ପତ୍ଯୌ କରପ୍ରହାରଂ ଚ ନିତ୍ଯଂ ନିତ୍ଯଂ କରୋତି ଚ। ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଜାରାଯ ପ୍ରଦଦାତି ଚ
ସେ ପତିକୁ ପ୍ରତିଦିନ ହାତରେ ମାଡ଼ ମାରେ, କିନ୍ତୁ ପରପୁରୁଷକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ଵେଷଯୁକ୍ତା ଚ ସତତଂ ଜାରସେଵନତତ୍ପରା। ପ୍ରାଣା ବନ୍ଧୁର୍ଗତିଶ୍ଚାଽଽତ୍ମା କଲୌ ଜାରଶ୍ଚଯୌଷିତାମ୍
ସେ ସଦା ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଓ ପରପୁରୁଷ ସେବାରେ ଲାଗିଥାଏ; କଳିଯୁଗରେ ପରପୁରୁଷ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ବନ୍ଧୁ, ଆଶ୍ରୟ ଓ ଆତ୍ମା ହେଇଯାଏ।
ଲୁପ୍ତା ଚାତିଥିସେଵା ଚ ପ୍ରଲୁପ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁସେଵନମ୍। ପିତୃଣାମର୍ଚନଂ ଚୈଵ ଦେଵାନାଂ ଚ ତଥୈଵ ଚ
ଅତିଥି ସେବା ହରାଇଯିବ, ବିଷ୍ଣୁ ସେବା ହରାଇଯିବ, ପିତୃପୂଜା ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ମଧ୍ୟ ହରାଇଯିବ।
ଵିଷ୍ଣୁଵୈଷ୍ଣଵଯୋର୍ଦ୍ଵେଷୀ ସତତଂ ଚ ନରୋ ଭଵେତ୍। ଵାମମନ୍ତ୍ରୋପାସକାଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଵର୍ଣାଶ୍ଚ ତତ୍ପରାଃ
ମଣିଷମାନେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁ ଓ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରିବେ; ସମସ୍ତ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକ ବାମମନ୍ତ୍ରରେ ଲାଗିଯିବେ।
ଶାଲଗ୍ରାମଂ ଚ ତୁଲସୀଂ କୁଶଂ ଗଙ୍ଗୋଦକଂ ତଥା। ନସ୍ପୃଶେନ୍ମାନଵୋ ଧୂର୍ତୋ ମ୍ଲେଚ୍ଛାଚାରରତଃ ସଦା
ଏକ ଚତୁର ମଣିଷ, ସଦା ବିଦେଶୀ ଆଚରଣରେ ଲାଗିଥିବା, ଶାଳଗ୍ରାମ, ତୁଳସୀ, କୁଶ ଓ ଗଙ୍ଗାଜଳକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ ନାହିଁ।
କାରଣଂ କାରଣାନାଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ସର୍ଵବୀଜକମ୍। ସୁଖଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ଶଶ୍ଵଦ୍ଦାତାରଂ ସର୍ଵସଂପଦାମ୍
ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ସମସ୍ତର ବୀଜ, ସୁଖ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା, ସଦା ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦ ଦେଇଥିବା—
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମାଂ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା କ୍ଷୁଦ୍ରସଂପତ୍ପ୍ରଦାଯିନମ୍। ଵେଦନିଘ୍ନଂ ଵାମମନ୍ତ୍ରଂ ଜପେଦ୍ଵିପ୍ରଶ୍ଚ ମାଯଯା
ମୋତେ ଛାଡ଼ି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ଛୋଟ ସମ୍ପଦ ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାୟାରେ ପଡ଼ି ବେଦ ନାଷ୍ଟ କରୁଥିବା ବାମମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବେ।
ସନାତନୀ ଵିଷ୍ଣୁମାଯା ଵଞ୍ଚିତଂ ତଂ କରିଷ୍ଯତି। ମମାଽଽଜ୍ଞଯାଭଗଵତୀ ଜଗତାଂ ଚ ଦୁରତ୍ଯଯା
ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁମାୟା, ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ, ତାକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେବେ; ସେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅପାର ଦେବୀ।
କଲେର୍ଦଶସହସ୍ରାଣି ମଦର୍ଚା ଭୁଵି ତିଷ୍ଠତି । ତଦର୍ଧାନି ଚ ଵର୍ଷାଣି ଗଙ୍ଗା ଭୁଵନପାଵନୀ
କଳିଯୁଗର ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ପୂଜା ପୃଥିବୀରେ ରହିବ; ତାହାର ଅର୍ଦ୍ଧ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଙ୍ଗା, ଯିଏ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ରହିବ।
ତୁଲସୀ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତାଶ୍ଚ ଯାଵଦ୍ଗଙ୍ଗା ଚ କୀର୍ତନମ୍ । ପୁରାଣାନି ଚ ସ୍ଵଲ୍ପାନି ତାଵଦେଵ ମହୀତଲେ
ତୁଳସୀ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନେ, ଗଙ୍ଗାର କୀର୍ତ୍ତନ ଓ ଛୋଟ ପୁରାଣମାନେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଙ୍ଗା ପୃଥିବୀରେ ରହିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବେ।
ମମ ଚୋତ୍କୀର୍ତନଂ ନାସ୍ତି ଏତଦନ୍ତେ କଲୌ ଵ୍ରଜ । ଏକଵର୍ଣା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତିକିରାତା ବଲିନଃଶଠାଃ
ଏହି ସମୟର ଶେଷରେ, କଳିଯୁଗରେ, ମୋର କୀର୍ତ୍ତନ ରହିବ ନାହିଁ; କିରାତମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଚତୁର, ଏକ ବର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯିବେ।
ପିତ୍ରୋଃ ସେଵା ଗୁରୋଃ ସେଵା ସେଵା ଚ ଦେଵଵିପ୍ରଯୋଃ । ଵିଵର୍ଜିତା ନରାଃ ସର୍ଵେ ଚାତିଥୀନାଂ ତଥୈଵ ଚ
ପିତାମାତା, ଗୁରୁ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସେବା, ଅତିଥିଙ୍କ ସେବା—ଏସବୁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଛାଡ଼ିଦେବେ।
ସସ୍ଯହୀନା ଭଵେତ୍ପୃଥ୍ଵୀ ସାଽନାଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ନିରନ୍ତରମ୍ । ଫଲହୀନୋଽପି ଵୃକ୍ଷଶ୍ଚ ଜଲହୀନା ସରିତ୍ତଥା
ପୃଥିବୀ ଶସ୍ୟହୀନ ହେଇଯିବ, ସଦା ଅବୃଷ୍ଟିରେ ପିଡ଼ିତ; ଗଛମାନେ ଫଳ ଦେବେ ନାହିଁ, ନଦୀମାନେ ଜଳହୀନ ହେଇଯିବେ।
ଵେଦହୀନୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ଚ ବଲହୀନଶ୍ଚ ଭୂପତିଃ। ଜାତିହୀନାଜନାଃସର୍ଵେ ମ୍ଲେଚ୍ଛୋଭୂପୋଭଵିଷ୍ଯତି
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦହୀନ ହେବେ, ରାଜାମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ; ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜାତିହୀନ ହେବେ, ରାଜାମାନେ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ହେଇଯିବେ।
ଭୃତ୍ଯଵତ୍ତାଡଯେତ୍ତାତଂ ପୁତ୍ରଃ ଶିଷ୍ଯସ୍ତଥା ଗୁରୁମ୍ । କାନ୍ତଂ ଚ ତାଡଯେତ୍କାନ୍ତା ଲୁବ୍ଧକୁକ୍କୁଟଵଦ୍ଗୃହୀ
ପୁଅ ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ଚାକର ଭଳି ପିଟେ, ଶିଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଏଭଳି ମାଡ଼େ; ଜଣେ ଜନାନୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ମାଡ଼େ, ଘରସ୍ଥ ଲୋକ ଲୋଭୀ କୁକୁଡ଼ି ଭଳି ଆଘାତ ପାଉଥାନ୍ତି।
ନଶ୍ଯନ୍ତି ସକଲା ଲୋକାଃ କଲୌ ଶେଷେ ଚ ପାପିନଃ। ସୂର୍ଯାଣାମାତପାତ୍କେଚିଜ୍ଜଲୌଘେନାପି କେଚନ
କଳିଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଆନ୍ତି, ଶେଷରେ କେବଳ ପାପୀମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାନ୍ତି; କିଛି ଲୋକ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ କିଛି ଜଳର ବନ୍ୟାରେ ଡୁବିଯାଆନ୍ତି।
ହେ ଗୋପେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତିକଲୌ ନ ନଶ୍ଯତି ଵସୁଂଧରା । ପୁନଃସୃଷ୍ଟୌ ଭଵେତ୍ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯବୀଜଂ ନିରନ୍ତରମ୍
ହେ ଗୋପେଶ୍ୱର, କଳିଯୁଗ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଯୁଗରେ ପୃଥିବୀ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ; ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟିରେ କେବଳ ସତ୍ୟ ରହିଥାଏ, ସତ୍ୟର ବୀଜ ସଦା ଅବିରତ ଚାଲିଥାଏ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଵିପ୍ର ରଥମେଵ ମନୋହରମ୍ । ଚତୁର୍ଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣମୂର୍ଧ୍ଵେ ଚ ପଞ୍ଚଯୋଜନମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏକ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ରଥ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହାର ପ୍ରସ୍ତ ଚାରି ଯୋଜନ ଏବଂ ଉଚ୍ଚତା ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଥିଲା।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶଂ ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରନିର୍ମିତମ୍। ଅମ୍ଲାନପାରିଜାତାନାଂ ମାଲାଜାଲଵିରାଜିତମ୍
ଏହା ପ୍ରସ୍ତରର ନିର୍ମଳ ସ୍ଫଟିକ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ତିଆରି, ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଳାରେ ସୁଶୋଭିତ ଥିଲା।
ମଣୀନାଂ କୌସ୍ତୁଭାନାଂ ଚ ଭୂଷଣେନ ଵିଭୂଷିତମ୍ । ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନକଲଶଂ ହୀରହାରଵିଲମ୍ବିତମ୍
ଏହା କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଗହନାରେ ଭୂଷିତ ଥିଲା, ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟର କଳଶ ଓ ହୀରାର ହାର ଲଟକୁଥିଲା।
ମନୋହରୈଃ ପରିଷ୍ଵକ୍ତଂ ସହସ୍ରକୋଟିମନ୍ଦିରୈଃ । ସହସ୍ରଦ୍ଵଯଚକ୍ରଂ ଚ ସହସ୍ରଦ୍ଵଯଘୋଟକମ୍
ଏହାକୁ ଅନେକ ଆକର୍ଷଣୀୟ ମହଳ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଦିଗରୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଦୁଇ ହଜାର ଚକ୍ର ଓ ଦୁଇ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଟଣାଯାଉଥିଲା।
ସୂକ୍ଷ୍ମଵସ୍ତ୍ରାଚ୍ଛାଦିତଂ ଚ ଗୋପୀକୋଟୀଭିରାଵୃତମ୍ । ଗୋଲୋକାଦାଗତଂ ତୂର୍ଣଂ ଦଦୃଶୁଃ ସହସା ଵ୍ରଜେ
ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ରରେ ଢାକାଯାଇଥିବା ଏହି ରଥଟି ଅନେକ ଗୋପୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଗୋଲୋକରୁ ତୁରନ୍ତ ବ୍ରଜକୁ ଆସି ପହଞ୍ଚିଗଲା।
କୃଷ୍ଣାଜ୍ଞଯା ତମାରୁହ୍ଯ ଯଯୁର୍ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍ । ରାଧା କଲାଵତୀ ଦେଵୀଧନ୍ଯା ଚାଯୋନିସଂଭଵା
