ଗୁରୁମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ଵସ୍ତ୍ରାଲଙ୍କାର ଚନ୍ଦନୈଃ
ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯଥାବିଧିରେ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ପରେ,
ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଜପେନୈଵ ସିଦ୍ଧଂ ତୁ କଵଚଂ ଭଵେତ୍
ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଥର ଜପ କଲେ, ଏହି କବଚ ସଫଳ ହୁଏ ।
ମହାଵାଗ୍ମୀ କଵୀନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯୀ ଭଵେତ୍ 2.4.
ସେ ବଡ଼ ବକ୍ତା, କବିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ତିନି ଲୋକରେ ବିଜୟୀ ହୁଏ ।
ଇଦଂ ତେ କାଣ୍ଵଶାଖୋକ୍ତଂ କଥିତଂ କଵଚଂ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, କାଣ୍ବ ଶାଖାରେ ଯେପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି, ସେହି କବଚ ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଗଙ୍ଗାଶାପେନ କଲଯା କଲହାଦ୍ଭାରତେ ସରିତ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଶାପରେ, ନିଜ ଅଂଶରୁ, ଭାରତରେ ସେଇ ନଦୀ କଳହ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ।
ପୁଣ୍ଯଦା ପୁଣ୍ଯଜନନୀ ପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥସ୍ଵରୂପିଣୀ
ସେ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା, ପୁଣ୍ୟର ଜନନୀ ଏବଂ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି ।
ତପସ୍ଵିନାଂ ତପୋରୂପା ତପସ୍ଯାକାରରୂପିଣୀ
ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ତପସ୍ୟାର ରୂପ ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ଆକାର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି ।
ଜ୍ଞାନେ ସରସ୍ଵତୀତୋଯେ ଗତଂ ଯୈର୍ମାନଵୈର୍ଭୁଵି
ସରସ୍ୱତୀ ଜଳରେ, ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି,
ଭାରତେ କୃତପାପଶ୍ଚ ସ୍ନାତ୍ଵା ତତ୍ରୈଵ ଲୀଲଯା
ଭାରତରେ ଯିଏ ପାପ କରିଛି, ସେଠାରେ ଖେଳି ଖେଳି ସ୍ନାନ କଲେ,
ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାମକ୍ଷଯାଯାଂ ଦିନକ୍ଷଯେ
ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ଅକ୍ଷୟ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ, ଦିନ ଶେଷରେ,
ଅନୁଷଙ୍ଗେଣ ଯଃ ସ୍ନାତି ହେଲଯା ଶ୍ରଦ୍ଧଯାଽପି ଵା
ଯିଏ ଚାହେ ଅଲସରେ କିମ୍ବା ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ନାନ କରେ,
ସରସ୍ଵତୀମନ୍ତ୍ରକଂ ଚ ମାସମେକଂ ତୁ ଯୋ ଜପେତ୍
ଏବଂ ଯିଏ ଏକ ମାସ ଧରି ସରସ୍ୱତୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ,
ନିତ୍ଯଂ ସରସ୍ଵତୀତୋଯେ ଯଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ମୁଣ୍ଡଯେନ୍ନରଃ
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ସରସ୍ୱତୀ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଏ,
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ କିଂଚିଦ୍ଭାରତୀଗୁଣକୀର୍ତ୍ତନମ୍ 2.6.
ଏଭଳି ଭାବରେ ଭାରତର କିଛି ଗୁଣ କୁହାଯାଇଛି ।
ସୌତିରୁଵାଚ ପୁନଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ସନ୍ଦେହଚ୍ଛେଦଂ ଶୌନକ ସତ୍ଵରମ୍
ସୌତି କହିଲେ: ପୁଣି, ଶୌନକ ତାଙ୍କ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବାକୁ ତ୍ୱରିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କଲଯା କଲହେନୈଵ ସମଭୂତ୍ପୁଣ୍ଯଦା ସରିତ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ନିଜ ଅଂଶ ଓ କଳହ ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟଦାୟିନୀ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ।
ଶ୍ରଵଣେ ଶ୍ରୁତିସାରାଣାଂ ଵର୍ଦ୍ଧତେ କୌତୁକଂ ମମ
ଏହି ଶ୍ରୁତିମାନଙ୍କ ସାର ଶୁଣିବା ସହିତ, ମୋର କୁତୁହଳ ବଢ଼ିଯାଏ ।
କଥଂ ଶଶାପ ସା ଗଙ୍ଗା ପୂଜିତାଂ ତାଂ ସରସ୍ଵତୀମ୍
ଗଙ୍ଗା, ପୂଜିତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ କିପରି ଶାପ ଦେଲେ?
ତେଜସ୍ଵିନ୍ଯୋର୍ଦ୍ଵଯୋର୍ଵାଦକାରଣଂ ଶ୍ରୁତିସୁନ୍ଦରମ୍
ଏହି ଦୁଇଜଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହିଳାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ବିବାଦ ହେଲା, ତାହାର କାରଣ ଶୁଣିବାକୁ ବହୁତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଯସ୍ଯାଃ ସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵପାପାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ନାରାୟଣ କହିଲେ — ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ସରସ୍ଵତୀ ଗଙ୍ଗା ତିସ୍ରୋ ଭାର୍ଯ୍ଯା ହରେରପି
ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ ଏବଂ ଗଙ୍ଗା — ଏହି ତିନିଜଣ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା।
ଚକାର ସୈକଦା ଗଙ୍ଗା ଵିଷ୍ଣୋର୍ମୁଖନିରୀକ୍ଷଣମ୍
ଏକଥର ଗଙ୍ଗା ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖିଥିଲେ।
ଵିଭୁର୍ଜହାସ ତଦ୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ ମୁଦା କ୍ଷଣମ୍
ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଖୁସିରେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ହସିଲେ।
ବୋଧଯାମାସ ତାଂ ପଦ୍ମା ସତ୍ତ୍ଵରୂପା ଚ ସସ୍ମିତା 2.6.
ତାପରେ ସଦାଗୁଣ ମୂର୍ତ୍ତି ପଦ୍ମା ହସି ହସି ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ଉଵାଚ ଗଙ୍ଗାଂ ଭର୍ତ୍ତାରଂ ରକ୍ତାସ୍ଯା ରକ୍ତଲୋଚନା
ଲାଲ ଠୋଠ ଓ ଲାଲ ଆଖି ସହିତ ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସରସ୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଧର୍ମିଷ୍ଠସ୍ଯ ଵରିଷ୍ଠସ୍ଯ ଵିପରୀତା ଖଲସ୍ଯ ଚ
ସରସ୍ୱତୀ କହିଲେ — ଧର୍ମିକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ବିପରୀତ ଦୁଷ୍ଟ ମଧ୍ୟରୁ,
ଜ୍ଞାତଂ ସୌଭାଗ୍ଯମଧିକଂ ଗଂଗାଯାଂ ତେ ଗଦାଧର
ହେ ଗଦାଧର, ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି ଯେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ତୁମ ପେଖା ଅଧିକ।
ଗଂଗାଯାଃ ପଦ୍ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପ୍ରୀତିଶ୍ଚାପି ସୁସମ୍ମତା
ଗଙ୍ଗା ଓ ପଦ୍ମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସ୍ନେହ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ମାନ୍ୟତା ପାଇଛି।
କିଂ ଜୀଵନେନ ମେଽତ୍ରୈଵ ଦୁର୍ଭଗାଯାଶ୍ଚ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଏପରି ଅଭାଗି ମୋ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଜୀବନ ରହିଲେ କଣ ଉପକାର?
ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵେଶଂ ସତ୍ତ୍ଵରୂପଂ ଯେ ଵଦନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତୁମକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର ଏବଂ ସତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି ବୋଲି କହନ୍ତି।