ତଵାଽଽଜ୍ଞଯା ପଞ୍ଚଧାଽହଂ ପଞ୍ଚପ୍ରକୃତିରୂପିଣୀ । କଲାକଲାଂଶଯାଽହଂ ଚ ଦେଵପତ୍ନଯୋ ଗୃହେ ଗୃହେ
ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୁଁ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକୃତିର ରୂପ ନେଇ ପାଞ୍ଚ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଅଛି। ଅଂଶ ଓ କଳା ଭାଗରେ, ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାଙ୍କ ଘରେ ଘରେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ସଙ୍ଗିନୀ ହୁଏ।
ଶୀଘ୍ରଂ ଗଚ୍ଛ ମହାଭାଗ ତତ୍ରାଽହଂ ଵିରହାତୁରା । ଗୋଵୀଭିଃ ସହିତା ରାସଂ ଭ୍ରମନ୍ତୀ ପରିତଃ ସଦା
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ। ସେଠାରେ ମୁଁ ବିରହ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅତି କ୍ଷୁବ୍ଧ, ଗୋବାଳୀମାନେ ସହିତ ସଦା ରାସ ନୃତ୍ୟରେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଛି।
ପାର୍ଵତୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ରସିକେଶ୍ଵରଃ । ରତ୍ନଯାନଂ ସମାରୁହ୍ଯ ଯଯୌ ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍
ପାର୍ବତୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ରସର ନାଥ ହସିଲେ; ରତ୍ନରେ ତିଆରି ରଥରେ ବସି, ସେ ଉତ୍ତମ ଗୋଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପାର୍ଵତୀ ବୋଧଯାମାସ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵଗଣଂ ତଥା । ମାଯାଵଂଶୀରଵାଚ୍ଛନ୍ନଂ ଵିଷ୍ଣୁମାଯା ସନାତନୀ
ପାର୍ବତୀ ନିଜେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ବୁଝାଇଲେ; ସେ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁମାୟା, ମାୟାବଂଶରେ ଲୁଚିଥିଲେ।
କୃତ୍ଵା ତେ ହରିଶବ୍ଦଂ ଚ ସ୍ଵଗୃହଂ ଵିସ୍ମଯଂ ଯଯୁଃ । ଶିଵେନ ସାର୍ଧଂ ଦୁର୍ଗା ସା ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ସ୍ଵପୁରଂ ଯଯୌ
ସେମାନେ ହରିଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ; ଦୁର୍ଗା ଶିବଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ପୁରକୁ ଗଲେ।
ଅଥ କୃଷ୍ଣଂ ସମାଯାନ୍ତଂ ରାଧା ଗୋପୀଗଣୈଃ ସହ । ଅନୁଵ୍ରଜଂ ଯଯୌ ହୃଷ୍ଟା ସର୍ଵଜ୍ଞା ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭମ୍
ତାପରେ ରାଧା ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ସବୁଜ୍ଞ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ନିଜ ପ୍ରାଣବଲ୍ଲଭଙ୍କୁ, ପଛୁଆଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମୀପମାଯାନ୍ତମଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ସତୀ । ପ୍ରଣନାମ ଜଗନ୍ନାଥଂ ସିରସା ସଖିଭିଃ ସହ
ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସତୀ ରଥରୁ ଅବତରିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଚରୀମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଗୋପା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ମୁଦିତାଃ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲଵଦନେକ୍ଷଣାଃ । ଦୁଂଦୁଭିଂ ଵାଦଯାମାସୁରୀଶ୍ଵରାଗମନୋତ୍ସୁକାଃ
ଗୋପମାନେ ଓ ଗୋପିମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଚେହେରାରେ ଚମକ ନେଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଢୋଲ ଚାଲାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଵିରଜାଂ ଚ ସମୁତ୍ତୀର୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଧାଂ ଜଗତ୍ପତିଃ । ଅଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ରାଧିକାକରମ୍
ବିରଜା ନଦୀକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ନାଥ ଶ୍ରୀରାଧାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ସେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଅବତରି, ରାଧିକାଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ ।
ଶତଶୃଙ୍ଗଂ ଚ ବଭ୍ରାମ ସୁରମ୍ଯଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽକ୍ଷଯଵଟଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଯଯୌ
ସେ ଶତଶୃଙ୍ଗ ଧ୍ୱନି ସହିତ ସୁନ୍ଦର ରାସମଣ୍ଡଳରେ ଚାଲିଲେ । ପୁଣ୍ୟ ଅକ୍ଷୟବଟ ଦେଖି, ପବିତ୍ର ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଯାଇଲେ ।
ତୁଲସୀକାନନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ମାଲତୀଵନମ୍ । ଵାମେ କୃତ୍ଵା କୁନ୍ଦଵନଂ ମାଧଵୀକାନନଂ ତଥା
ତୁଳସୀ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖି ସେ ମାଲତୀ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ; ବାମପଟେ କୁନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ସେହିପରି ମାଧବୀ ଉଦ୍ୟାନକୁ ରଖିଲେ।
ଚକାର ଦକ୍ଷିଣେ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚମ୍ପକାରଣ୍ଯମୀପ୍ସିନମ୍ । ଚକାର ପଶ୍ଚାତ୍ତୂର୍ଣଂ ଚ ଚାରୁଚନ୍ଦନକାନନମ୍
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଡାହାଣପଟେ ଚମ୍ପକ ଉଦ୍ୟାନକୁ ରଖିଲେ; ଏବଂ ପଛେ ତୁରନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଚନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ତିଆରି କଲେ।
ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ରମ୍ଯଂ ରାଧିକାଭଵନଂ ପରମ୍ । ଉଵାସ ରାଧଯା ସାର୍ଧଂ ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଵରେ
ସେ ଆଗରେ ରାଧିକାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ଗୃହ ଦେଖିଲେ; ଏବଂ ଏହି ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରତ୍ନସିଂହାସନ ଉପରେ ରାଧା ସହିତ ବସିଲେ।
ସକର୍ପୂରଂ ଚ ତାମ୍ବୂଲଂ ବୁଭୁଜେ ଵାସିତଂ ଜଲମ୍ । ସୁଷ୍ଵାପ ପୁଷ୍ପତଲ୍ପେ ଚ ସୁଗନ୍ଧିଚନ୍ଦନାର୍ଚିତେ
ସେ କର୍ପୂର ମିଶା ତାମ୍ବୁଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ସ୍ୱାଦ କଲେ; ଏବଂ ପୁଷ୍ପ ଛାଡ଼ା ଶଯ୍ୟା ଉପରେ, ଚନ୍ଦନ ଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିବା, ସୁଖରେ ଶୋଇଲେ।
ସ ରେମେ ରାମଯା ସାର୍ଧଂ ନିମଗ୍ନୋ ରସସାଗରେ । ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଧର୍ମଵକ୍ତ୍ରାଚ୍ଚ ଯଚ୍ଛ୍ରୁତମ୍
ସେ ରାଧା ସହ ଆନନ୍ଦର ସାଗରରେ ବିଲୀନ ହୋଇ ଖେଳିଲେ; ଏହିପରି ସମସ୍ତ କଥା ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଯେପରି ଶୁଣିଗଲି, ସେପରି କୁହାଯାଇଛି।
ଗୋଲୋକାରୋହଣଂ ରମ୍ଯଂ କିଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ଏହି ଶୋଭାମୟ ଗୋଲୋକ ଉତ୍କ୍ରମଣ—ଏଠାରୁ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁଛ?
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ଗୋଲୋକାରୋହଣଂ ନାମୈକୋନତ୍ରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ମହା ପୁରାଣ 'ବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ'ରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମଖଣ୍ଡରେ ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା 'ଗୋଲୋକ ଉତ୍କ୍ରମଣ' ନାମକ ଏକଶେ ଉଣତିସତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଅଥ ତ୍ରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରଦ ଉଵାଚ ସର୍ଵଂ ଶ୍ରୁତଂ ମହାଭାଗ ନାରଶେଷମଭୀପ୍ସିତମ୍ । କିମପୂର୍ଵ ପୁରାଣଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତମିଷ୍ଟଦମ୍
ଏବେ ଏକଶେ ତିରିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ। ନାରଦ କହିଲେ: ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣିଲି, କିଛି ଅଭିଲାଷିତ ବାକି ରହିଲା ନାହିଁ; ଏହି 'ବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ' କେମିତି ଅପୂର୍ବ ଓ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ କଥା ଅଟୁଟ ରହିଛି!
ଅଧୁନା କିଂ କରିଷ୍ଯାମି ତନ୍ମାଂ ବ୍ରୂହି ଜଗଦ୍ଗୁରୋ । ଆଜ୍ଞାଂ କୁରୁ ତପସ୍ଯାଂ ଚ କର୍ତୁ ଯାମି ହିମାଲଯମ୍
ଏବେ ମୁଁ କଣ କରିବି? ହେ ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ମୋତେ କହ; ଆପଣ ଆଦେଶ ଦିଅ, ମୁଁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ହିମାଳୟକୁ ଯିବି।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଉଵବର୍ହଣଗନ୍ଧର୍ଦଃ ପଞ୍ଚଶତ୍କାମିନୀପତିଃ । ଜନ୍ମାନ୍ତରେ ଭଵାନାସୀଦଧୁନା ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରକଃ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ତୁମେ ଉବବର୍ହଣ ନାମକ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ପଞ୍ଚାଶଟି ନାରୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଥିଲ; ଏବେ ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁଅ।
ତାସ୍ଵେକା ଚ ସତୀ ରମ୍ଯା ତପସା ଶଂକରଂ ପରମ୍ । ଆରାଧ୍ଯ ଚ ଵରଂ ଲେଭେ ଵାଞ୍ଛିତଂ ନାରଦଂ ପତିମ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ସତୀ ଓ ଶୋଭାମୟୀ ନାରୀ ତପସ୍ୟା କରି ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଓ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ନାରଦଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପାଇଲେ।
ସା ଚ ସୃଞ୍ଜଯକନ୍ଯା ଚ ସ୍ଵର୍ଣଷ୍ଠୀଵୀସହୋଦରା । ତାଂ ଵିଵାହଂ କୁରୁଷ୍ଵେତି ଶଂକରାଜ୍ଞା କଥଂ ଵୃଥା
ସେ ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କର କନ୍ୟା ଓ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଷ୍ଠୀବୀଙ୍କର ଭଉଣୀ; ଶିବଙ୍କ ଆଦେଶ ଯେ ତାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରିବା, ଏହା କେମିତି ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ?
ସୁନ୍ଦରୀ ସୁନ୍ଦରୀଷ୍ଵେଵଂ କୋମଲାଂ କମଲାକଲାମ୍ । ପତିଵ୍ରତାଂ ମହାଭଗାଂ ରମ୍ଯାଂ ସୁପ୍ରିଯଵାଦିନୀମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ସୁନ୍ଦରୀ, କମଳ ଦଳ ପରି କୋମଳ, ପତିପରାୟଣ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଆକର୍ଷକ ଓ ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା।
କାମୁକୀଂ କମନୀଯାଂ ଚ ଶଶ୍ଵତ୍ସୁସ୍ଥିରଯୌଵନାମ୍ । ଵିଧାତ୍ରା ଲିଖିତଂ କର୍ମ ପ୍ରାକ୍ତନଂ କେନ ଵାର୍ଯତେ
ସେ ଆକାଂକ୍ଷାପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆକର୍ଷକ ଓ ସଦା ଯୁବତୀ; ବିଧାତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ଲେଖାଯାଇଥିବା କର୍ମ କିଏ ରୋକିପାରିବ?
ନାଭୁକ୍ତଂ କ୍ଷୀଯତେ କର୍ମ କଲ୍ପକୋଟିଶତୈରପି । ଅଵଶ୍ଯମେଵ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯଂ କୃତଂ ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ଯେ କର୍ମ ଭୋଗ କରାଯାଇନାହିଁ, ସେ କର୍ମ କୋଟି କୋଟି କଳ୍ପ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ; ଯାହା କରାଯାଇଛି, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ନିଶ୍ଚୟ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ସୂତ ଉଵାଚ ନାରାଯଣଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା । ପ୍ରଣମ୍ଯ ପ୍ରଯଯୌ ଶୀଘ୍ରଂ ନାରଦଃ ସୃଞ୍ଜଯାଲଯମ୍
ସୂତ କହିଲେ: ନାରାୟଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ନାରଦଙ୍କ ହୃଦୟ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା; ସେ ପ୍ରଣାମ କରି ତୁରନ୍ତ ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଶୌନକ ଉଵାଚ ଅହୋ ସୂତ ମହାଭାଗ ଶ୍ରୁତଂ କିଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ । କିମପୂର୍ଵଂ ରହସ୍ଯଂ ଚ ସରସଂ ଚ ପୁରାତନମ୍
ଶୌନକ କହିଲେ: ହେ ସୂତ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, କଣ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣିଲୁ? କଣ ଏହି ଅପୂର୍ବ, ଗୁପ୍ତ ଓ ରସମୟ ପୁରାତନ କଥା?
ଅଧୁନା ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଵିଵାହଂ ନାରଦସ୍ଯ ଚ । ଅତୀନ୍ଦ୍ରିଯସ୍ଯ ଚ ମୁନେର୍ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରସ୍ଯ ସାଂପ୍ରତମ୍
ଏବେ ମୁଁ ନାରଦଙ୍କ ବିବାହ କଥା, ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରିୟାତୀତ ମୁନି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ବିବାହ କେମିତି ହେଲା, ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁଛି।
ସୂତ ଉଵାଚ ନାରଦୋ ମୂ(ଗୁ)ଢରୁପଶ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟାଵା ସୃଞ୍ଜଯକନ୍ଯକାମ୍ । ତପସ୍ଵିନୀଂ ମହାଭାଗାଂ ଵିଷ୍ଣୁଵ୍ରତପରାଯଣାମ୍
ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ — ନାରଦ ଗୁପ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ଝିଅକୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଏକ ତପସ୍ୱିନୀ, ଭାଗ୍ୟବତୀ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ।
ଯଯୌ ବ୍ରହ୍ମସଭାଂ ରମ୍ଯାଂ ସର୍ଵଦେଵୈଃ ସମାଵୃତାମ୍ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ପିତରଂ ଶାନ୍ତଃ ସର୍ଵଂ ତତ୍ତ୍ଵମୁଵାଚ ତମ୍
ସେ ଶୁଭ୍ର ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସଭାକୁ ଗଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ। ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଶାନ୍ତ ହୃଦୟରେ ସମସ୍ତ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ।