ପାତଞ୍ଜଲୋଽପ୍ଯନନ୍ତଂ ଚ ଵେଦାଃ ସତ୍ଯସ୍ଵରୂପକମ୍ । ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ପୁରାଣଂ ଚ ଭକ୍ତାଶ୍ଚ ନିତ୍ଯଵିଗ୍ରହମ୍
ପାତଞ୍ଜଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନନ୍ତ ବୋଲି କହନ୍ତି, ବେଦ ତାଙ୍କୁ ସତ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ, ପୁରାଣ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱେଚ୍ଛାମୟ ବୋଲି କହେ, ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ଦେହୀ ବୋଲି ମାନନ୍ତି।
ସୋଽଯଂ ଗୋଲୋକନାଥଶ୍ଚ ରାଧେଶୋ ନନ୍ଦନନ୍ଦନଃ । ଗୋକୁଲେ ଗୋପଵେଷଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଯେ ଵୃନ୍ଦାଵନେ ଵନେ
ସେହି ପ୍ରଭୁ ଗୋଲୋକର ନାଥ, ରାଧାଙ୍କର ଈଶ୍ୱର, ନନ୍ଦଙ୍କର ପୁତ୍ର; ଗୋକୁଳରେ ଗୋପବେଶରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ, ପବିତ୍ର ବୃନ୍ଦାବନରେ ବିହାର କରନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଭୁଜଶ୍ଚ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ନାରାଯଣଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ଯନ୍ନାମ ମୁକ୍ତିକାରଣମ୍
ବୈକୁଣ୍ଠରେ ସେ ଚାରିଭୁଜା ଧାରଣ କରନ୍ତି, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ସେ ନାରାୟଣ, ଭଗବାନ, ଯାହାଙ୍କର ନାମ ମୁକ୍ତିର କାରଣ।
ସକୃନ୍ନାରାଯଣେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପୁମାନ୍କଲ୍ପଶତତ୍ରଯମ୍ । ଗଙ୍ଗାଦିସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ସ୍ନାତୋ ଭଵତି ନାରଦ
ନାରଦ, କେବଳ ଏକଥର 'ନାରାୟଣ' ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଏକ ମଣିଷ ତିନିଶଏ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରିଥିବା ପରି ମନାଯାଏ।
ସୁନନ୍ଦନନ୍ଦକୁମୁଦୈଃ ପାର୍ଷଦୈଃ ପରିଵାରିତଃ । ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପଦ୍ମଧରଃ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଲାଞ୍ଛନଃ
ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ, କୁମୁଦ ଓ ଅନ୍ୟ ସାଥିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହନ୍ତି, ସେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଅଙ୍କିତ।
କୌସ୍ତୁଭେନ ମଣୀନ୍ଦ୍ରେଣ ଭୂଷିତୋ ଵନମାଲଯା । ଦେଵୈଃ ସ୍ତୁତଶ୍ଚ ଯାନେନ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ସ୍ଵପଦଂ ଯଯୌ
କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ବନମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେ ରଥରେ ବସି ନିଜ ବୈକୁଣ୍ଠ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଗତେ ଵୈକୁଣ୍ଠନାଥେ ଚ ରାଧେଶଶ୍ଚ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରଭୁଃ । ଚକାର ଵଂଶୀଶବ୍ଦଂ ଚ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହନଂ ପରମ୍
ବୈକୁଣ୍ଠନାଥ ଯିବା ପରେ, ରାଧାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ ଅପୂର୍ବ ବାଂଶୀର ସ୍ୱର ତାଲିଲେ, ତାହା ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କଲା।
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂପ୍ରାପୁର୍ଦେଵଗଣା ମୁନଯଶ୍ଚାପି ନାରଦ । ଅଚେତନା ବଭୂଵୁଶ୍ଚ ମାଯଯା ପାର୍ଵତୀଂ ଵିନା
ଦେବମଣ୍ଡଳ, ଋଷିମାନେ ଏବଂ ନାରଦ ମଧ୍ୟ ମୂର୍ଛିତ ହେଲେ; ପାର୍ବତୀ ବ୍ୟତୀତ ସମସ୍ତେ ମାୟାରେ ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଉଵାଚ ପାର୍ଵତୀ ଦେଵୀ ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍ । ଵିଷ୍ଣୁମାଯା ଭଗଵତୀ ସର୍ଵରୂପା ସନାତନୀ
ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ ସନାତନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ; ବିଷ୍ଣୁମାୟା ଭଗବତୀ ସମସ୍ତ ରୂପର ଏବଂ ସନାତନ।
ପରବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପା ଯା ପରମାତ୍ମସ୍ଵରୂପିଣୀ । ସଗୁଣା ନିର୍ଗୁଣା ସା ଚ ପରା ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯୀ ସତୀ
ଯିଏ ପରବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ, ପରମାତ୍ମାର ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ସଗୁଣ ଓ ନିର୍ଗୁଣ ଉଭୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସ୍ୱେଚ୍ଛାମୟ ଓ ଶୁଦ୍ଧ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଏକାଽହଂ ରାଧିକାରୂପା ଗୋଲୋକେ ରାସମଣ୍ଡଲେ । ରାସଶୂନ୍ଯଂ ଚ ଗୋଲୋକଂ ପରିପୂର୍ଣ କୁରୁ ପ୍ରଭୋ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ମୁଁ ଗୋଲୋକର ରାସମଣ୍ଡଳରେ ଏକମାତ୍ର ରାଧିକାର ରୂପ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ରାସଶୂନ୍ୟ ଗୋଲୋକକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।
ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ରଥମାରୁହ୍ଯ ମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯଭୂଷିତମ୍ । ପରିବୂର୍ଣତମାଽହଂ ଚ ତଵ ଵଙଃ ସ୍ଥଲସ୍ଥିତା
ତୁମେ ମୁକ୍ତା ଓ ମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ରଥରେ ଚଢ଼, ମୁଁ ତୁମର ବନସ୍ଥଳୀରେ ସର୍ବାଧିକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଅଛି।
ତଵାଽଽଜ୍ଞଯା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀରହଂ ଵୈକୁଣ୍ଠଗାମିନୀ । ସରସ୍ଵତୀ ଚ ତତ୍ରୈଵ ଵାମେ ପାର୍ଶ୍ଵେ ହରେରପି
ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଯିଏ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଏ । ସେଠାରେ ହରିଙ୍କ ବାମ ପାଖରେ ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି ।
ତଵାହଂ ମନସା ଜାତା ସିନ୍ଧୁକନ୍ଯା ତଵାଽଽଜ୍ଞଯା । ସାଵିତ୍ରୀ ଵେଦମାତାଽହଂ କଲଯା ଵିଧିସଂନିଧୌ
ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଁ ମନରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସିନ୍ଧୁକନ୍ୟା । ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ସାବିତ୍ରୀ, ବେଦମାତା, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଂଶରୂପେ ଅଛି ।
ତୈଜଃସୁ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ପୁରା ସତ୍ଯେ ତଵାଽଽଜ୍ଞଯା । ଅଧିଷ୍ଠାନଂ କୃତ ତତ୍ର ଧୃତଂ ଦେଵ୍ଯା ଶରୀରକମ୍
ସତ୍ୟଯୁଗରେ, ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଦେବୀଙ୍କ ଦେହ ଏଠାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ତାହାକୁ ଦେବୀ ନିଜେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଶୁମ୍ଭାଦଯଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ନିହତାଶ୍ଚାଵଲୀଲଯା । ଦୁର୍ଗ ନିହତ୍ଯ ତୁର୍ଗାଽହଂ ତ୍ରିପୁରା ତ୍ରିପୁରେ ଵଧେ
ଶୁମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ସହଜରେ ବିନଶିଗଲେ; ମୁଁ ଦୁର୍ଗା ଭାବେ ସେମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କଲି, ଏବଂ ତୁର୍ଗା ଭାବେ ତ୍ରିପୁରାକୁ ମାରିଦେଲି।
ନିହତ୍ଯ ରକ୍ତବୀଜଂ ଚ ରକ୍ତବୀଜଵିନାଶିନୀ । ତଵାଽଽଜ୍ଞଯା ଦକ୍ଷକନ୍ଯା ସତୀ ସତ୍ଯସ୍ଵରୂପିଣୀ
ମୁଁ ରକ୍ତବୀଜକୁ ହତ୍ୟା କରି, ରକ୍ତବୀଜ ନାଶିନୀ ହେଲି; ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୁଁ ଦକ୍ଷର କନ୍ୟା ସତୀ ଭାବେ, ସତ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଲି।
ଯୋଗେନ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦେହଂ ଚ ଶୈଲଜାଽହଂ ତଵାଽଽଜ୍ଞଯା । ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଵା (ତ୍ତାଃ ଶଂକରାଯ ଗୋଲୋକେ ରାସମଣ୍ଡଲେ
ଯୋଗବଳରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ଶୈଳଜା ହେଲି; ତୁମେ ମୋତେ ଗୋଲୋକର ରାସମଣ୍ଡଳରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରହଂ ତେନ ଵିଷ୍ଣୁମାଯା ଚ ଵୈଷ୍ଣଵୀ । ନାରାଯଣସ୍ଯ ମାଯାଽହଂ ତେନ ନାରାଯଣୀ ସ୍ମୃତା
ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତି ହେଉଛି, ତେଣୁ ମୋତେ ବିଷ୍ଣୁମାୟା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା ଓ ବୈଷ୍ଣବୀ ମଧ୍ୟ ହୁଏ। ମୁଁ ନାରାୟଣଙ୍କ ମାୟା ହେବାରୁ, ମୋତେ ନାରାୟଣୀ ବି ଡାକାଯାଏ।
କୃଷ୍ଣପ୍ରାଣାଧିକାଽହଂ ଚ ପ୍ରାଣାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତା । ମହାଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ଵାସୋଶ୍ଚ ଜନନୀ ରାଧିକା ସ୍ଵଯମ୍
ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରିୟ, ପ୍ରାଣର ଅଧିପତି ଦେବୀ ହେଉଛି। ମୁଁ ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସର ମାତା ରାଧିକା ନିଜେ।
