ଅନୁଷଙ୍ଗେଣ ଯଃ ସ୍ନାତି ହେଲଯା ଶ୍ରଦ୍ଧଯାଽପି ଵା
ଯିଏ ଚାହେ ଅଲସରେ କିମ୍ବା ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ନାନ କରେ,
ସରସ୍ଵତୀମନ୍ତ୍ରକଂ ଚ ମାସମେକଂ ତୁ ଯୋ ଜପେତ୍
ଏବଂ ଯିଏ ଏକ ମାସ ଧରି ସରସ୍ୱତୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ,
ନିତ୍ଯଂ ସରସ୍ଵତୀତୋଯେ ଯଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ମୁଣ୍ଡଯେନ୍ନରଃ
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ସରସ୍ୱତୀ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଏ,
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ କିଂଚିଦ୍ଭାରତୀଗୁଣକୀର୍ତ୍ତନମ୍ 2.6.
ଏଭଳି ଭାବରେ ଭାରତର କିଛି ଗୁଣ କୁହାଯାଇଛି ।
ସୌତିରୁଵାଚ ପୁନଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ସନ୍ଦେହଚ୍ଛେଦଂ ଶୌନକ ସତ୍ଵରମ୍
ସୌତି କହିଲେ: ପୁଣି, ଶୌନକ ତାଙ୍କ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବାକୁ ତ୍ୱରିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କଲଯା କଲହେନୈଵ ସମଭୂତ୍ପୁଣ୍ଯଦା ସରିତ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ନିଜ ଅଂଶ ଓ କଳହ ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟଦାୟିନୀ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ।
ଶ୍ରଵଣେ ଶ୍ରୁତିସାରାଣାଂ ଵର୍ଦ୍ଧତେ କୌତୁକଂ ମମ
ଏହି ଶ୍ରୁତିମାନଙ୍କ ସାର ଶୁଣିବା ସହିତ, ମୋର କୁତୁହଳ ବଢ଼ିଯାଏ ।
କଥଂ ଶଶାପ ସା ଗଙ୍ଗା ପୂଜିତାଂ ତାଂ ସରସ୍ଵତୀମ୍
ଗଙ୍ଗା, ପୂଜିତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ କିପରି ଶାପ ଦେଲେ?
ତେଜସ୍ଵିନ୍ଯୋର୍ଦ୍ଵଯୋର୍ଵାଦକାରଣଂ ଶ୍ରୁତିସୁନ୍ଦରମ୍
ଏହି ଦୁଇଜଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହିଳାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ବିବାଦ ହେଲା, ତାହାର କାରଣ ଶୁଣିବାକୁ ବହୁତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଯସ୍ଯାଃ ସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵପାପାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ନାରାୟଣ କହିଲେ — ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ସରସ୍ଵତୀ ଗଙ୍ଗା ତିସ୍ରୋ ଭାର୍ଯ୍ଯା ହରେରପି
ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ ଏବଂ ଗଙ୍ଗା — ଏହି ତିନିଜଣ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା।
ଚକାର ସୈକଦା ଗଙ୍ଗା ଵିଷ୍ଣୋର୍ମୁଖନିରୀକ୍ଷଣମ୍
ଏକଥର ଗଙ୍ଗା ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖିଥିଲେ।
ଵିଭୁର୍ଜହାସ ତଦ୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ ମୁଦା କ୍ଷଣମ୍
ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଖୁସିରେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ହସିଲେ।
ବୋଧଯାମାସ ତାଂ ପଦ୍ମା ସତ୍ତ୍ଵରୂପା ଚ ସସ୍ମିତା 2.6.
