ଅସ୍ମାକମୀଦୃଶଂ ନାଥ ସୁଦିନଂ କ୍ଵ ଭଵିଷ୍ଯତି । ସ୍ଵପ୍ନାଦୃଷ୍ଟଶ୍ଚଯଶ୍ଚେଶଃ ସ ଦୃଷ୍ଟଃ ସର୍ଵଜୀଵିନାମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ପାଇଁ ଏପରି ଶୁଭ ଦିନ କେବେ ଆସିବ? ଯେଉଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆମେ କେବଳ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖୁଥିଲୁ, ସେଇ ପ୍ରଭୁକୁ ଏବେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦେଖିପାରିଛନ୍ତି।
ନାଥ ପ୍ରଯାସି ଗୋଲୋକଂ ପୂତାଂ କୃତ୍ଵା ଵସୁଂଧରାମ୍ । ତାମନାଥାଂ ରୁଦନ୍ତୀଂ ଚ ନିମଗ୍ନାଂ ଶୋକସାଗରେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଗୋଲୋକକୁ ଯାଉଛ, ପୃଥିବୀକୁ ପବିତ୍ର କରି; ତାକୁ ନାଥହୀନ, କାନ୍ଦୁଥିବା ଓ ଶୋକସାଗରରେ ଡୁବିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଛାଡ଼ି ଯାଉଛ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ ଵେଦାଃସ୍ତୋତୁଂ ନ ଶକ୍ତା ଯଂ ବ୍ରହ୍ମେଶାନାଦଯସ୍ତଥା । ତମେଵ ସ୍ତଵନଂ କିଂ ଵା ଵଯଂ କୁର୍ମୋ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: ବେଦ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା, ଈଶ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଆମେ କଣ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବୁ? ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦେଵାସ୍ତେ ପ୍ରଯଯୁର୍ଦ୍ଵାରକାଂ ପୁରୀମ୍ । ତତ୍ରସ୍ଥଂ ଭଗଵନ୍ତଂ ଚ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଶୀଘ୍ରଂ ମୁଦାଽନ୍ଵିତାଃ
ଏପରି କହି, ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରକା ପୁରୀକୁ ଯାଇଲେ; ସେଠାରେ ବିରାଜିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଖୁସି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଯାଇଥିଲେ।
ଅଥ ତେଷାଂ ଚ ଗୋପାଲା ଯଯୁର୍ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍ । ପୃଥିଵୀ କମ୍ପିତା ଭୀତା ଚଲନ୍ତଃ ସପ୍ତସାଗରାଃ
ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋପମାନେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗୋଲୋକକୁ ଯାଇଲେ; ପୃଥିବୀ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲା, ସାତ ସାଗର ଚଳିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ହତଶ୍ରିଯଂ ଦ୍ଵାରକାଂ ଚ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚ ବ୍ରହ୍ମଶାପତଃ । ମୂର୍ତିଂ କଦମ୍ବମୂଲସ୍ଥାଂ ଵିଵେଶ ରାଧିକେଶ୍ଵରଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ଶ୍ରୀହୀନ ହୋଇଥିବା ଦ୍ୱାରକାକୁ ଛାଡ଼ି, ରାଧିକେଶ୍ୱର କଦମ୍ବ ଗଛ ତଳେ ନିଜ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତେ ସର୍ଵେ ଚୈରକାଯୁଦ୍ଧେ ନିପେତୁର୍ଯାଦଵାସ୍ତଥା । ଚିତାମାରୁହ୍ଯ ଦେଵ୍ଯଶ୍ଚ ପ୍ରଯଯୁଃ ସ୍ଵାମିଭିଃ ସହ
ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେ ଭାଇଭାଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ଦେବୀମାନେ ଚିତାରେ ଚଢ଼ି, ନିଜ ନାଥମାନେ ସହିତ ଚଲିଗଲେ।
ଅର୍ଜୁନଃ ସ୍ଵପୁରଂ ଗତ୍ଵା ସମୁଵାଚ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍ । ସ ରାଜା ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସାର୍ଧଂ ଯଯୌ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚ ଭାର୍ଯଯା
ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ; ତାପରେ ରାଜା ଭାଇମାନେ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କଦମ୍ବମୂଲସ୍ଥଂ ତିଷ୍ଠନ୍ତଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ । ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମାଦଯସ୍ତେ ଚ ପ୍ରଣେମୁର୍ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍
କଦମ୍ବ ଗଛ ତଳେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭକ୍ତିଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପରମାତ୍ମାନଂ ଦେଵଂ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍ । ଶ୍ଯାମଂ କିଶୋରଵଯସଂ ଭୂଷିତଂ ରତ୍ନଭୂଷଣୈଃ
ସେମାନେ ପରମାତ୍ମା, ଦେବ ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଯୁବକ ଆକୃତି, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକାଧାନଂ ଶୋଭିତଂ ଵନମାଲଯା । ଅତୀଵ ସୁନ୍ଦରଂ ଶାନ୍ତଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀକାନ୍ତଂ ମନୋହରମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ବନମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଶାନ୍ତ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ମନକୁ ଆକର୍ଷଣ କରୁଥିବା।
ଵ୍ଯାଧାସ୍ତ୍ରସଂଯୁତଂ ପାଦପଦ୍ମଂ ପଦ୍ମାଦିଵନ୍ଦିତମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାଦିଦେଵାଂସ୍ତାନଭଯଂ ସସ୍ମିତଂ ଦଦୌ
ବ୍ୟାଧର ଭୟରେ କମ୍ପିତ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ହସି ଭୟମୁକ୍ତି ଦେଲେ।
ପୃଥିଵୀଂ ତାଂ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ରୁଦତୀଂ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲାମ୍ । ଵ୍ଯାଧଂ ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମାସ ପରଂ ସ୍ଵପଦମୁତ୍ତମମ୍
ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କାନ୍ଦୁଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ ଏବଂ ବ୍ୟାଧକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପଠାଇଲେ।
ବଲସ୍ଯ ତେଜଃ ଶେଷେ ଚ ଵିଵେଶ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ । ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ଯ ଚ କାମେ ଵୈ ଵାଽନିରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣି
ବଳରାମଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜ ଶେଷ ନାଗଙ୍କୁ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଶକ୍ତି କାମଦେବଙ୍କୁ, ଏବଂ ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କ ଶକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ଅଯୋନିସଂଭଵା ଦେଵୀ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ ରୁକ୍ମିଣୀ । ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ପ୍ରଯଯୌ ସାକ୍ଷାତ୍ସ୍ଵଶରୀରେଣ ନାରଦ
ଅଜନ୍ମା ଦେବୀ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ରୁକ୍ମିଣୀ, ହେ ନାରଦ, ସ୍ୱ ଶରୀରରେ ସିଧାସଳଖ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ।
ସତ୍ଯଭାମା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଚ ଵିଵେଶ କମଲାଲଯା । ସ୍ଵଯଂ ଜାମ୍ବଵତୀ ଦେଵୀ ପାର୍ଵତ୍ଯାଂ ଵିଶ୍ଵମାତରି
ସତ୍ୟଭାମା ପୃଥିବୀରେ, ଅର୍ଥାତ୍ କମଳାଳୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଜାମ୍ବବତୀ ଦେବୀ ସ୍ୱୟଂ ବିଶ୍ୱମାତା ପାର୍ବତୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯା ଯା ଦେଵ୍ଯଶ୍ଚ ଯାସାଂ ଚାପ୍ଯଂଶରୁପାଶ୍ଚ ଭୂତଲେ । ତସ୍ଯାଂ ତସ୍ଯାଂ ପ୍ରଵିଵିଶୁସ୍ତା ଏଵ ଚ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ଯେଉଁଯେଉଁ ଦେବୀ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଅଂଶ ଭୂମିରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ରୂପରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସାମ୍ବସ୍ଯ ତେଜଃ ସ୍କନ୍ଦେ ଚ ଵିଵେଶ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ । କଶ୍ଯପେ ଵସୁଦେଵଶ୍ଚାପ୍ଯଦିଵ୍ଯାଂ ଦେଵକୀ ତଥା
ସାମ୍ବଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜ ସ୍କନ୍ଦରେ ପ୍ରବେଶ କଲା; ବସୁଦେବ କଶ୍ୟପରେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଦେବକୀ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ରୁକ୍ମିଣୀମନ୍ଦିରଂ ତ୍ଯକତ୍ଵା ସମସ୍ତାଂ ଦ୍ଵାରକାଂ ପୁରୀମ୍ । ସ ଜଗ୍ରାହ ସମୁଦ୍ରଶ୍ଚ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲଵଦନେକ୍ଷଣଃ
ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଓ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରକା ପୁରୀକୁ ଛାଡି, ସମୁଦ୍ର ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଓ ଅନେକ ଚକ୍ଷୁ ସହିତ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଲପଣୋଦଃ ସମାଗତ୍ଯ ତୁଷ୍ଟାଵ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ । ରୁରୋଦ ତଦ୍ଵିଯୋଗେନ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରଶ୍ଚ ଵିହ୍ଵଲଃ
ସମୁଦ୍ର ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ବିୟୋଗର ଦୁଃଖରେ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ ଓ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ।
ଗଙ୍ଗା ସରସ୍ଵତୀ ପଦ୍ମାଵତୀ ଚ ଯମୁନା ତଥା । ଗୋଦାଵରୀ ସ୍ଵର୍ଣରେଖା କାଵେରୀ ନର୍ମଦା ମୁନେ
ଗଙ୍ଗା, ସରସ୍ୱତୀ, ପଦ୍ମାବତୀ, ଯମୁନା, ଗୋଦାବରୀ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣରେଖା, କାବେରୀ ଓ ନର୍ମଦା, ହେ ମୁନି,
ଶରାଵତୀ ବାହୃଦା ଚ କୃତମାଲା ଚ ପୁଣ୍ଯଦା । ସମାଯଯୁଶ୍ଚ ତାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଣେମୁଃ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ଶରାବତୀ, ବାହୁଦା ଓ ପୁଣ୍ୟଦା କୃତମାଳା — ଏହି ସମସ୍ତ ନଦୀ ଆସି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଉଵାଚ ଜାହ୍ନଵୀ ଦେଵୀ ରୁଦତୀ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ । ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରାଽତିଦୀନା ସା ଵିରହଜ୍ଵରକାତରା
ଜାହ୍ନବୀ ଦେବୀ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ଓ ବିୟୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ କାନ୍ଦୁଥିବା, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭାଗୀରଥଯୁଵାଚ ହେ ନାଥ ରମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯାସି ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍ । ଅସ୍ମାକଂ କା ଗତିଶ୍ଚାତ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି କଲୌ ଯୁଗେ
ଭାଗୀରଥୀ କହିଲେ — ହେ ନାଥ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରେମୀ, ଆପଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୋଲୋକକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଏହି କଳିଯୁଗରେ ଆମର ଭବିଷ୍ୟତ କଣ ହେବ?
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ କଲେଃ ପଞ୍ଚସହସ୍ରାଣି ଵର୍ଷାଣି ତିଷ୍ଠ ଭୂତଲେ । ପାପାନି ପାପିନୋ ଯାନି ତୁଭ୍ଯଂ ଦାସ୍ଯନ୍ତି ସ୍ନାନତ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ — କଳିଯୁଗର ପାଞ୍ଚହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ରୁହ; ପାପୀମାନେ ଯେଉଁ ପାପ କରିବେ, ସେଗୁଡିକ ସ୍ନାନ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବ।
ମନ୍ମନ୍ତ୍ରୋପାସକସ୍ପର୍ଶାଦ୍ଭସ୍ମୀଭୂତାନି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ । ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଦର୍ଶନାଚ୍ଚ ସ୍ନାନାଦେଵ ହି ଜାହ୍ନଵି
ମୋ ମନ୍ତ୍ରରେ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେତେବେଳେ ତୁମକୁ ଛୁଇଁବେ, ସେହି ପାପଗୁଡିକ ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମ ହେଇଯିବ; ତୁମ ଦର୍ଶନ ଓ ସ୍ନାନ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ହେ ଜାହ୍ନବୀ।
ହରେର୍ନାମାନି ଯତ୍ରୈଵ ପୁରାଣାନି ଭଵନ୍ତି ହି । ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ସାଵଧାନମାଭିଃ ସାର୍ଧଂ ଚ ଶ୍ରୋଷ୍ଯସି
ଯେଉଁଠି ହରିଙ୍କର ନାମ ଏବଂ ପୁରାଣଗୁଡ଼ିକ ପଢ଼ାଯାଏ, ସେଠାକୁ ଆପଣ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଆଦର ସହିତ ଯାଇ, ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ।
ପୁରାଣଶ୍ରଵଣାଚ୍ଚୈଵ ହରେର୍ନାମାନୁକୀର୍ତନାତ୍ । ଭସ୍ମୀଭୂତାନି ପାପାନି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକାନି ଚ
ପୁରାଣ ଶୁଣିବା ଏବଂ ହରିଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ପାପମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନିରେ ଝାଲିଯିବା ଭଳି ଭସ୍ମ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଭସ୍ମୀଭୂତାନି ତାନ୍ଯେଵ ଵୈଷ୍ଣଵାଲିଙ୍ଗନେନ ଚ । ତୃଣାନି ଶୁଷ୍କକାଷ୍ଠାନି ଦହନ୍ତି ପାଵକା ଯଥା
ଏହି ପାପମାନେ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଶୁଖିଲା ଘାସ ଓ କାଠିକୁ ଅଗ୍ନି ଦହିଦେଉଛି।
ତଥାଽପି ଵୈଷ୍ଣଵା ଲୋକେ ପାପାନି ପାପିନାମପି । ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ପୁଣ୍ଯାନ୍ଯପି ଚ ଜାହ୍ନଵି
ତଥାପି, ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ପାପୀମାନଙ୍କର ପାପ ନାଶ କରନ୍ତି; ଏହି ଭୂମିରେ ଯେତେ ତୀର୍ଥ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଜାହ୍ନବୀ ନଦୀ ସହିତ,