ମନୋହରୈଃ ପରିଷ୍ଵକ୍ତଂ ସହସ୍ରକୋଟିମନ୍ଦିରୈଃ । ସହସ୍ରଦ୍ଵଯଚକ୍ରଂ ଚ ସହସ୍ରଦ୍ଵଯଘୋଟକମ୍
ଏହାକୁ ଅନେକ ଆକର୍ଷଣୀୟ ମହଳ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଦିଗରୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଦୁଇ ହଜାର ଚକ୍ର ଓ ଦୁଇ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଟଣାଯାଉଥିଲା।
ସୂକ୍ଷ୍ମଵସ୍ତ୍ରାଚ୍ଛାଦିତଂ ଚ ଗୋପୀକୋଟୀଭିରାଵୃତମ୍ । ଗୋଲୋକାଦାଗତଂ ତୂର୍ଣଂ ଦଦୃଶୁଃ ସହସା ଵ୍ରଜେ
ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ରରେ ଢାକାଯାଇଥିବା ଏହି ରଥଟି ଅନେକ ଗୋପୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଗୋଲୋକରୁ ତୁରନ୍ତ ବ୍ରଜକୁ ଆସି ପହଞ୍ଚିଗଲା।
କୃଷ୍ଣାଜ୍ଞଯା ତମାରୁହ୍ଯ ଯଯୁର୍ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍ । ରାଧା କଲାଵତୀ ଦେଵୀଧନ୍ଯା ଚାଯୋନିସଂଭଵା
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ରାଧା, କଳାବତୀ ଦେବୀ, ଧନ୍ୟା ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲେ, ସେମାନେ ସେହି ଉତ୍ତମ ଗୋଲୋକକୁ ଚଳିଗଲେ।
ଗୋଲୋକାଦ ଗତା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚାଯୋନିସଂଭଵାଶ୍ଚ ତାଃ । ଶ୍ରୁତିପତ୍ନ୍ଯଶ୍ଚ ତାଃ ସର୍ଵାଃ ସ୍ଵଶରୀରେଣ ନାରଦ
ନାରଦ, ଗୋଲୋକରୁ ଆସିଥିବା ଗୋପୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲେ, ଏବଂ ବେଦମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ, ସେମାନେ ସ୍ୱ ଶରୀରରେ ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ସର୍ଵେ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଶରୀରାଣି ନଶ୍ଵରାଣି ସୁନିଶ୍ଚିତମ୍ । ଗୋଲୋକଂ ଚ ଯଯୌ ରାଧା ସାର୍ଘଂ ଗୋକୁଲଵାସିଭିଃ
ସମସ୍ତେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାଙ୍କର ନଶ୍ୱର ଦେହ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ରାଧା ଗୋକୁଳର ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କ ସହିତ ଗୋଲୋକକୁ ଚଳିଗଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଵିରଜାତୀର୍ର ନାନାରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍ । ତଦୁତ୍ତୀର୍ଯ ଯଯୌ ଵିପ୍ର ଶତଶୃଙ୍ଗଂ ଚ ପର୍ଵତମ୍
ସେ ବିରଜା ନଦୀର କୂଳକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଶତଶୃଙ୍ଗ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।
ନାନାମଣିଗଣାକୀର୍ଣଂ ରାସମଣ୍ଡଲମଣ୍ଡିତମ୍ । ତତୋ ଯଯୌ କିଯଦ୍ଦୂରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଵନମ୍
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଛିଟିଯାଇଥିଲା ଏବଂ ରାସନୃତ୍ୟର ମଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ସେଠାରୁ କିଛି ଦୂରକୁ ଯାଇ, ସେ ପବିତ୍ର ବୃନ୍ଦାବନ ଉଦ୍ୟାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସା ଦଦର୍ଶାକ୍ଷଯଵଟମୂର୍ଧ୍ଵେ ତ୍ରିଶତଯୋଜନମ୍ । ଶତଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ଶାଖାକୋଟିସମାଵୃତମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଅବିନାଶୀ ବଟବୃକ୍ଷ, ଯାହାର ଉଚ୍ଚତା ତିନି ଶତ ଯୋଜନା ଏବଂ ଚଉଡ଼ା ଏକ ଶତ ଯୋଜନା, ଏହାର ଶାଖାପ୍ରଶାଖା ଅସଂଖ୍ୟ ଥିଲା।
ରକ୍ତଵର୍ଣୈଃ ଫଲୌଘୈଶ୍ଚ ସ୍ଥୂଲୈରପି ଵିଭୂଷିତମ୍ । ଗୋପୀକୋଟିସହସ୍ରୈଶ୍ଚ ସାର୍ଧଂ ଵୃନ୍ଦା ମନୋହରା
ଏହି ବଟବୃକ୍ଷ ବଡ଼ ବଡ଼ ଲାଲ୍ ଫଳର ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ଗୋପୀମାନେ ଓ ଆକର୍ଷକ ବୃନ୍ଦା ତାଙ୍କ ସହିତ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ।
ଅନୁଵ୍ରଜଂ ସାଦରଂ ଚ ସସ୍ମିତା ସା ସମାଯଯୌ । ଅଵରୁଙ୍ଯ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣଂ ରାଧାଂ ସା ପ୍ରଣନାମ ଚ
ସେ ସମ୍ମାନ ଓ ହସରେ ପଛରେ ପଛରେ ଯାଉଥିଲେ, ତେବେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଅବତରି ରାଧାଙ୍କୁ ଶିରୋନମ୍ର ହୋଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ରାସେଶ୍ଵରୀଂ ତାଂ ସଂଭାଷ୍ଯ ପ୍ରଵିଵେଶ ସ୍ଵମାଲଯମ୍ । ରତ୍ନସିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ହୀରହାରସମନ୍ଵିତେ
ରାସନାଟରୀ ରାଣୀଙ୍କ ସହ କଥାହେବା ପରେ, ସେ ନିଜ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେଠାରେ ହୀରା ମାଳାରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ରତ୍ନସିଂହାସନ ଥିଲା ।
ଵୃନ୍ଦା ତାଂ ଵାସଯାମାସ ପାଦସେଵନତତ୍ପରା । ସପ୍ତଭିଶ୍ଚ ସଖୀଭିଶ୍ଚ ସେଵିତାଂ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ
ବୃନ୍ଦା ତାଙ୍କୁ ଅତିଥିସତ୍କାର କଲେ, ପାଦସେବାରେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ । ସାଥିରେ ସାତିଜଣୀ ସଖୀ ଧଳା ଚାମର ନେଇ ସେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ ।
ଆଯଯୁର୍ଗୋପିକାଃ ସର୍ଵା ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତାଂ ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍ । ନନ୍ଦାଦିକଂ ପ୍ରକଲ୍ପ୍ଯୈତଦ୍ରାଧା ଵାସଂ ପୃଥକପୃଥକ୍
ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ ଏହି ପରମେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ରାଧାଙ୍କ ପାଇଁ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଘର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦେଲେ।
ପରମାନନ୍ଦରୂପା ସା ପରମାନନ୍ଦପୂର୍ଵକମ୍ । ସ୍ଵଵେଶ୍ମନି ମହାରମ୍ଯେ ପ୍ରତସ୍ଥେ ଗୋପିକା ସହ
ଯିଏ ସ୍ବରୂପରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ, ସେ ଗୋପୀମାନେ ସହ ନିଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଘରରୁ ଆନନ୍ଦରେ ବାହାରିଲେ।
_____________________________ ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ ମହାପୁରାଣ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡ ଉତ୍ତରାର୍ଦ୍ଧ ନାରଦନାରାଯଣୋ ସଂଵାଦ ଭାଂଡୀରଵନେ ଵ୍ରଜଜନସମକ୍ଷଂ ନନ୍ଦଂ ବୋଧଯତା କୃଷ୍ଣେନ କଲିଦୋଷାଣାଂ ନିରୂପଣମ୍, ଅକସ୍ମାତ୍ପ୍ରାପ୍ତେନାଦ୍ଭୁତରଥେନ ରାଧାଦିସର୍ଵଗୋପୀନାଂ ଗୋଲୋକେ ଗମନଂ ଚ ଅଷ୍ଟାଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଭାବେ, ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡର ଉତ୍ତରାର୍ଧରେ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦର ଏକଶଏଅଟ୍ତିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଳିଯୁଗର ଦୋଷ ବିବେଚନା, ଅଚାନକ ଆସିଥିବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରଥ ଓ ଭାଣ୍ଡୀରବନରେ ବ୍ରଜବାସୀମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରାଧା ଓ ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ ଗୋଲୋକକୁ ଯିବା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି।
ଅଥୈକୋନତ୍ରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ର ପରିପୂର୍ଣତମଃ ପ୍ରଭୁଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାରୋକ୍ଯମୋକ୍ଷଂ ଚ ସଦ୍ଯୋ ଗୋକୁଲଵାସିନାମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେଠାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ, ଗୋକୁଳବାସୀମାନେ ତାଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟରେ ସାକ୍ଷାତ୍ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଉଵାସ ପଞ୍ଚଭିର୍ଗୋପୈର୍ଭାଣ୍ଡୀରେ ଵଟମୂଲକେ । ଦଦର୍ଶ ଗୋକୁଲଂ ସର୍ଵ ଗୋକୁଲଂ ଵ୍ଯାକୁଲଂ ତଥା
ସେ ଭାଣ୍ଡୀର ରୁକ୍ଷ ତଳେ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ଗୋପ ସହ ବସିଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୋକୁଳ ଏବଂ ତାହାର ଅସ୍ଥିରତାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅରକ୍ଷକଂ ଚ ଵ୍ଯସ୍ତଂ ଚ ଶୂନ୍ଯଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଵନମ୍ । ଯୋଗେନାମୃତଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଚ କୃପଯା ଚ କୃପାନିଧିଃ
ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ବୃନ୍ଦାବନ ଅରକ୍ଷିତ, ବିଖଣ୍ଡିତ ଏବଂ ଖାଲି ଅଛି; ତାହାପରେ ତାଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତି ଓ ଦୟାରେ ଅମୃତ ବର୍ଷା କରି, ଦୟାର ସାଗର କୃଷ୍ଣ—
ଗୋପୀଭିଶ୍ଚ ତଥା ଗୋପୈଃ ପରିପୂର୍ଣଂ ଚକାର ସଃ । ତଥା ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଚୈଵ ସୁରମ୍ଯଂ ଚ ମନୋହରମ୍
—ଗୋପୀ ଓ ଗୋପମାନେ ସହ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ପୁଣିଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ଏବଂ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷକ କରିଦେଲେ।
ଗୋକୁଲସ୍ଥାଶ୍ଚ ଗୋପାଶ୍ଚ ସମାଶ୍ଵାସଂ ଚକାର ସଃ । ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ହିତଂ ନୀତଂ ଚ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ଗୋକୁଳରେ ଯେଉଁ ଗୋପମାନେ ରହିଥିଲେ, ସେମାନେକୁ ସେ ଶାନ୍ତି ଦେଲେ, ଏବଂ ମଧୁର, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଦୁର୍ଲଭ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀ ଭଗଵାନୁଵାଚ ହେ ଗୋପଗଣ ହେ ବନ୍ଧୋ ସୁଖଂ ତିଷ୍ଠ ସ୍ଥିରୋ ଭଵ । ରମଣଂ ପ୍ରିଯଯା ସାର୍ଧଂ ସୁରମ୍ଯଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ହେ ଗୋପମାନେ, ହେ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଆନନ୍ଦରେ ରୁହ, ଦୃଢ଼ ହୁଅ; ତୁମର ପ୍ରିୟାମାନେ ସହ ରାସମଣ୍ଡଳର ସୁନ୍ଦର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର।
ତାଵତ୍ପ୍ରଭୃତି କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯେ ଵୃନ୍ଦାଵନେ ଵନେ । ଅଧିଷ୍ଠାନଂ ଚ ସତତଂ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରୌ
ସେଇ ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବେ, ତେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ବୃନ୍ଦାବନ ଉପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସ୍ଥାନ ସଦା ରହିବ।
ତଥା ଜଗାମ ଭାଣ୍ଡୀରଂ ଵିଧାତା ଜଗତାମପି । ସ୍ଵଯଂ ଶେଷଶ୍ଚ ଧର୍ମଶ୍ଚ ଭଵାନ୍ଯା ଚ ଭଵଃସ୍ଵଯମ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜେ ଶେଷ, ଧର୍ମ ଓ ଭବାନୀଙ୍କ ଭବ ସହିତ ଭାଣ୍ଡୀରକୁ ଗଲେ।
ସୂର୍ଯଶ୍ଚାପି ମହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚାପି ହୁନାଶନଃ । କୁବେରୋ ଵରୁଣଶ୍ଚୈଵ ପଵନଶ୍ଚ ଯମସ୍ତଥା
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବଳଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, କୁବେର, ବରୁଣ, ପବନ ଓ ଯମ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।
ଈଶାନଶ୍ଚାପି ଦେଵାଶ୍ଚ ଵସଵୋଽଷ୍ଟୌ ତଥୈଵ ଚ । ସର୍ଵେ ଗ୍ରହାଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ମୁନଯୋ ମନଵସ୍ତଥା
ଈଶାନ, ଦେବମାନେ, ଅଷ୍ଟ ବସୁ, ସମସ୍ତ ଗ୍ରହ, ରୁଦ୍ର, ଋଷି ଓ ମନୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।
ତ୍ଵରିତାଶ୍ଚାଽଽଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ଯତ୍ରାଽଽସ୍ତେ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରଭୁଃ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୂଭୌ ତମୁଵାଚ ଵିଧିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସମସ୍ତେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ; ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ କଥା କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଵାଚ ପରିବୂର୍ଣତମ୍ ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପ ନିତ୍ଯଵିଗ୍ରହ । ଜ୍ଯୋତିଃସ୍ଵରୂପ ପରମ ନମୋଽସ୍ତୁ ପ୍ରକୃତେଃ ପର
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ହେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ, ନିତ୍ୟ ଦେହୀ, ଜ୍ୟୋତିରୂପ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ପ୍ରକୃତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ସୁନିର୍ଲିପ୍ତ ନିରାକାର ସାକାର ଧ୍ଯାନହେତୁନା । ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯ ପରଂ ଧାମ ପରମାତ୍ମନ୍ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ମଳ, ନିରାକାର, କିନ୍ତୁ ଧ୍ୟାନ ପାଇଁ ଆକାର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥିବା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମ, ହେ ପରମାତ୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ସର୍ଵକାର୍ଯସ୍ଵରୂପେଶ କାରଣାନାଂ ଚ କାରଣ । ବ୍ରହ୍ମେଶଶେଷଦେଵେଶ ସର୍ଵେଶ ତେ ନo
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଅଧିପତି, କାରଣମାନଙ୍କର କାରଣ, ବ୍ରହ୍ମା, ଈଶ, ଶେଷ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ସରସ୍ଵତୀଶ ପଦ୍ମେଶ ପାର୍ଵତୀଶ ପରାତ୍ପର । ହେ ସାଵିତ୍ରୀଶ ରାଧେଶ ରାସେଶ୍ଵର ନo
ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ନାଥ, ପଦ୍ମାଙ୍କ ନାଥ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ନାଥ, ସର୍ବୋପରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ନାଥ, ରାଧାଙ୍କ ନାଥ, ରାସ ମଣ୍ଡଳର ନାଥ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।