ତଵାଽଽଜ୍ଞଯା ପଞ୍ଚଧାଽହଂ ପଞ୍ଚପ୍ରକୃତିରୂପିଣୀ । କଲାକଲାଂଶଯାଽହଂ ଚ ଦେଵପତ୍ନଯୋ ଗୃହେ ଗୃହେ
ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୁଁ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକୃତିର ରୂପ ନେଇ ପାଞ୍ଚ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଅଛି। ଅଂଶ ଓ କଳା ଭାଗରେ, ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାଙ୍କ ଘରେ ଘରେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ସଙ୍ଗିନୀ ହୁଏ।
ଶୀଘ୍ରଂ ଗଚ୍ଛ ମହାଭାଗ ତତ୍ରାଽହଂ ଵିରହାତୁରା । ଗୋଵୀଭିଃ ସହିତା ରାସଂ ଭ୍ରମନ୍ତୀ ପରିତଃ ସଦା
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ। ସେଠାରେ ମୁଁ ବିରହ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅତି କ୍ଷୁବ୍ଧ, ଗୋବାଳୀମାନେ ସହିତ ସଦା ରାସ ନୃତ୍ୟରେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଛି।
ପାର୍ଵତୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ରସିକେଶ୍ଵରଃ । ରତ୍ନଯାନଂ ସମାରୁହ୍ଯ ଯଯୌ ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍
ପାର୍ବତୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ରସର ନାଥ ହସିଲେ; ରତ୍ନରେ ତିଆରି ରଥରେ ବସି, ସେ ଉତ୍ତମ ଗୋଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପାର୍ଵତୀ ବୋଧଯାମାସ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵଗଣଂ ତଥା । ମାଯାଵଂଶୀରଵାଚ୍ଛନ୍ନଂ ଵିଷ୍ଣୁମାଯା ସନାତନୀ
ପାର୍ବତୀ ନିଜେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ବୁଝାଇଲେ; ସେ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁମାୟା, ମାୟାବଂଶରେ ଲୁଚିଥିଲେ।
କୃତ୍ଵା ତେ ହରିଶବ୍ଦଂ ଚ ସ୍ଵଗୃହଂ ଵିସ୍ମଯଂ ଯଯୁଃ । ଶିଵେନ ସାର୍ଧଂ ଦୁର୍ଗା ସା ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ସ୍ଵପୁରଂ ଯଯୌ
ସେମାନେ ହରିଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ; ଦୁର୍ଗା ଶିବଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ପୁରକୁ ଗଲେ।
ଅଥ କୃଷ୍ଣଂ ସମାଯାନ୍ତଂ ରାଧା ଗୋପୀଗଣୈଃ ସହ । ଅନୁଵ୍ରଜଂ ଯଯୌ ହୃଷ୍ଟା ସର୍ଵଜ୍ଞା ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭମ୍
ତାପରେ ରାଧା ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ସବୁଜ୍ଞ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ନିଜ ପ୍ରାଣବଲ୍ଲଭଙ୍କୁ, ପଛୁଆଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମୀପମାଯାନ୍ତମଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ସତୀ । ପ୍ରଣନାମ ଜଗନ୍ନାଥଂ ସିରସା ସଖିଭିଃ ସହ
ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସତୀ ରଥରୁ ଅବତରିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଚରୀମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଗୋପା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ମୁଦିତାଃ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲଵଦନେକ୍ଷଣାଃ । ଦୁଂଦୁଭିଂ ଵାଦଯାମାସୁରୀଶ୍ଵରାଗମନୋତ୍ସୁକାଃ
ଗୋପମାନେ ଓ ଗୋପିମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଚେହେରାରେ ଚମକ ନେଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଢୋଲ ଚାଲାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଵିରଜାଂ ଚ ସମୁତ୍ତୀର୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଧାଂ ଜଗତ୍ପତିଃ । ଅଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ରାଧିକାକରମ୍
ବିରଜା ନଦୀକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ନାଥ ଶ୍ରୀରାଧାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ସେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଅବତରି, ରାଧିକାଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ ।
ଶତଶୃଙ୍ଗଂ ଚ ବଭ୍ରାମ ସୁରମ୍ଯଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽକ୍ଷଯଵଟଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଯଯୌ
ସେ ଶତଶୃଙ୍ଗ ଧ୍ୱନି ସହିତ ସୁନ୍ଦର ରାସମଣ୍ଡଳରେ ଚାଲିଲେ । ପୁଣ୍ୟ ଅକ୍ଷୟବଟ ଦେଖି, ପବିତ୍ର ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଯାଇଲେ ।