ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଵିଦ୍ଯାସ୍ଵରୂପାଯୈ ସ୍ଵାହା ମେ ପାତୁ ନାଭିକାମ୍
ଓଁ ହ୍ରୀଂ ବିଦ୍ୟାର ମୂର୍ତ୍ତିଠାରେ ସ୍ୱାହା—ସେ ମୋ ନାଭିକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
ଓଁ ସର୍ଵଵର୍ଣାତ୍ମିକାଯୈ ପାଦଯୁଗ୍ମଂ ସଦାଽଵତୁ
ଓଁ ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣର ମୂଳ ଯିଏ, ସେ ମୋ ଦୁଇପାଏଁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
ଓଁ ସର୍ଵକଣ୍ଠଵାସିନ୍ଯୈ ସ୍ଵାହା ପ୍ରାଚ୍ଯାଂ ସଦାଽଵତୁ 2.4.
ଓଁ ସମସ୍ତ କଣ୍ଠରେ ବସିଥିବା ଯିଏ, ସ୍ୱାହା—ସେ ପୂର୍ବଦିଗରେ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
ଓଁ ଐଂ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ ସରସ୍ଵତ୍ଯୈ ବୁଧଜନନ୍ଯୈ ସ୍ଵାହା
ଓଁ ଐଂ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ ସରସ୍ୱତୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ଜନନୀ, ସ୍ୱାହା।
ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ ତ୍ର୍ଯକ୍ଷରୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ନୈର୍ଋତ୍ଯାଂ ମେ ସଦାଽଵତୁ
ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ—ତିନି ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର—ନୈୃତ୍ୟ ଦିଗରେ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଓଁ ସଦମ୍ବିକାଯୈ ସ୍ଵାହା ଵାଯଵ୍ଯେ ମାଂ ସଦାଽଵତୁ
ଓଁ ସଦାମ୍ବିକାଠାରେ ସ୍ୱାହା—ସେ ବାୟବ୍ୟ ଦିଗରେ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
ଓଁ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵାସିନ୍ଯୈ ସ୍ଵାହୈଶାନ୍ଯାଂ ସଦାଽଵତୁ
ଓଁ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବସିଥିବା ଯିଏ, ସ୍ୱାହା—ସେ ଇଶାନ୍ୟ ଦିଗରେ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
ଐଂ ହ୍ରୀଂ ପୁସ୍ତକଵାସିନ୍ଯୈ ସ୍ଵାହାଽଧୋ ମାଂ ସଦାଽଵତୁ
ଐଂ ହ୍ରୀଂ ପୁସ୍ତକରେ ବସିଥିବା ଯିଏ, ସ୍ୱାହା—ସେ ତଳେ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଵିପ୍ର ସର୍ଵମନ୍ତ୍ରୌଘଵିଗ୍ରହମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହିପରି ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରମାଳା ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ପୁରା ଶ୍ରୁତଂ ଧର୍ମଵକ୍ତ୍ରାତ୍ପର୍ଵତେ ଗନ୍ଧମାଦନେ
ପୂର୍ବେ ଏହି ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ରେ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା।
ଗୁରୁମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ଵସ୍ତ୍ରାଲଙ୍କାର ଚନ୍ଦନୈଃ
ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯଥାବିଧିରେ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ପରେ,
ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଜପେନୈଵ ସିଦ୍ଧଂ ତୁ କଵଚଂ ଭଵେତ୍
ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଥର ଜପ କଲେ, ଏହି କବଚ ସଫଳ ହୁଏ ।
ମହାଵାଗ୍ମୀ କଵୀନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯୀ ଭଵେତ୍ 2.4.
ସେ ବଡ଼ ବକ୍ତା, କବିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ତିନି ଲୋକରେ ବିଜୟୀ ହୁଏ ।
ଇଦଂ ତେ କାଣ୍ଵଶାଖୋକ୍ତଂ କଥିତଂ କଵଚଂ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, କାଣ୍ବ ଶାଖାରେ ଯେପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି, ସେହି କବଚ ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଗଙ୍ଗାଶାପେନ କଲଯା କଲହାଦ୍ଭାରତେ ସରିତ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଶାପରେ, ନିଜ ଅଂଶରୁ, ଭାରତରେ ସେଇ ନଦୀ କଳହ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ।
ପୁଣ୍ଯଦା ପୁଣ୍ଯଜନନୀ ପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥସ୍ଵରୂପିଣୀ
ସେ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା, ପୁଣ୍ୟର ଜନନୀ ଏବଂ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି ।
ତପସ୍ଵିନାଂ ତପୋରୂପା ତପସ୍ଯାକାରରୂପିଣୀ
ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ତପସ୍ୟାର ରୂପ ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ଆକାର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି ।
ଜ୍ଞାନେ ସରସ୍ଵତୀତୋଯେ ଗତଂ ଯୈର୍ମାନଵୈର୍ଭୁଵି
ସରସ୍ୱତୀ ଜଳରେ, ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି,
ଭାରତେ କୃତପାପଶ୍ଚ ସ୍ନାତ୍ଵା ତତ୍ରୈଵ ଲୀଲଯା
ଭାରତରେ ଯିଏ ପାପ କରିଛି, ସେଠାରେ ଖେଳି ଖେଳି ସ୍ନାନ କଲେ,
ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାମକ୍ଷଯାଯାଂ ଦିନକ୍ଷଯେ
ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ଅକ୍ଷୟ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ, ଦିନ ଶେଷରେ,
ଅନୁଷଙ୍ଗେଣ ଯଃ ସ୍ନାତି ହେଲଯା ଶ୍ରଦ୍ଧଯାଽପି ଵା
ଯିଏ ଚାହେ ଅଲସରେ କିମ୍ବା ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ନାନ କରେ,
ସରସ୍ଵତୀମନ୍ତ୍ରକଂ ଚ ମାସମେକଂ ତୁ ଯୋ ଜପେତ୍
ଏବଂ ଯିଏ ଏକ ମାସ ଧରି ସରସ୍ୱତୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ,
ନିତ୍ଯଂ ସରସ୍ଵତୀତୋଯେ ଯଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ମୁଣ୍ଡଯେନ୍ନରଃ
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ସରସ୍ୱତୀ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଏ,
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ କିଂଚିଦ୍ଭାରତୀଗୁଣକୀର୍ତ୍ତନମ୍ 2.6.
ଏଭଳି ଭାବରେ ଭାରତର କିଛି ଗୁଣ କୁହାଯାଇଛି ।
ସୌତିରୁଵାଚ ପୁନଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ସନ୍ଦେହଚ୍ଛେଦଂ ଶୌନକ ସତ୍ଵରମ୍
ସୌତି କହିଲେ: ପୁଣି, ଶୌନକ ତାଙ୍କ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବାକୁ ତ୍ୱରିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କଲଯା କଲହେନୈଵ ସମଭୂତ୍ପୁଣ୍ଯଦା ସରିତ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ନିଜ ଅଂଶ ଓ କଳହ ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟଦାୟିନୀ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ।
ଶ୍ରଵଣେ ଶ୍ରୁତିସାରାଣାଂ ଵର୍ଦ୍ଧତେ କୌତୁକଂ ମମ
ଏହି ଶ୍ରୁତିମାନଙ୍କ ସାର ଶୁଣିବା ସହିତ, ମୋର କୁତୁହଳ ବଢ଼ିଯାଏ ।
କଥଂ ଶଶାପ ସା ଗଙ୍ଗା ପୂଜିତାଂ ତାଂ ସରସ୍ଵତୀମ୍
ଗଙ୍ଗା, ପୂଜିତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ କିପରି ଶାପ ଦେଲେ?
ତେଜସ୍ଵିନ୍ଯୋର୍ଦ୍ଵଯୋର୍ଵାଦକାରଣଂ ଶ୍ରୁତିସୁନ୍ଦରମ୍
ଏହି ଦୁଇଜଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହିଳାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ବିବାଦ ହେଲା, ତାହାର କାରଣ ଶୁଣିବାକୁ ବହୁତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଯସ୍ଯାଃ ସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵପାପାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ନାରାୟଣ କହିଲେ — ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।