ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ସରସ୍ଵତୀ ଗଙ୍ଗା ତିସ୍ରୋ ଭାର୍ଯ୍ଯା ହରେରପି
ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ ଏବଂ ଗଙ୍ଗା — ଏହି ତିନିଜଣ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା।
ଚକାର ସୈକଦା ଗଙ୍ଗା ଵିଷ୍ଣୋର୍ମୁଖନିରୀକ୍ଷଣମ୍
ଏକଥର ଗଙ୍ଗା ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖିଥିଲେ।
ଵିଭୁର୍ଜହାସ ତଦ୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ ମୁଦା କ୍ଷଣମ୍
ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଖୁସିରେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ହସିଲେ।
ବୋଧଯାମାସ ତାଂ ପଦ୍ମା ସତ୍ତ୍ଵରୂପା ଚ ସସ୍ମିତା 2.6.
ତାପରେ ସଦାଗୁଣ ମୂର୍ତ୍ତି ପଦ୍ମା ହସି ହସି ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ଉଵାଚ ଗଙ୍ଗାଂ ଭର୍ତ୍ତାରଂ ରକ୍ତାସ୍ଯା ରକ୍ତଲୋଚନା
ଲାଲ ଠୋଠ ଓ ଲାଲ ଆଖି ସହିତ ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସରସ୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଧର୍ମିଷ୍ଠସ୍ଯ ଵରିଷ୍ଠସ୍ଯ ଵିପରୀତା ଖଲସ୍ଯ ଚ
ସରସ୍ୱତୀ କହିଲେ — ଧର୍ମିକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ବିପରୀତ ଦୁଷ୍ଟ ମଧ୍ୟରୁ,
ଜ୍ଞାତଂ ସୌଭାଗ୍ଯମଧିକଂ ଗଂଗାଯାଂ ତେ ଗଦାଧର
ହେ ଗଦାଧର, ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି ଯେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ତୁମ ପେଖା ଅଧିକ।
ଗଂଗାଯାଃ ପଦ୍ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପ୍ରୀତିଶ୍ଚାପି ସୁସମ୍ମତା
ଗଙ୍ଗା ଓ ପଦ୍ମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସ୍ନେହ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ମାନ୍ୟତା ପାଇଛି।
କିଂ ଜୀଵନେନ ମେଽତ୍ରୈଵ ଦୁର୍ଭଗାଯାଶ୍ଚ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଏପରି ଅଭାଗି ମୋ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଜୀବନ ରହିଲେ କଣ ଉପକାର?
ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵେଶଂ ସତ୍ତ୍ଵରୂପଂ ଯେ ଵଦନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତୁମକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର ଏବଂ ସତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି ବୋଲି କହନ୍ତି।
ସରସ୍ଵତୀଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ କୋପସଂଯୁତାମ୍
ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ଦେଖି,
ଗତେ ନାରାଯଣେ ଗଂଗାମଵୋଚନ୍ନିର୍ଭଯଂ ରୁଷା
ନାରାୟଣ ଚାଲିଯିବା ପରେ ସେ ରାଗରେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହେ ନିର୍ଲଜ୍ଜେ ସକାମେ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵାମିଗର୍ଵଂ କରୋଷି କିମ୍
ହେ ନିର୍ଲଜ୍ଜା, ଆସକ୍ତିରେ ଭରିଥିବା, ତୁମେ କାହିଁକି ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଗରେ ଗର୍ବ କରୁଛ?
ମାନହାନିଂ କରିଷ୍ଯାମି ତଵାଦ୍ଯ ହରିସନ୍ନିଧୌ 2.6.
ଆଜି ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମୁଁ ତୁମର ମାନ ଭଙ୍ଗ କରିଦେବି।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଗଂଗାଯା ଜିଘୃକ୍ଷୁଂ କେଶମୁଦ୍ଯତାମ୍
ଏଭଳି କହି ଗଙ୍ଗାଙ୍କ କେଶ ଧରିବାକୁ ହାତ ବଢ଼ାଇଲେ।
ଶଶାପ ଵାଣୀ ତାଂ ପଦ୍ମାଂ ମହାକୋପଵତୀ ସତୀ
ତାପରେ ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ଥିବା ବାଣୀ ପଦ୍ମାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଵିପରୀତଂ ଯତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କିଂଚିନ୍ନୋ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ବିପରୀତ ଦେଖିଛ, ସେଠି ଆଉ କିଛି କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଶାପଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ସା ଦେଵୀ ନ ଶଶାପ ଚୁକୋପ ନ
ଏହି ଶାପ ଶୁଣି, ସେ ଦେବୀ ନ ଶାପ ଦେଲେ, ନ ରାଗ କଲେ।
ଅତ୍ଯୁଦ୍ଧତାଂ ଚ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୋପପ୍ରସ୍ଫୁରିତାନନା
ତାଙ୍କୁ ଅତିରିକ୍ତ ଉତ୍ତେଜିତ ଦେଖି, ରାଗରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା।
ଗଂଗୋଵାଚ ଵାଗ୍ଦୁଷ୍ଟା ଵାଗଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେଵୀଯଂ କଲହପ୍ରିଯା
ଗଙ୍ଗା କହିଲେ: ଏହି ଦେବୀ, ଯିଏ ଭାଷାର ଅଧିପତି, ତାଙ୍କର କଥା କଠୋର ଏବଂ ବିବାଦ ପ୍ରିୟ।
ଯାଵତୀ ଯୋଗ୍ଯତାଽସ୍ଯାଶ୍ଚ ଯାଵତୀ ଶକ୍ତିରେଵ ଵା
ତାଙ୍କର ଯେତେ ଯୋଗ୍ୟତା ଓ ଶକ୍ତି ଅଛି,
ସ୍ଵବଲଂ ଯନ୍ମମ ବଲଂ ଵିଜ୍ଞାପଯିତୁମର୍ହତୁ
ସେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଏବଂ ମୋର ଶକ୍ତି ସ୍ପଷ୍ଟ କହିଦିଅ।
ଅଧୋ ମର୍ତ୍ଯଂ ସା ପ୍ରଯାତୁ ସନ୍ତି ଯତ୍ରୈଵ ପାପିନଃ 2.6.
ସେ ତଳକୁ ମାନବ ଲୋକକୁ ଯାଉ, ଯେଉଁଠି ପାପୀମାନେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାଂ ଶଶାପ ସରସ୍ଵତୀ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସରସ୍ୱତୀ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଭଗଵାନାଜଗାମ ହ
ଏହି ସମୟରେ, ଭଗବାନ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସରସ୍ଵତୀଂ କରେ ଧୃତ୍ଵା ଵାସଯାମାସ ଵକ୍ଷସି
ଭଗବାନ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ହାତ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଛାତି ଉପରେ ବସାଇଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରହସ୍ଯଂ ତାସାଂ ଚ ଶାପସ୍ଯ କଲହସ୍ଯ ଚ
ସେମାନଙ୍କର ଶାପ ଓ ବିବାଦର ଗୁପ୍ତ କଥା ଶୁଣି,
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଅଯୋନିସମ୍ଭଵା ଭୂମୌ ତସ୍ଯ କନ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯସି
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ଗର୍ଭ ଛାଡ଼ି ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଝିଅ ହେବ।
ତତ୍ରୈଵ ଦୈଵଦୋଷେଣ ଵୃକ୍ଷତ୍ଵଂ ଚ ଲଭିଷ୍ଯସି
ସେଠି ଦେବତାଙ୍କ ଦୋଷରେ, ତୁମେ ଗଛ ହେବ।
ଭୂତ୍ଵା ପଶ୍ଚାଚ୍ଚ ମତ୍ପତ୍ନୀ ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଶଯଃ
ପରେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ପତ୍ନୀ ହେବ।