ତାପରେ ସଦାଗୁଣ ମୂର୍ତ୍ତି ପଦ୍ମା ହସି ହସି ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ଉଵାଚ ଗଙ୍ଗାଂ ଭର୍ତ୍ତାରଂ ରକ୍ତାସ୍ଯା ରକ୍ତଲୋଚନା
ଲାଲ ଠୋଠ ଓ ଲାଲ ଆଖି ସହିତ ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସରସ୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଧର୍ମିଷ୍ଠସ୍ଯ ଵରିଷ୍ଠସ୍ଯ ଵିପରୀତା ଖଲସ୍ଯ ଚ
ସରସ୍ୱତୀ କହିଲେ — ଧର୍ମିକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ବିପରୀତ ଦୁଷ୍ଟ ମଧ୍ୟରୁ,
ଜ୍ଞାତଂ ସୌଭାଗ୍ଯମଧିକଂ ଗଂଗାଯାଂ ତେ ଗଦାଧର
ହେ ଗଦାଧର, ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି ଯେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ତୁମ ପେଖା ଅଧିକ।
ଗଂଗାଯାଃ ପଦ୍ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପ୍ରୀତିଶ୍ଚାପି ସୁସମ୍ମତା
ଗଙ୍ଗା ଓ ପଦ୍ମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସ୍ନେହ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ମାନ୍ୟତା ପାଇଛି।
କିଂ ଜୀଵନେନ ମେଽତ୍ରୈଵ ଦୁର୍ଭଗାଯାଶ୍ଚ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଏପରି ଅଭାଗି ମୋ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଜୀବନ ରହିଲେ କଣ ଉପକାର?
ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵେଶଂ ସତ୍ତ୍ଵରୂପଂ ଯେ ଵଦନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତୁମକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର ଏବଂ ସତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି ବୋଲି କହନ୍ତି।
ସରସ୍ଵତୀଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ କୋପସଂଯୁତାମ୍
ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ଦେଖି,
ଗତେ ନାରାଯଣେ ଗଂଗାମଵୋଚନ୍ନିର୍ଭଯଂ ରୁଷା
ନାରାୟଣ ଚାଲିଯିବା ପରେ ସେ ରାଗରେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହେ ନିର୍ଲଜ୍ଜେ ସକାମେ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵାମିଗର୍ଵଂ କରୋଷି କିମ୍
ହେ ନିର୍ଲଜ୍ଜା, ଆସକ୍ତିରେ ଭରିଥିବା, ତୁମେ କାହିଁକି ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଗରେ ଗର୍ବ କରୁଛ?
ମାନହାନିଂ କରିଷ୍ଯାମି ତଵାଦ୍ଯ ହରିସନ୍ନିଧୌ 2.6.
ଆଜି ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମୁଁ ତୁମର ମାନ ଭଙ୍ଗ କରିଦେବି।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଗଂଗାଯା ଜିଘୃକ୍ଷୁଂ କେଶମୁଦ୍ଯତାମ୍
ଏଭଳି କହି ଗଙ୍ଗାଙ୍କ କେଶ ଧରିବାକୁ ହାତ ବଢ଼ାଇଲେ।
ଶଶାପ ଵାଣୀ ତାଂ ପଦ୍ମାଂ ମହାକୋପଵତୀ ସତୀ
ତାପରେ ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ଥିବା ବାଣୀ ପଦ୍ମାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଵିପରୀତଂ ଯତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କିଂଚିନ୍ନୋ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ବିପରୀତ ଦେଖିଛ, ସେଠି ଆଉ କିଛି କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଶାପଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ସା ଦେଵୀ ନ ଶଶାପ ଚୁକୋପ ନ
ଏହି ଶାପ ଶୁଣି, ସେ ଦେବୀ ନ ଶାପ ଦେଲେ, ନ ରାଗ କଲେ।
ଅତ୍ଯୁଦ୍ଧତାଂ ଚ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୋପପ୍ରସ୍ଫୁରିତାନନା
ତାଙ୍କୁ ଅତିରିକ୍ତ ଉତ୍ତେଜିତ ଦେଖି, ରାଗରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା।
ଗଂଗୋଵାଚ ଵାଗ୍ଦୁଷ୍ଟା ଵାଗଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେଵୀଯଂ କଲହପ୍ରିଯା
ଗଙ୍ଗା କହିଲେ: ଏହି ଦେବୀ, ଯିଏ ଭାଷାର ଅଧିପତି, ତାଙ୍କର କଥା କଠୋର ଏବଂ ବିବାଦ ପ୍ରିୟ।