।
ମନ୍ମନ୍ତ୍ରୋପାସକା ଭକ୍ତା ଭ୍ରମନ୍ତେ ଭାରତେ ସତି
ମୋ ମନ୍ତ୍ର ଉପାସନା କରୁଥିବା ଭକ୍ତମାନେ ଭାରତରେ ଘୁରିବା କରନ୍ତି।
ମଦ୍ଭକ୍ତା ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠନ୍ତି ପାଦଂ ପ୍ରକ୍ଷାଲଯନ୍ତି ଚ
ଯେଉଁଠାରେ ମୋ ଭକ୍ତମାନେ ରହନ୍ତି ଓ ପାଦ ଧୁଅନ୍ତି,
ସ୍ତ୍ରୀଘ୍ନୋ ଗୋଘ୍ନଃ କୃତଘ୍ନଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନୋ ଗୁରୁତଲ୍ପଗଃ
ଯିଏ ଜଣେ ଜନାନୀକୁ ମାରେ, ଗାଈକୁ ମାରେ, ଋଣ ଫେରାଏ ନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ମାରେ, ଗୁରୁଙ୍କ ଶୟନକୁ ଦୂଷିତ କରେ,
ଏକାଦଶୀଵିହୀନଶ୍ଚ ସନ୍ଧ୍ଯାହୀନୋଽପି ନାସ୍ତିକଃ
ଯିଏ ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ ରଖେ ନାହିଁ, ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ କରେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଅସ୍ତିକତା ବିଶ୍ୱାସ କରେ ନାହିଁ,
ଅସିଜୀଵୀ ମଷୀଜୀଵୀ ଧାଵକଃ ଶୂଦ୍ରଯାଜକଃ
ଯିଏ ତଳୱାର ଧାରଣ କରେ, କାଳିକ ଧାରଣ କରେ, ଦୌଡ଼େ, ଏବଂ ଶୂଦ୍ର ପୁରୋହିତ ହୁଏ,
ଵିଶ୍ଵାସଘାତୀ ମିତ୍ରଘ୍ନୋ ମିଥ୍ଯାସାକ୍ଷ୍ଯପ୍ରଦାଯକଃ
ଯିଏ ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କରେ, ବନ୍ଧୁକୁ ମାରେ, ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ ଦିଏ,
ଋଣଗ୍ରସ୍ତୋ ଵାର୍ଦ୍ଧୁଷିକୋ ଜାରଜଃ ପୁଂଶ୍ଚଲୀପତିଃ
ଋଣରେ ଦୁଃଖିତ, ସୁଦଖୋର, ପରସ୍ତ୍ରୀଗାମୀ, ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳ ସ୍ତ୍ରୀର ସ୍ୱାମୀ,
ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ସୂପକାରଶ୍ଚ ଦେଵଲୋ ଗ୍ରାମଯାଜକଃ 2.6.
ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ପକାଏ, ଦେବଳ ଏବଂ ଗ୍ରାମରେ ଶୂଦ୍ର ପୁରୋହିତ ହୁଏ,
ଅଶ୍ଵତ୍ଥଘାତକଶ୍ଚୈଵ ମଦ୍ଭକ୍ତାନାଂ ଚ ନିନ୍ଦକଃ
ଯିଏ ପିପଳ ଗଛ କାଟେ ଏବଂ ମୋ ଭକ୍ତମାନେ ଉପରେ ନିନ୍ଦା କରେ,
ମାତରଂ ପିତରଂ ଭାର୍ଯ୍ଯାଂ ଭ୍ରାତରଂ ତନଯଂ ସୁତାମ୍
ଯିଏ ମା, ବାପା, ଭାଉଣୀ, ଭାଇ, ପୁଅ କିମ୍ବା ଝିଅକୁ ପୋଷଣ କରେ ନାହିଁ,
ଶ୍ଵଶ୍ରୂଂ ଚ ଶ୍ଵଶୁରଂ ଚୈଵ ଯୋ ନ ପୁଷ୍ଣାତି ନାରଦ
ଏବଂ ଶ୍ୱଶୁରୀ ଓ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରେ ନାହିଁ, ହେ ନାରଦ,
ଦେଵଦ୍ରଵ୍ଯାପହାରୀ ଚ ଵିପ୍ରଦ୍ରଵ୍ଯାପହାରକଃ
ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରାଏ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରାଏ,
ମହାପାତକିନଶ୍ଚୈତେ ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ଶଵଦାହକାଃ
ଏମାନେ ମହାପାପୀ, ଏବଂ ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ଶବ ଦାହ କରେ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀରୁଵାଚ ଯେଷାଂ ସନ୍ଦର୍ଶନସ୍ପର୍ଶାତ୍ସଦ୍ଯଃ ପୂତା ନରାଧମାଃ
ଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ: ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଦର୍ଶନ ଓ ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା, ସବୁଠାରୁ ଅଧମ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି,
ହରିଭକ୍ତିଵିହୀନାଶ୍ଚ ମହାହଙ୍କାରସଂଯୁତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତିନାହିଁ ଏବଂ ବଡ଼ ଅହଂକାରରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ,