ରାସେଶ୍ଵରୀଂ ତାଂ ସଂଭାଷ୍ଯ ପ୍ରଵିଵେଶ ସ୍ଵମାଲଯମ୍ । ରତ୍ନସିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ହୀରହାରସମନ୍ଵିତେ
ରାସନାଟରୀ ରାଣୀଙ୍କ ସହ କଥାହେବା ପରେ, ସେ ନିଜ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେଠାରେ ହୀରା ମାଳାରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ରତ୍ନସିଂହାସନ ଥିଲା ।
ଵୃନ୍ଦା ତାଂ ଵାସଯାମାସ ପାଦସେଵନତତ୍ପରା । ସପ୍ତଭିଶ୍ଚ ସଖୀଭିଶ୍ଚ ସେଵିତାଂ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ
ବୃନ୍ଦା ତାଙ୍କୁ ଅତିଥିସତ୍କାର କଲେ, ପାଦସେବାରେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ । ସାଥିରେ ସାତିଜଣୀ ସଖୀ ଧଳା ଚାମର ନେଇ ସେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ ।
ଆଯଯୁର୍ଗୋପିକାଃ ସର୍ଵା ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତାଂ ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍ । ନନ୍ଦାଦିକଂ ପ୍ରକଲ୍ପ୍ଯୈତଦ୍ରାଧା ଵାସଂ ପୃଥକପୃଥକ୍
ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ ଏହି ପରମେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ରାଧାଙ୍କ ପାଇଁ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଘର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦେଲେ।
ପରମାନନ୍ଦରୂପା ସା ପରମାନନ୍ଦପୂର୍ଵକମ୍ । ସ୍ଵଵେଶ୍ମନି ମହାରମ୍ଯେ ପ୍ରତସ୍ଥେ ଗୋପିକା ସହ
ଯିଏ ସ୍ବରୂପରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ, ସେ ଗୋପୀମାନେ ସହ ନିଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଘରରୁ ଆନନ୍ଦରେ ବାହାରିଲେ।
_____________________________ ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ ମହାପୁରାଣ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡ ଉତ୍ତରାର୍ଦ୍ଧ ନାରଦନାରାଯଣୋ ସଂଵାଦ ଭାଂଡୀରଵନେ ଵ୍ରଜଜନସମକ୍ଷଂ ନନ୍ଦଂ ବୋଧଯତା କୃଷ୍ଣେନ କଲିଦୋଷାଣାଂ ନିରୂପଣମ୍, ଅକସ୍ମାତ୍ପ୍ରାପ୍ତେନାଦ୍ଭୁତରଥେନ ରାଧାଦିସର୍ଵଗୋପୀନାଂ ଗୋଲୋକେ ଗମନଂ ଚ ଅଷ୍ଟାଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଭାବେ, ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡର ଉତ୍ତରାର୍ଧରେ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦର ଏକଶଏଅଟ୍ତିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଳିଯୁଗର ଦୋଷ ବିବେଚନା, ଅଚାନକ ଆସିଥିବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରଥ ଓ ଭାଣ୍ଡୀରବନରେ ବ୍ରଜବାସୀମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରାଧା ଓ ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ ଗୋଲୋକକୁ ଯିବା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି।
ଅଥୈକୋନତ୍ରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ର ପରିପୂର୍ଣତମଃ ପ୍ରଭୁଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାରୋକ୍ଯମୋକ୍ଷଂ ଚ ସଦ୍ଯୋ ଗୋକୁଲଵାସିନାମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେଠାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ, ଗୋକୁଳବାସୀମାନେ ତାଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟରେ ସାକ୍ଷାତ୍ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଉଵାସ ପଞ୍ଚଭିର୍ଗୋପୈର୍ଭାଣ୍ଡୀରେ ଵଟମୂଲକେ । ଦଦର୍ଶ ଗୋକୁଲଂ ସର୍ଵ ଗୋକୁଲଂ ଵ୍ଯାକୁଲଂ ତଥା
ସେ ଭାଣ୍ଡୀର ରୁକ୍ଷ ତଳେ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ଗୋପ ସହ ବସିଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୋକୁଳ ଏବଂ ତାହାର ଅସ୍ଥିରତାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅରକ୍ଷକଂ ଚ ଵ୍ଯସ୍ତଂ ଚ ଶୂନ୍ଯଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଵନମ୍ । ଯୋଗେନାମୃତଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଚ କୃପଯା ଚ କୃପାନିଧିଃ
ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ବୃନ୍ଦାବନ ଅରକ୍ଷିତ, ବିଖଣ୍ଡିତ ଏବଂ ଖାଲି ଅଛି; ତାହାପରେ ତାଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତି ଓ ଦୟାରେ ଅମୃତ ବର୍ଷା କରି, ଦୟାର ସାଗର କୃଷ୍ଣ—
ଗୋପୀଭିଶ୍ଚ ତଥା ଗୋପୈଃ ପରିପୂର୍ଣଂ ଚକାର ସଃ । ତଥା ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଚୈଵ ସୁରମ୍ଯଂ ଚ ମନୋହରମ୍
—ଗୋପୀ ଓ ଗୋପମାନେ ସହ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ପୁଣିଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ଏବଂ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷକ କରିଦେଲେ।
ଗୋକୁଲସ୍ଥାଶ୍ଚ ଗୋପାଶ୍ଚ ସମାଶ୍ଵାସଂ ଚକାର ସଃ । ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ହିତଂ ନୀତଂ ଚ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ଗୋକୁଳରେ ଯେଉଁ ଗୋପମାନେ ରହିଥିଲେ, ସେମାନେକୁ ସେ ଶାନ୍ତି ଦେଲେ, ଏବଂ ମଧୁର, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଦୁର୍ଲଭ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀ ଭଗଵାନୁଵାଚ ହେ ଗୋପଗଣ ହେ ବନ୍ଧୋ ସୁଖଂ ତିଷ୍ଠ ସ୍ଥିରୋ ଭଵ । ରମଣଂ ପ୍ରିଯଯା ସାର୍ଧଂ ସୁରମ୍ଯଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ହେ ଗୋପମାନେ, ହେ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଆନନ୍ଦରେ ରୁହ, ଦୃଢ଼ ହୁଅ; ତୁମର ପ୍ରିୟାମାନେ ସହ ରାସମଣ୍ଡଳର ସୁନ୍ଦର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର।
ତାଵତ୍ପ୍ରଭୃତି କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯେ ଵୃନ୍ଦାଵନେ ଵନେ । ଅଧିଷ୍ଠାନଂ ଚ ସତତଂ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରୌ
ସେଇ ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବେ, ତେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ବୃନ୍ଦାବନ ଉପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସ୍ଥାନ ସଦା ରହିବ।
ତଥା ଜଗାମ ଭାଣ୍ଡୀରଂ ଵିଧାତା ଜଗତାମପି । ସ୍ଵଯଂ ଶେଷଶ୍ଚ ଧର୍ମଶ୍ଚ ଭଵାନ୍ଯା ଚ ଭଵଃସ୍ଵଯମ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜେ ଶେଷ, ଧର୍ମ ଓ ଭବାନୀଙ୍କ ଭବ ସହିତ ଭାଣ୍ଡୀରକୁ ଗଲେ।
ସୂର୍ଯଶ୍ଚାପି ମହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚାପି ହୁନାଶନଃ । କୁବେରୋ ଵରୁଣଶ୍ଚୈଵ ପଵନଶ୍ଚ ଯମସ୍ତଥା
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବଳଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, କୁବେର, ବରୁଣ, ପବନ ଓ ଯମ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।
ଈଶାନଶ୍ଚାପି ଦେଵାଶ୍ଚ ଵସଵୋଽଷ୍ଟୌ ତଥୈଵ ଚ । ସର୍ଵେ ଗ୍ରହାଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ମୁନଯୋ ମନଵସ୍ତଥା
ଈଶାନ, ଦେବମାନେ, ଅଷ୍ଟ ବସୁ, ସମସ୍ତ ଗ୍ରହ, ରୁଦ୍ର, ଋଷି ଓ ମନୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।
ତ୍ଵରିତାଶ୍ଚାଽଽଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ଯତ୍ରାଽଽସ୍ତେ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରଭୁଃ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୂଭୌ ତମୁଵାଚ ଵିଧିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସମସ୍ତେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ; ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ କଥା କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଵାଚ ପରିବୂର୍ଣତମ୍ ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପ ନିତ୍ଯଵିଗ୍ରହ । ଜ୍ଯୋତିଃସ୍ଵରୂପ ପରମ ନମୋଽସ୍ତୁ ପ୍ରକୃତେଃ ପର
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ହେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ, ନିତ୍ୟ ଦେହୀ, ଜ୍ୟୋତିରୂପ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ପ୍ରକୃତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ସୁନିର୍ଲିପ୍ତ ନିରାକାର ସାକାର ଧ୍ଯାନହେତୁନା । ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯ ପରଂ ଧାମ ପରମାତ୍ମନ୍ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ମଳ, ନିରାକାର, କିନ୍ତୁ ଧ୍ୟାନ ପାଇଁ ଆକାର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥିବା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମ, ହେ ପରମାତ୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ସର୍ଵକାର୍ଯସ୍ଵରୂପେଶ କାରଣାନାଂ ଚ କାରଣ । ବ୍ରହ୍ମେଶଶେଷଦେଵେଶ ସର୍ଵେଶ ତେ ନo
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଅଧିପତି, କାରଣମାନଙ୍କର କାରଣ, ବ୍ରହ୍ମା, ଈଶ, ଶେଷ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ସରସ୍ଵତୀଶ ପଦ୍ମେଶ ପାର୍ଵତୀଶ ପରାତ୍ପର । ହେ ସାଵିତ୍ରୀଶ ରାଧେଶ ରାସେଶ୍ଵର ନo
ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ନାଥ, ପଦ୍ମାଙ୍କ ନାଥ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ନାଥ, ସର୍ବୋପରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ନାଥ, ରାଧାଙ୍କ ନାଥ, ରାସ ମଣ୍ଡଳର ନାଥ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ସର୍ଵେଷାମାଦିଭୂତର୍ସ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଃ ସର୍ଵେଶ୍ଵରସ୍ତଥା । ସର୍ଵପାତା ଚ ସଂହର୍ତା ସୃଷ୍ଟିରୂପ ନo
ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଦି ଉତ୍ସ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ତୁମେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରେ ତୁମେ ନାୟକ; ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଓ ସୃଷ୍ଟିର ମୂର୍ତ୍ତି ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ତ୍ଵତ୍ପାଦପଦ୍ମରଜସା ଧନ୍ଯା ପୂତା ଵସୁଂଧରା । ଶୂନ୍ଯରୂପା ତ୍ଵଯି ଗତେ ହେ ନାଥ ପରମଂ ପଦମ୍
ତୁମର ପଦପଦ୍ମର ଧୂଳିରେ ଏଇ ପୃଥିବୀ ଧନ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି; ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଯେବେ ଚାଲିଯାଅ, ସେତେବେଳେ ସେ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ପରମ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ଯତ୍ପଞ୍ଚଵିଂଶତ୍ଯଧିକଂ ଵର୍ଷାଣାଂ ଶତକଂ ଗତମ୍ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵେମାଂ ସ୍ଵପଦଂ ଯାସି ରୁଦତୀଂ ଵିରହାତୁରାମ୍
ପ୍ରଶ୍ତୁତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠିରେ ଏକଶେ ପଞ୍ଚବିଶ୍ ଅର୍ଥାତ୍ ଏକଶେ ପଚିଶ ବର୍ଷ କଟିଗଲା; ଏବେ ଏହି ସଂସାରକୁ ଛାଡ଼ି, ତୁମେ ନିଜ ଧାମକୁ ଯାଉଛ, ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ବିରହର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ କାନ୍ଦୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ରଖି।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରାର୍ଥିତସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ସମାଗତ୍ଯ ଵସୁଂଧରାମ୍ । ଭୂଭାରହରଣଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଯାସି ସ୍ଵପଦଂ ଵିଭୋ
ମହାଦେବ କହିଲେ: ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଅନୁରୋଧରେ ତୁମେ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଲ, ତାଙ୍କର ଭାର ହରିଲ, ଏବେ ତୁମେ ନିଜ ଧାମକୁ ଫେରୁଛ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ପୃଥିଵୀ ଧନ୍ଯା ସଦ୍ଯଃ ପୂତା ପଦାଙ୍କିତା । ଵଯଂ ଚ ମୁନଯୋ ଧନ୍ଯାଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ତିନି ଲୋକରେ ପୃଥିବୀ ଧନ୍ୟ, ତୁମ ପଦଚିହ୍ନରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି; ଆମେ ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଆମେ ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିପାରିଛୁ।
ଧ୍ଯାନାସାଧ୍ଯୋ ଦୁରାରାଧ୍ଯୋ ମୁନୀନାମୂର୍ଧ୍ଵରେତସାମ୍ । ଅସ୍ମାକମପି ଯଶ୍ଚେଶଃ ସୋଽଧୁନା ଚାକ୍ଷୁଷୋ ଭୁଵି
ଯିଏ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଲାଭ୍ୟ, ଯିଏକି ତପସ୍ବୀ ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଏବେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ପୃଥିବୀରେ ଦେଖୁଛୁ।
ଵାସୁଃ ସର୍ଵନିଵାସଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵନି ଯସ୍ଯ ଲୋମସୁ । ଦେଵସ୍ତସ୍ଯ ମହାଵିଷ୍ଣୁର୍ଵାସୁଦେଵୋ ମହୀତଲେ
ଯାହାଙ୍କର ଶରୀରର ରୋମକୁପରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ବସିଛି, ସେଇ ସମସ୍ତଙ୍କର ନିବାସ, ସେଇ ଦେବତା, ମହାବିଷ୍ଣୁ, ବାସୁଦେବ ପୃଥିବୀରେ ବିରାଜିତ।
ସୁଚିରଂ ତପସା ଲବ୍ଧଂ ସିଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ । ଯତ୍ପାଦପଦ୍ମମତୁଲଂ ଚାକ୍ଷୁଷଂ ସର୍ଵଜୀଵିନାମ୍
ଯେଉଁ ଅତୁଳନୀୟ ପଦପଦ୍ମ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ପରେ ମିଳେ, ଯାହା ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ସେଇ ପଦପଦ୍ମ ଏବେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉଛି।
ଅନନ୍ତ ଉଵାଚ ତ୍ଵମନନ୍ତୋ ହି ଭଗଵନ୍ନାହମେଵ କଲାଂଶକଃ । ଵିଶ୍ଵୈକସ୍ଥେ କ୍ଷୁଦ୍ରକୂର୍ମେ ମଶକୋଽହଂ ଗଜେ ଯଥା
ଅନନ୍ତ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଅନନ୍ତ, ମୁଁ ନୁହେଁ; ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରଭାବର ଏକ ଛୋଟ ଅଂଶ ମାତ୍ର। ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ମୁଁ ଏକ ଗଜର ଶରୀରରେ ଛୋଟ ପୋକା ପରି।
ଅସଂଖ୍ଯଶେଷାଃ କୂର୍ମାଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଵିଷଣୁଶିଵାତ୍ମକାଃ । ଅସଂଖ୍ଯାନି ଚ ଵିଶ୍ଵାନି ତେଷାମୀଶଃ ସ୍ଵଯଂ ଭଵାନ୍
ଅସଂଖ୍ୟ କୂର୍ମ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି; ଅସଂଖ୍ୟ ବିଶ୍ୱ ଅଛି, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରେ ଆପଣେ ଏକମାତ୍ର ନାଥ।