ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଏକାଽହଂ ରାଧିକାରୂପା ଗୋଲୋକେ ରାସମଣ୍ଡଲେ । ରାସଶୂନ୍ଯଂ ଚ ଗୋଲୋକଂ ପରିପୂର୍ଣ କୁରୁ ପ୍ରଭୋ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ମୁଁ ଗୋଲୋକର ରାସମଣ୍ଡଳରେ ଏକମାତ୍ର ରାଧିକାର ରୂପ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ରାସଶୂନ୍ୟ ଗୋଲୋକକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।
ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ରଥମାରୁହ୍ଯ ମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯଭୂଷିତମ୍ । ପରିବୂର୍ଣତମାଽହଂ ଚ ତଵ ଵଙଃ ସ୍ଥଲସ୍ଥିତା
ତୁମେ ମୁକ୍ତା ଓ ମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ରଥରେ ଚଢ଼, ମୁଁ ତୁମର ବନସ୍ଥଳୀରେ ସର୍ବାଧିକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଅଛି।
ତଵାଽଽଜ୍ଞଯା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀରହଂ ଵୈକୁଣ୍ଠଗାମିନୀ । ସରସ୍ଵତୀ ଚ ତତ୍ରୈଵ ଵାମେ ପାର୍ଶ୍ଵେ ହରେରପି
ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଯିଏ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଏ । ସେଠାରେ ହରିଙ୍କ ବାମ ପାଖରେ ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି ।
ତଵାହଂ ମନସା ଜାତା ସିନ୍ଧୁକନ୍ଯା ତଵାଽଽଜ୍ଞଯା । ସାଵିତ୍ରୀ ଵେଦମାତାଽହଂ କଲଯା ଵିଧିସଂନିଧୌ
ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଁ ମନରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସିନ୍ଧୁକନ୍ୟା । ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ସାବିତ୍ରୀ, ବେଦମାତା, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଂଶରୂପେ ଅଛି ।
ତୈଜଃସୁ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ପୁରା ସତ୍ଯେ ତଵାଽଽଜ୍ଞଯା । ଅଧିଷ୍ଠାନଂ କୃତ ତତ୍ର ଧୃତଂ ଦେଵ୍ଯା ଶରୀରକମ୍
ସତ୍ୟଯୁଗରେ, ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଦେବୀଙ୍କ ଦେହ ଏଠାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ତାହାକୁ ଦେବୀ ନିଜେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଶୁମ୍ଭାଦଯଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ନିହତାଶ୍ଚାଵଲୀଲଯା । ଦୁର୍ଗ ନିହତ୍ଯ ତୁର୍ଗାଽହଂ ତ୍ରିପୁରା ତ୍ରିପୁରେ ଵଧେ
ଶୁମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ସହଜରେ ବିନଶିଗଲେ; ମୁଁ ଦୁର୍ଗା ଭାବେ ସେମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କଲି, ଏବଂ ତୁର୍ଗା ଭାବେ ତ୍ରିପୁରାକୁ ମାରିଦେଲି।
ନିହତ୍ଯ ରକ୍ତବୀଜଂ ଚ ରକ୍ତବୀଜଵିନାଶିନୀ । ତଵାଽଽଜ୍ଞଯା ଦକ୍ଷକନ୍ଯା ସତୀ ସତ୍ଯସ୍ଵରୂପିଣୀ
ମୁଁ ରକ୍ତବୀଜକୁ ହତ୍ୟା କରି, ରକ୍ତବୀଜ ନାଶିନୀ ହେଲି; ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୁଁ ଦକ୍ଷର କନ୍ୟା ସତୀ ଭାବେ, ସତ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଲି।
ଯୋଗେନ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦେହଂ ଚ ଶୈଲଜାଽହଂ ତଵାଽଽଜ୍ଞଯା । ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଵା (ତ୍ତାଃ ଶଂକରାଯ ଗୋଲୋକେ ରାସମଣ୍ଡଲେ
ଯୋଗବଳରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ଶୈଳଜା ହେଲି; ତୁମେ ମୋତେ ଗୋଲୋକର ରାସମଣ୍ଡଳରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରହଂ ତେନ ଵିଷ୍ଣୁମାଯା ଚ ଵୈଷ୍ଣଵୀ । ନାରାଯଣସ୍ଯ ମାଯାଽହଂ ତେନ ନାରାଯଣୀ ସ୍ମୃତା
ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତି ହେଉଛି, ତେଣୁ ମୋତେ ବିଷ୍ଣୁମାୟା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା ଓ ବୈଷ୍ଣବୀ ମଧ୍ୟ ହୁଏ। ମୁଁ ନାରାୟଣଙ୍କ ମାୟା ହେବାରୁ, ମୋତେ ନାରାୟଣୀ ବି ଡାକାଯାଏ।
କୃଷ୍ଣପ୍ରାଣାଧିକାଽହଂ ଚ ପ୍ରାଣାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତା । ମହାଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ଵାସୋଶ୍ଚ ଜନନୀ ରାଧିକା ସ୍ଵଯମ୍
ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରିୟ, ପ୍ରାଣର ଅଧିପତି ଦେବୀ ହେଉଛି। ମୁଁ ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସର ମାତା ରାଧିକା ନିଜେ।
ତଵାଽଽଜ୍ଞଯା ପଞ୍ଚଧାଽହଂ ପଞ୍ଚପ୍ରକୃତିରୂପିଣୀ । କଲାକଲାଂଶଯାଽହଂ ଚ ଦେଵପତ୍ନଯୋ ଗୃହେ ଗୃହେ
ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୁଁ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକୃତିର ରୂପ ନେଇ ପାଞ୍ଚ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଅଛି। ଅଂଶ ଓ କଳା ଭାଗରେ, ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାଙ୍କ ଘରେ ଘରେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ସଙ୍ଗିନୀ ହୁଏ।
ଶୀଘ୍ରଂ ଗଚ୍ଛ ମହାଭାଗ ତତ୍ରାଽହଂ ଵିରହାତୁରା । ଗୋଵୀଭିଃ ସହିତା ରାସଂ ଭ୍ରମନ୍ତୀ ପରିତଃ ସଦା
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ। ସେଠାରେ ମୁଁ ବିରହ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅତି କ୍ଷୁବ୍ଧ, ଗୋବାଳୀମାନେ ସହିତ ସଦା ରାସ ନୃତ୍ୟରେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଛି।
ପାର୍ଵତୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ରସିକେଶ୍ଵରଃ । ରତ୍ନଯାନଂ ସମାରୁହ୍ଯ ଯଯୌ ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍
ପାର୍ବତୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ରସର ନାଥ ହସିଲେ; ରତ୍ନରେ ତିଆରି ରଥରେ ବସି, ସେ ଉତ୍ତମ ଗୋଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପାର୍ଵତୀ ବୋଧଯାମାସ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵଗଣଂ ତଥା । ମାଯାଵଂଶୀରଵାଚ୍ଛନ୍ନଂ ଵିଷ୍ଣୁମାଯା ସନାତନୀ
ପାର୍ବତୀ ନିଜେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ବୁଝାଇଲେ; ସେ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁମାୟା, ମାୟାବଂଶରେ ଲୁଚିଥିଲେ।
କୃତ୍ଵା ତେ ହରିଶବ୍ଦଂ ଚ ସ୍ଵଗୃହଂ ଵିସ୍ମଯଂ ଯଯୁଃ । ଶିଵେନ ସାର୍ଧଂ ଦୁର୍ଗା ସା ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ସ୍ଵପୁରଂ ଯଯୌ
ସେମାନେ ହରିଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ; ଦୁର୍ଗା ଶିବଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ପୁରକୁ ଗଲେ।
ଅଥ କୃଷ୍ଣଂ ସମାଯାନ୍ତଂ ରାଧା ଗୋପୀଗଣୈଃ ସହ । ଅନୁଵ୍ରଜଂ ଯଯୌ ହୃଷ୍ଟା ସର୍ଵଜ୍ଞା ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭମ୍
ତାପରେ ରାଧା ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ସବୁଜ୍ଞ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ନିଜ ପ୍ରାଣବଲ୍ଲଭଙ୍କୁ, ପଛୁଆଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମୀପମାଯାନ୍ତମଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ସତୀ । ପ୍ରଣନାମ ଜଗନ୍ନାଥଂ ସିରସା ସଖିଭିଃ ସହ
ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସତୀ ରଥରୁ ଅବତରିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଚରୀମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଗୋପା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ମୁଦିତାଃ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲଵଦନେକ୍ଷଣାଃ । ଦୁଂଦୁଭିଂ ଵାଦଯାମାସୁରୀଶ୍ଵରାଗମନୋତ୍ସୁକାଃ
ଗୋପମାନେ ଓ ଗୋପିମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଚେହେରାରେ ଚମକ ନେଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଢୋଲ ଚାଲାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଵିରଜାଂ ଚ ସମୁତ୍ତୀର୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଧାଂ ଜଗତ୍ପତିଃ । ଅଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ରାଧିକାକରମ୍
ବିରଜା ନଦୀକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ନାଥ ଶ୍ରୀରାଧାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ସେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଅବତରି, ରାଧିକାଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ ।
ଶତଶୃଙ୍ଗଂ ଚ ବଭ୍ରାମ ସୁରମ୍ଯଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽକ୍ଷଯଵଟଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଯଯୌ
ସେ ଶତଶୃଙ୍ଗ ଧ୍ୱନି ସହିତ ସୁନ୍ଦର ରାସମଣ୍ଡଳରେ ଚାଲିଲେ । ପୁଣ୍ୟ ଅକ୍ଷୟବଟ ଦେଖି, ପବିତ୍ର ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଯାଇଲେ ।
ତୁଲସୀକାନନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ମାଲତୀଵନମ୍ । ଵାମେ କୃତ୍ଵା କୁନ୍ଦଵନଂ ମାଧଵୀକାନନଂ ତଥା
ତୁଳସୀ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖି ସେ ମାଲତୀ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ; ବାମପଟେ କୁନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ସେହିପରି ମାଧବୀ ଉଦ୍ୟାନକୁ ରଖିଲେ।
ଚକାର ଦକ୍ଷିଣେ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚମ୍ପକାରଣ୍ଯମୀପ୍ସିନମ୍ । ଚକାର ପଶ୍ଚାତ୍ତୂର୍ଣଂ ଚ ଚାରୁଚନ୍ଦନକାନନମ୍
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଡାହାଣପଟେ ଚମ୍ପକ ଉଦ୍ୟାନକୁ ରଖିଲେ; ଏବଂ ପଛେ ତୁରନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଚନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ତିଆରି କଲେ।
ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ରମ୍ଯଂ ରାଧିକାଭଵନଂ ପରମ୍ । ଉଵାସ ରାଧଯା ସାର୍ଧଂ ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଵରେ
ସେ ଆଗରେ ରାଧିକାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ଗୃହ ଦେଖିଲେ; ଏବଂ ଏହି ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରତ୍ନସିଂହାସନ ଉପରେ ରାଧା ସହିତ ବସିଲେ।
ସକର୍ପୂରଂ ଚ ତାମ୍ବୂଲଂ ବୁଭୁଜେ ଵାସିତଂ ଜଲମ୍ । ସୁଷ୍ଵାପ ପୁଷ୍ପତଲ୍ପେ ଚ ସୁଗନ୍ଧିଚନ୍ଦନାର୍ଚିତେ
ସେ କର୍ପୂର ମିଶା ତାମ୍ବୁଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ସ୍ୱାଦ କଲେ; ଏବଂ ପୁଷ୍ପ ଛାଡ଼ା ଶଯ୍ୟା ଉପରେ, ଚନ୍ଦନ ଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିବା, ସୁଖରେ ଶୋଇଲେ।
ସ ରେମେ ରାମଯା ସାର୍ଧଂ ନିମଗ୍ନୋ ରସସାଗରେ । ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଧର୍ମଵକ୍ତ୍ରାଚ୍ଚ ଯଚ୍ଛ୍ରୁତମ୍
ସେ ରାଧା ସହ ଆନନ୍ଦର ସାଗରରେ ବିଲୀନ ହୋଇ ଖେଳିଲେ; ଏହିପରି ସମସ୍ତ କଥା ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଯେପରି ଶୁଣିଗଲି, ସେପରି କୁହାଯାଇଛି।
ଗୋଲୋକାରୋହଣଂ ରମ୍ଯଂ କିଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ଏହି ଶୋଭାମୟ ଗୋଲୋକ ଉତ୍କ୍ରମଣ—ଏଠାରୁ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁଛ?
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ଗୋଲୋକାରୋହଣଂ ନାମୈକୋନତ୍ରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ମହା ପୁରାଣ 'ବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ'ରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମଖଣ୍ଡରେ ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା 'ଗୋଲୋକ ଉତ୍କ୍ରମଣ' ନାମକ ଏକଶେ ଉଣତିସତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଅଥ ତ୍ରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରଦ ଉଵାଚ ସର୍ଵଂ ଶ୍ରୁତଂ ମହାଭାଗ ନାରଶେଷମଭୀପ୍ସିତମ୍ । କିମପୂର୍ଵ ପୁରାଣଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତମିଷ୍ଟଦମ୍
ଏବେ ଏକଶେ ତିରିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ। ନାରଦ କହିଲେ: ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣିଲି, କିଛି ଅଭିଲାଷିତ ବାକି ରହିଲା ନାହିଁ; ଏହି 'ବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ' କେମିତି ଅପୂର୍ବ ଓ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ କଥା ଅଟୁଟ ରହିଛି!
ଅଧୁନା କିଂ କରିଷ୍ଯାମି ତନ୍ମାଂ ବ୍ରୂହି ଜଗଦ୍ଗୁରୋ । ଆଜ୍ଞାଂ କୁରୁ ତପସ୍ଯାଂ ଚ କର୍ତୁ ଯାମି ହିମାଲଯମ୍
ଏବେ ମୁଁ କଣ କରିବି? ହେ ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ମୋତେ କହ; ଆପଣ ଆଦେଶ ଦିଅ, ମୁଁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ହିମାଳୟକୁ ଯିବି।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଉଵବର୍ହଣଗନ୍ଧର୍ଦଃ ପଞ୍ଚଶତ୍କାମିନୀପତିଃ । ଜନ୍ମାନ୍ତରେ ଭଵାନାସୀଦଧୁନା ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରକଃ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ତୁମେ ଉବବର୍ହଣ ନାମକ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ପଞ୍ଚାଶଟି ନାରୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଥିଲ; ଏବେ ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁଅ।