ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯପ୍ରଦଂ ସର୍ଵଂ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରଂ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲମ୍
ସମସ୍ତ ଏଇଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଦେଇଥିବା, ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଅଧିକାରୀ।
ଧ୍ଯାଯନ୍ତେ ଵୈଷ୍ଣଵାଃ ଶଶ୍ଵଦେଵଂରୂପଂ ସନାତନମ୍
ବୈଷ୍ଣବମାନେ ସଦା ଏହି ନିତ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଯସା ଯସ୍ଯ ନିମେଷ ଉପଚାର୍ଯ୍ଯତେ
ଯାହା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆୟୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
କୃଷିସ୍ତଦ୍ଭକ୍ତିଵଚନୋ ନଶ୍ଚ ତଦ୍ଦାସ୍ଯକାରକଃ
‘କୃ’ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି, ଏବଂ ‘ଣ’ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ସେବା କରିବା।
କୃଷିଶ୍ଚ ସର୍ଵଵଚନୋ ନକାରୋ ବୀଜଵାଚକଃ
‘କୃଷି’ ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ, ଏବଂ ‘ଣ’ ଅକ୍ଷର ହେଉଛି ବୀଜର ଚିହ୍ନ।
ଅସଂଖ୍ଯବ୍ରହ୍ମଣା ପାତେ କାଲେଽତୀତେଽପି ନାରଦ
ନାରଦ, ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପତନ ଓ ଅନେକ କାଳ ଗତି ହେଲାପରେ ମଧ୍ୟ।
ସ କୃଷ୍ଣଃ ସର୍ଵସୃଷ୍ଟ୍ଯାଦୌ ସିସୃକ୍ଷୁସ୍ତ୍ଵେକ ଏଵ ଚ
ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ସେ କୃଷ୍ଣ ଏକାଏକି ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଃ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ଚ ଦ୍ଵିଧାରୂପୋ ବଭୂଵ ହ
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାର ଶକ୍ତିରେ, ଦୁଇ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତାଂ ଦଦର୍ଶ ମହାକାମୀ କାମାଧାରଃ ସନାତନଃ 2.2.
ସେ, ଚିରକାଳ ଇଚ୍ଛାର ଆଧାର, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ବଡ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁବିମ୍ବସଦୃଶନିତମ୍ଵଯୁଗଲାଂ ପରାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଗଳା ଶଂଖର ପରି ମନୋହର ଥିଲା।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତଶ୍ରୀଫଲାକାରସ୍ତନଯୁଗ୍ମମନୋରମାମ୍
ସେ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ, ଦୁଇଟି ଶୁଭ କୋକୋନଟ ପରି ମନୋରମ ଅନ୍ତ:ପୁତ୍ରୀ ଥିଲେ।
ଅତୀଵ ସୁନ୍ଦରୀଂ ଶାନ୍ତାଂ ସସ୍ମିତାଂ ଵକ୍ରଲୋଚନାମ୍
ସେ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର, ଶାନ୍ତ, ହସୁଥିଲେ, ଅଳ୍ପ ହେଉଥିବା ବାକ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଥିଲା।
ଶଶ୍ଵଚ୍ଚକ୍ଷୁଶ୍ଚକୋରାଭ୍ଯାଂ ପିବନ୍ତୀଂ ସନ୍ତତଂ ମୁଦା
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ହଂସ ଓ ଚକୋର ପକ୍ଷୀର ପରି ଥିଲା, ସେ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଥିଲେ।
କସ୍ତୂରୀବିନ୍ଦୁଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧମଧଶ୍ଚନ୍ଦନବିନ୍ଦୁନା
ତାଙ୍କର ଶରୀରରେ କସ୍ତୂରୀର ଚିହ୍ନ ଓ ତଳେ ଚନ୍ଦନର ଚିହ୍ନ ଥିଲା।
ସୁଵକ୍ରକବରୀଭାରଂ ମାଲତୀମାଲ୍ଯଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କର ଚୁଲ ଭଲ ଭାବରେ ଗଠିତ ଥିଲା ଏବଂ ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
କୋଟିଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାଜୁଷ୍ଟପୁଷ୍ଟଶୋଭାସମନ୍ଵିତାମ୍
ସେ କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ରର ଚାହାଣିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ଅତିମାତ୍ରଂ ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ରାସେଶୋ ରାସମଣ୍ଡଲେ
ତାଙ୍କ ସହିତ, ରାସ ନୃତ୍ୟର ମଣ୍ଡଳରେ, ରାସର ନାଥ ଅତି ଏକତାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ।
ନାନାପ୍ରକାରଶୃଂଗାରଂ ଶୃଙ୍ଗାରୋ ମୂର୍ତ୍ତିମାନିଵ
ସେ, ପ୍ରେମର ମୂର୍ତ୍ତି ଭଳି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଶୃଙ୍ଗାରରେ ଲିନ ହେଲେ।
ତତଃ ସ ଚ ପରିଶ୍ରାନ୍ତସ୍ତସ୍ଯା ଯୋନୌ ଜଗତ୍ପିତା 2.2.
ତାପରେ, ଶ୍ରମିତ ହୋଇ, ଜଗତର ପିତା ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଗାତ୍ରତୋ ଯୋଷିତସ୍ତସ୍ଯାଃ ସୁରତାନ୍ତେ ଚ ସୁଵ୍ରତ
ହେ ସୁବ୍ରତା, ସେମାନଙ୍କର ଏକତାର ଶେଷରେ, ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ,
ମହାସୁରତଖିନ୍ନାଯା ନିଶ୍ଵାସଶ୍ଚ ବଭୂଵ ହ
ବଡ ଏକତାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଉପଜିଲା।
ସ ଚ ନିଃଶ୍ଵାସଵାଯୁଶ୍ଚ ସର୍ଵାଧାରୋ ବଭୂଵ ହ
ସେ ନି:ଶ୍ୱାସର ବାୟୁ ସମସ୍ତର ଆଧାର ହେଲା।
ବଭୂଵ ମୂର୍ତ୍ତିମଦ୍ଵାଯୋର୍ଵାମାଙ୍ଗାତ୍ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭା
ବାୟୁର ଡାହାଣ ପାଖରୁ ଜୀବନର ପ୍ରିୟା ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ପ୍ରାଣୋଽପାନଃ ସମାନଶ୍ଚୈଵୋଦାନୋ ଵ୍ଯାନ ଏଵ ଚ
ପ୍ରାଣ, ଅପାନ, ସମାନ, ଉଦାନ ଓ ବ୍ୟାନ ଉପଜିଲେ।
ଘର୍ମତୋଯାଧିଦେଵଶ୍ଚ ବଭୂଵ ଵରୁଣୋ ମହାନ୍
ଘମ ଓ ଜଳରୁ ମହାଦେବ ବରୁଣ ଜନ୍ମ ନେଲେ ।
ଅଥ ସା କୃଷ୍ଣଶକ୍ତିଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣାଦ୍ଗର୍ଭଂ ଦଧାର ହ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣଶକ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ ।
କୃଷ୍ଣପ୍ରାଣାଧିଦେଵୀ ସା କୃଷ୍ଣପ୍ରାଣାଧିକପ୍ରିଯା
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରାଣର ଦେବୀ, ତାଙ୍କ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ।
ଶତମନ୍ଵନ୍ତରାତୀତେ କାଲେ ପରମସୁନ୍ଦରୀ
ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ପରେ, ସେଇ ସମୟରେ, ସେ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାଣ୍ଡଂ ହି ସା ଦେଵୀ ହୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା 2.2.
ଉଣ୍ଡୁ ଦେଖି ଦେବୀର ହୃଦୟ ଭାରି ଦୁଃଖିତ ହେଲା ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ତତ୍ତ୍ଯାଗଂ ହାହାକାରଂ ଚକାର ଦ
ସେ ତ୍ୟାଗ ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କଲେ ।