ଅଥ ଗୋଲୋକନାଥସ୍ଯ ଲୋମାଵିଵରତୋ ମୁନେ
ତାପରେ, ମୁନି, ଗୋଲୋକନାଥଙ୍କ ଲୋମର ରନ୍ଧ୍ରରୁ—
ରୂପେଣ ସୁଗୁଣେନୈଵ ଵେଷାଦ୍ଵା ଵିକ୍ରମେଣ ଚ
ରୂପ, ଗୁଣ, ପୋଷାକ କିମ୍ବା ପ୍ରଭାବରେ—
ରାଧାଙ୍ଗଲୋମକୂପେଭ୍ଯୋ ବଭୂଵୁର୍ଗୋପକନ୍ଯକାଃ
ରାଧାଙ୍କ ଶରୀରର ଲୋମ କୁପରୁ ଗୋପୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷାଢ୍ଯାଃ ଶଶ୍ଵତ୍ସୁସ୍ଥିରଯୌଵନାଃ
ସେମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସଦା ଯୁବତୀ ଓ ଅଚଳ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଵିପ୍ର ସହସା କୃଷ୍ଣଦେହତଃ
ଏହି ସମୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ହଠାତ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରୀରରୁ—
ଦେଵୀ ନାରାଯଣୀଶାନା ସର୍ଵଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପିଣୀ
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି, ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳି ଦେବୀ ନାରାୟଣୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଦେଵୀନାଂ ବୀଜରୂପା ଚ ମୂଲପ୍ରକୃତିରୀଶ୍ଵରୀ
ସେ ଦେବୀମାନଙ୍କର ବୀଜସ୍ୱରୂପା, ସମସ୍ତ ଦେବୀଙ୍କର ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠା।
ତପ୍ତକାଞ୍ଚନଵର୍ଣାଭା ସୂର୍ଯ୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭା
ତାଙ୍କର ଦେହ ତପ୍ତ ସୁନାର ରଙ୍ଗରେ ଆଭାମୟ, କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ନାନାଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରନିକରଂ ବିଭ୍ରତୀ ସା ତ୍ରିଲୋଚନା 2.2.
ସେ ନାନା ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତିନୋଟି ଆଖି ଥିଲା।
ଯସ୍ଯାଶ୍ଚାଂଶାଂଶକଲଯା ବଭୂଵୁଃ ସର୍ଵଯୋଷିତଃ
ଯାହାଙ୍କ ଅଂଶ ଓ ଉପାଂଶରୁ ସମସ୍ତ ଜନନୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି,
ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯପ୍ରଦାତ୍ରୀ ଚ କାମିନାଂ ଗୃହମେଧିନାମ୍
ସେ ଇଚ୍ଛାଶୀଳ ଓ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତି,
ମୁମୁକ୍ଷୂଣାଂ ମୋକ୍ଷଦାତ୍ରୀ ସୁଖିନାଂ ସୁଖଦାଯିନୀ
ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା, ସୁଖୀମାନେ ପାଇଁ ସୁଖ ଦେଇଥିବା,
ତପସ୍ଵିଷୁ ତପସ୍ଯା ଚ ଶ୍ରୀରୂପା ସା ନୃପେଷୁ ଚ
ତପସ୍ୱୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା, ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀର ରୂପେ ଅଛନ୍ତି,
ଶୋଭାସ୍ଵରୂପା ଚନ୍ଦ୍ରେ ଚ ପଦ୍ମେଷୁ ଚ ସୁଶୋଭନା
ଚନ୍ଦ୍ରମାରେ ଶୋଭାର ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ପଦ୍ମମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶୁଭ୍ର ଅଛନ୍ତି।
ଯଯା ଚ ଶକ୍ତିମାନାତ୍ମା ଯଯା ଵୈ ଶକ୍ତିମଜ୍ଜଗତ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାରେ ଶକ୍ତି ଆସେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିରେ ଶକ୍ତି ରହିଛି,
ଯା ଚ ସଂସାରଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ବୀଜରୂପା ସନାତନୀ
ସେ ଚିରନ୍ତନୀ ଯିଏ ସଂସାର ଗଛର ବୀଜ ସ୍ୱରୂପା,
କ୍ଷୁତ୍ପିପାସା ଦଯା ଶ୍ରଦ୍ଧା ନିଦ୍ରା ତନ୍ଦ୍ରା କ୍ଷମା ଧୃତିଃ
ଭୋକ, ତ୍ରୁଷ୍ଣା, ଦୟା, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ନିଦ୍ରା, ଅଳସ୍ୟ, ଖ୍ଷମା ଓ ଧୃତି—
ସା ଚ ସଂସ୍ତୂଯ ସର୍ଵେଶଂ ତତ୍ପୁରଃ ସମୁପସ୍ଥିତା
ସେ ଦେବୀ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ସସ୍ତ୍ରୀକଶ୍ଚ ଚତୁର୍ମୁଖଃ 2.2.
ଏହି ସମୟରେ ସେଠାରେ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
କମଣ୍ଡଲୁଧରଃ ଶ୍ରୀମାଂସ୍ତପସ୍ଵୀ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଵରଃ
ସେ କମଣ୍ଡଳୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ତପସ୍ୱୀ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ସୁଦତୀ ସୁନ୍ଦରୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ଶତଚନ୍ଦ୍ରସମପ୍ରଭା
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବତୀ, ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଶତ ଚନ୍ଦ୍ରର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍।
ରତ୍ନସିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ସ୍ତୁତା ଵୈ ସର୍ଵକାରଣମ୍
ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ସେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର କାରଣ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ କୃଷ୍ଣୋ ଦ୍ଵିଧାରୂପୋ ବଭୂଵ ସଃ
ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ଦୁଇଟି ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଙ୍କାଶଃ ଶତକୋଟିରଵିପ୍ରଭଃ
ଏଠି ଗୋଟିଏ ରୂପ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଦଶ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦୀପ୍ତି ସହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ତପ୍ତକାଞ୍ଚନଵର୍ଣାଭ ଜଟାଭାରଧରଃ ପରଃ
ଅନ୍ୟ ଏକ ରୂପ ତପ୍ତ ସୁନା ରଙ୍ଗର, ମୁଣ୍ଡରେ ଜଟା ଧାରଣ କରିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଦିଗମ୍ବରୋ ନୀଲକଣ୍ଠଃ ସର୍ପ ଭୂଷଣଭୂଷିତଃ
ସେ ଦିଗମ୍ବର, ନୀଳକଣ୍ଠ ଓ ସର୍ପ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ପ୍ରଜପନ୍ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରେଣ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଯୋତିଃ ସନାତନମ୍
ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁରେ ଜପ କରୁଥିବା ସେ, ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଡର ଚିରନ୍ତନ ଜ୍ୟୋତି ଥିଲେ।
କାରଣଂ କାରଣାନାଂ ଚ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲମଙ୍ଗଲମ୍
ସେ ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ ଓ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ।
ସଂସ୍ତୂଯ ମୃତ୍ଯୋର୍ମୃତ୍ଯୁଂ ତଂ ଜାତୋ ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯାଭିଧଃ 2.2.
ମୃତ୍ୟୁଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ସେ 'ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ତତଃ ସ୍ଵକାଲେ ସହସା ଦ୍ଵିଧାରୂପୋ ବଭୂଵ ସଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ତାପରେ ଉଚିତ ସମୟରେ, ସେ ହଠାତ୍ ଦୁଇଟି ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।