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ରାଧା, କଳାବତୀ ଦେବୀ, ଧନ୍ୟା ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲେ, ସେମାନେ ସେହି ଉତ୍ତମ ଗୋଲୋକକୁ ଚଳିଗଲେ।
ଗୋଲୋକାଦ ଗତା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚାଯୋନିସଂଭଵାଶ୍ଚ ତାଃ । ଶ୍ରୁତିପତ୍ନ୍ଯଶ୍ଚ ତାଃ ସର୍ଵାଃ ସ୍ଵଶରୀରେଣ ନାରଦ
ନାରଦ, ଗୋଲୋକରୁ ଆସିଥିବା ଗୋପୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲେ, ଏବଂ ବେଦମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ, ସେମାନେ ସ୍ୱ ଶରୀରରେ ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ସର୍ଵେ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଶରୀରାଣି ନଶ୍ଵରାଣି ସୁନିଶ୍ଚିତମ୍ । ଗୋଲୋକଂ ଚ ଯଯୌ ରାଧା ସାର୍ଘଂ ଗୋକୁଲଵାସିଭିଃ
ସମସ୍ତେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାଙ୍କର ନଶ୍ୱର ଦେହ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ରାଧା ଗୋକୁଳର ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କ ସହିତ ଗୋଲୋକକୁ ଚଳିଗଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଵିରଜାତୀର୍ର ନାନାରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍ । ତଦୁତ୍ତୀର୍ଯ ଯଯୌ ଵିପ୍ର ଶତଶୃଙ୍ଗଂ ଚ ପର୍ଵତମ୍
ସେ ବିରଜା ନଦୀର କୂଳକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଶତଶୃଙ୍ଗ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।
ନାନାମଣିଗଣାକୀର୍ଣଂ ରାସମଣ୍ଡଲମଣ୍ଡିତମ୍ । ତତୋ ଯଯୌ କିଯଦ୍ଦୂରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଵନମ୍
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଛିଟିଯାଇଥିଲା ଏବଂ ରାସନୃତ୍ୟର ମଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ସେଠାରୁ କିଛି ଦୂରକୁ ଯାଇ, ସେ ପବିତ୍ର ବୃନ୍ଦାବନ ଉଦ୍ୟାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସା ଦଦର୍ଶାକ୍ଷଯଵଟମୂର୍ଧ୍ଵେ ତ୍ରିଶତଯୋଜନମ୍ । ଶତଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ଶାଖାକୋଟିସମାଵୃତମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଅବିନାଶୀ ବଟବୃକ୍ଷ, ଯାହାର ଉଚ୍ଚତା ତିନି ଶତ ଯୋଜନା ଏବଂ ଚଉଡ଼ା ଏକ ଶତ ଯୋଜନା, ଏହାର ଶାଖାପ୍ରଶାଖା ଅସଂଖ୍ୟ ଥିଲା।
ରକ୍ତଵର୍ଣୈଃ ଫଲୌଘୈଶ୍ଚ ସ୍ଥୂଲୈରପି ଵିଭୂଷିତମ୍ । ଗୋପୀକୋଟିସହସ୍ରୈଶ୍ଚ ସାର୍ଧଂ ଵୃନ୍ଦା ମନୋହରା
ଏହି ବଟବୃକ୍ଷ ବଡ଼ ବଡ଼ ଲାଲ୍ ଫଳର ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ଗୋପୀମାନେ ଓ ଆକର୍ଷକ ବୃନ୍ଦା ତାଙ୍କ ସହିତ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ।
ଅନୁଵ୍ରଜଂ ସାଦରଂ ଚ ସସ୍ମିତା ସା ସମାଯଯୌ । ଅଵରୁଙ୍ଯ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣଂ ରାଧାଂ ସା ପ୍ରଣନାମ ଚ
ସେ ସମ୍ମାନ ଓ ହସରେ ପଛରେ ପଛରେ ଯାଉଥିଲେ, ତେବେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଅବତରି ରାଧାଙ୍କୁ ଶିରୋନମ୍ର ହୋଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ।