ସୁରମ୍ଯେ ପୁଷ୍ପତଲ୍ପେ ଚ ସୁଗନ୍ଧିଚନ୍ଦନାର୍ଚିତେ । ସ ରେମେ ରାମଯା ସାର୍ଧ ବୁବୁଧେ ନ ଦିଵାନିଶମ୍
ସୁନ୍ଦର ପୁଷ୍ପଶଯ୍ୟାରେ, ସୁଗନ୍ଧ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା, ସେ ରାମାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଲେ, ଦିନ ରାତି ଭେଦ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ଵିଵାହଂ ଚ ଵିରତୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ । ଉଵାସ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେଷୁ ଵଟମୂଲେ ମନୋହରେ
ଏଭଳି ବିବାହ କରି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦ ସଂସାର ରୁ ବିରକ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକର ମନୋହର ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବାସ କଲେ।
ତତ୍ରାଽଽଜଗାମ ନଗ୍ନଶ୍ଚ ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ବ୍ରହ୍ମତେଜସା । ସନତ୍କୁମାରୋ ଭଗଵାନ୍ସାକ୍ଷାଚ୍ଚ ବାଲକୋ ଯଥା
ସେଠାରେ ଏକଦିନ, ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ, ଦୀପ୍ତିମାନ ବ୍ରହ୍ମତେଜ ନେଇ, ସନତ୍କୁମାର ନାମକ ଭଗବାନ୍, ଏକ ଶିଶୁ ପରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସୃଷ୍ଟେଃ ପୂର୍ଵଶ୍ଚ ଵଯସା ଯଥୈଵ ପଞ୍ଚହାଯନଃ । ଅଯୂଡୋଽନୁପନୀତଶ୍ଚ ଵେଦସଂଧ୍ଯାଵିହୀନକଃ
ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭରୁ ବଡ଼, କିନ୍ତୁ ଦେଖିବାକୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ଶିଶୁ, ବିବାହ ହୋଇନାହିଁ, ଉପନୟନ ହୋଇନାହିଁ, ବେଦ ସନ୍ଧ୍ୟା କରନ୍ତି ନାହିଁ।
କୃଷ୍ଣେତି ମନ୍ତ୍ରଂ ଜପତି ଯସ୍ଯ ନାରାଯଣୋ ଗୁରୁଃ । ଅନନ୍ତକାଲକଲ୍ପଂ ଚ ଭ୍ରାତୃଭିଶ୍ଚ ତ୍ରିଭିଃ ସହ
ସେ 'କୃଷ୍ଣ' ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ଗୁରୁ ନାରାୟଣ। ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି, ତିନି ଭାଇମାନେ ସହିତ ଏହି ଉପାସନା କରନ୍ତି।
ଵୈଷ୍ଣଵାନାମଗ୍ରଣୀଶୋ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଚ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁଃ । ଆରାଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାରାଦସ୍ତଂ ଭ୍ରାତରଂ ଚ ସତାଂ ଵରମ୍
ସେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଜ୍ଞାନୀମାନେଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାଗୁରୁ। ସେ ନାରଦ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସଦ୍ଗୁଣୀ, ଦେଖିଲେ।
ସହସା ଶିରସା ଭୂମୌ ଦଣ୍ଡଵତ୍ପ୍ରଣନାମ ତମ୍ । ଉଵାଚ ନାରଦଂ ବାଲଃ ପ୍ରହସ୍ଯ ପରମାର୍ଥକମ୍
ସେ ଶୀଘ୍ରରେ ମାଟିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ । ହସି ହସି, ସେ ଶିଶୁ ନାରଦଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ ।
ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ ଅଯେ ଭ୍ରାତଃ କିଂ କରୋଷି କୁଶଲଂ ଯୁଵତୀପତେଃ । ସ୍ତ୍ରୀପୁଂସୋର୍ଵର୍ଧତେ ପ୍ରେମ ନିତ୍ଯଂ ତନ୍ନିତ୍ଯନୂତନମ୍
ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ — ଭାଇ, କଣ କରୁଛ, ଯୁବତୀମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ସ୍ୱାମୀ ? ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେମ ସବୁବେଳେ ବଢ଼ିଯାଏ, ସେହି ପ୍ରେମ ସବୁଦିନ ନୂତନ ରହେ ।
ଅର୍ଗଲଂ ଜ୍ଞାନମାର୍ଗସ୍ଯ ଭକ୍ତିଦ୍ଵାରକପାଟକମ୍ । ମୋକ୍ଷମାର୍ଗଵ୍ଯଵହିତଂ ଚିରଂ ବନ୍ଧନକାରଣମ୍
ଏହା ଜ୍ଞାନର ପଥକୁ ଅଟକାଏ, ଭକ୍ତିର ଦ୍ୱାରକୁ ବନ୍ଦ କରେ, ମୋକ୍ଷ ପଥରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରେ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ବାନ୍ଧି ରଖେ ।
ଗର୍ଭଵାସସ୍ଯ ବୀଜଂ ଚ ପରଂ ନରକକାରଣମ୍ । ପୀଯୂଷବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଗରଲଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ପାପୀ ନରାଧମଃ
ଏହା ଗର୍ଭବାସର ମୂଳ କାରଣ ଓ ନରକକୁ ନେଇଯିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ହେତୁ । ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ନିମ୍ନତମ ଲୋକେ ଅମୃତ ବୋଲି ବିଷ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି ।
ପରଂ ନାରାଯଣଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯସ୍ଯାଽଽସ୍ତେ ଵିଷଯେ ମନଃ । ସ ଵଞ୍ଚିତୋ ମାଯଯା ଚାମୃତଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵିଷଂ ଭଜେତ୍
ଯେଉଁଠି ମନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଲାଗି ରହେ, ସେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ମାୟାରେ ମୁହଁ ଦେଇଛି, ଏବଂ ଅମୃତ ଛାଡ଼ି ବିଷକୁ ଚୟନ କରେ ।
ସର୍ଵେଷାଂ କର୍ମଭୋଗେଽସ୍ତି କର୍ମିଣାମୀଶ୍ଵରଂ ଵିନା । ଵଯଂ ଵିଧାତୁଃ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ସା ବୁଦ୍ଧିରିତି ଦେହିନାମ୍
ସମସ୍ତ କର୍ମର ଭୋଗ କେବଳ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ; ଆମେ ସମସ୍ତେ ବିଧାତାଙ୍କ ପୁଅ — ଏହି ଭାବନା ଦେହୀମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି ।
ଯଦି ତେ ନାସ୍ତି ଭୋଗଶ୍ଚ କଥଂ ଗନ୍ଧର୍ଵଜନ୍ମ ଚ ।କଥଂ ଦାସୀସୁତସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ମୁକ୍ତଶ୍ଚ ଭକ୍ତସଙ୍ଗତଃ
ତୁମେ ଯଦି କୌଣସି ଭୋଗ ପାଉନାହାଁ, ତେବେ କିପରି ଗନ୍ଧର୍ବ ଜନ୍ମ ମିଳିଲା ? କିପରି ଦାସୀପୁତ୍ର ହେଲା ଏବଂ କିପରି ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ମୁକ୍ତି ମିଳିଲା ?
ନିର୍ଗଚ୍ଛ ତପସେ ଭ୍ରାତସ୍ତ୍ଯଜ ମଯାମଯୀଂ ପ୍ରିଯାମ୍ । ସୁପୁଣ୍ଯେ ଭାରତେ ଵର୍ଷେ ତପସା ଭଜ ମାଧଵମ୍
ଭାଇ, ଏବେ ତୁମେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଯାଅ; ମାୟାରେ ଗଢ଼ା ପ୍ରିୟାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ । ସୁପୁଣ୍ୟ ଭାରତ ଭୂମିରେ ତପସ୍ୟା କରି ମାଧବଙ୍କୁ ଭଜନ କର ।
ସ୍ଥିତେ ନାରାଯଣେ ସ୍ଵେଶେ ପରେ ସ୍ଵପଦଦାତରି । ଵିଷଯୀ ଵିଷଯାନ୍ଧଶ୍ଚ ଵଞ୍ଚିତୋ ମାଯଯା ଧ୍ରୁଵମ୍
ନାରାୟଣ ନିଜ ଧାମ ଦାତା ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ତଥାପି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଲିନ ଲୋକେ ନିଶ୍ଚୟ ମାୟାରେ ଠକାଯାନ୍ତି ।
ଗୃହାଣ ମମ ମନ୍ତ୍ରଂ ଚ କୃଷ୍ଣ ଇତ୍ଯକ୍ଷରଦ୍ଵଯମ୍ । ସର୍ଵେଷାମେଵ ସନ୍ତ୍ରାଣାଂ ସାରାତ୍ସାରଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ମୋର ମନ୍ତ୍ର ନିଅ — 'କୃଷ୍ଣ', ଏଇ ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷର; ସମସ୍ତ ମୁକ୍ତିର ସାର, ସର୍ବୋଚ୍ଚରୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ।
ସର୍ଵେଷୁ ଚ ପୁରାଣେଷୁ ଵେଦେଷୁ ଚ ଚତୁର୍ଷୁ ଚ । ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରୈଷୁ ତନ୍ତ୍ରୈଷୁ ନାସ୍ତ୍ଯେଵାସ୍ମାତ୍ପରୋ ମନୁଃ
ସମସ୍ତ ପୁରାଣ, ଚାରି ବେଦ, ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ଓ ତନ୍ତ୍ରରେ ଏହାଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ମନ୍ତ୍ର କିଛି ନାହିଁ ।
ନାରାଯଣେନ ଦତ୍ତୋ ମେ ପୁଷ୍କରେ ସୂର୍ଯପର୍ଵଣି । ଅସଂଖ୍ଯକଲ୍ପ ଜପ୍ତ୍ଵାଽହଂ ଭ୍ରମାମି ସର୍ଵପୂଜିତଃ
ନାରାୟଣ ମୋତେ ପୁଷ୍କରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂଜା ଦିନରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ । ଅସଂଖ୍ୟ କଳ୍ପ ଧରି ଏହା ଜପ କରି, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଉଛି ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ନାପଯିତ୍ଵା ତଂ ଦଦୌ ଦସ୍ମୈ ପରଂ ମନୁମ୍ । ଦିଵାନିଶଂ ସ ଜପତି ପୂତଯା ମଣିମାଲଯା
ଏପରି କହି, ସେଉଁଠି ସ୍ନାନ କରାଇ, ସେଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ । ସେ ଦିନ ରାତି ପବିତ୍ର ମଣିମାଳା ପିନ୍ଧି ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ ।
ତସ୍ମୈ ଶୁଭାଶିଷଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ମନ୍ତ୍ରଂ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵାଗ୍ରଣୀଃ । ଗୋଲୋକଂ ପ୍ରଯଯୌ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ଗୋଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସନାତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ।
ନାରଦସ୍ତୁ ମନୁ ପ୍ରାପ୍ଯ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦଂ ଵରମ୍ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣେ ନିଶ୍ଚଲାଂ ଭକ୍ତିଂ ପୂର୍ଵକର୍ମନିକୃନ୍ତନୀମ୍
ନାରଦ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ମନ୍ତ୍ର ପାଇ, ପୂର୍ବ କର୍ମକୁ କାଟିଦେଇଥିବା ଅଚଳ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତି ଲାଭ କଲେ ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମାଯାମଯୀଂ ଭାର୍ଯାଂ ଭାରତଂ ତପସେ ଯଯୌ । କୃତମାଲାନଦୀତୀରେ ଦଦର୍ଶ ଶଂକରଂ ପରମ୍
ମାୟାମୟୀ ଭାର୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ି, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଭାରତ ଭୂମିକୁ ଗଲେ । କୃତମାଳା ନଦୀ କୂଳରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ସହସା ମୂର୍ଧ୍ନା ପ୍ରଣନାମ ଶିଵଂ ମୁନିଃ । ତମୁଵାଚ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଭକ୍ତଂ ଚ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ସେ ଦେଖି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶିଵଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ । ଜଗନ୍ନାଥ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ, ତାଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ ।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ ଅହୋ ନାରଦ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ପ୍ରସନ୍ନୋଽହଂ ସ୍ଵତେଜସା । ଭକ୍ତାନାଂ ଦର୍ଶନଂ ଯତ୍ର ସୁଦିନଂ ତଚ୍ଛରୀରିଣାମ୍
ମହାଦେବ କହିଲେ — ନାରଦ, ତୁମକୁ ଦେଖି ମୁଁ ନିଜ ତେଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି । ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳେ, ଶରୀରୀମାନେ ପାଇଁ ସେ ଦିନ ଶୁଭ ଦିନ ।
ଅଯଂ ହି ପରମୋ ଲାଭୋ ଦେହିନାଂ ବକ୍ତସଂଗମଃ । ସ ସ୍ନାତଃ ସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ଯୋ ଦଦର୍ଶ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵାମ୍
ଏହି ମାନବ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଲାଭ ହେଉଛି ଭକ୍ତଙ୍କ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ। ଯିଏ ଏକ ଭାଇଷ୍ଣବଙ୍କୁ ଦେଖିଛି, ସେ ମାନେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ପରି।
ଅପି ପ୍ରାପ୍ତୋ ମହାମନ୍ତ୍ରଃ ସର୍ଵତନ୍ତ୍ରସୁଦୁର୍ଲଭଃ । ମଯା ଦତ୍ତୋ ଗଣେଶାଯ ସ୍କନ୍ଦାଯ ସ୍ଵାତ୍ମଜାଯ ଚ
ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ମହାମନ୍ତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ସେହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ମୁଁ ଗଣେଶ, ସ୍କନ୍ଦ ଓ ମୋର ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଇଛି।
ମହ୍ଯଂ ଦତ୍ତଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣେନ ଗୋଲୋକେ ରାସମଣ୍ଡଲେ । ବ୍ରହ୍ମଣେ ଚାପି ଧର୍ମାଯ ଧର୍ମୋ ନାରାଯଣାଯ ଚ
ମୋତେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର କୃଷ୍ଣ ଗୋଲୋକର ରାସମଣ୍ଡଳରେ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା, ଧର୍ମ ଓ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି।
ବ୍ରହ୍ମା ସନତ୍କୁମାରାଯ ତୁମ୍ଯଂ ଦତ୍ତଶ୍ଚ ତେନ ଵୈ । ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରହଣମାତ୍ରେଣ ଜନୋ ନାରାଯଣୋ ଭଵେତ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଏହା ପ୍ରଚାରିତ ହେଲା। କେବଳ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ ମାନେ ନାରାୟଣ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଚାରଣଂ ଚ ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର କାଲାକାଲଂ ଶୁଭାଶୁଭମ୍ । ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଜପେନୈଵ ପୁରଶ୍ଚରଣମସ୍ଯ ଚ
ଏଠାରେ କେଉଁସି ସମୟ, ଶୁଭ ଅଶୁଭ ବିଚାର ନାହିଁ। ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଜପ କଲେ ଏହାର ପୂର୍ଣ୍ଣ କ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଧ୍ଯାନଂ ଚ ସାମଵେଦୋକ୍ତଂ ତେନ ଧ୍ଯାଯେଚ୍ଚ ଵୈଷ୍ଣଵଃ । ଧ୍ଯାନଂ ଚ ପାପଦହନଂ କର୍ମମୂଲନିକୃନ୍ତନମ୍
ସାମବେଦରେ ଯେଉଁ ଧ୍ୟାନ କଥା ଅଛି, ଭାଇଷ୍ଣବମାନେ ସେହିପରି ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଧ୍ୟାନ ପାପକୁ ଦହିଦେଉଛି ଓ କର୍ମର ମୂଳକୁ କଟିଦେଉଛି।