ମାମେଵ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍ । ଧ୍ଯାଯଂଧ୍ଯାଯଂ ପୁତ୍ରବୁଦ୍ଧିଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଲଭ ପରଂପଦମ୍
ମୋତେ ଏକମାତ୍ର ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ସନାତନ ଭଗବାନ ବୋଲି ଧ୍ୟାନ କର; ପୁଅ ବୋଲି ଭାବନାକୁ ଛାଡ଼ି, ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କର।
ଗୋଲୋକଂ ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ସାର୍ଧଂ ଗୋକୁଲଵାସିଭିଃ। ଆରାତ୍କଲେରାଗମନଂ କର୍ମମୂଲନିକୃନ୍ତନମ୍
ତୁମେ ଗୋକୁଳବାସୀମାନେ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଗୋଲୋକକୁ ଯାଅ; କଳିଯୁଗ ଆସିବାକୁ ନିକଟ, ଯାହା କର୍ମର ମୂଳକୁ କାଟିଦେବ।
ସ୍ତ୍ରୀପୁଂସୋର୍ନିଯମୋ ନାସ୍ତି ଜାତୀନାଂ ଚ ତଥୈଵ ଚ । ଵିପ୍ରେସନ୍ଧ୍ଯାଦିକଂନାସ୍ତି ଚିହ୍ନଂ ଯଜ୍ଞୋପଵୀତକମ୍
ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀର ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଜାତିର ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ତେଣିଏ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ସନ୍ଧ୍ୟାଦି କୌଣସି ଚିହ୍ନ କିମ୍ବା ଉପବୀତ ନାହିଁ।
ଯଜ୍ଞସୂତ୍ରଂ ଚ ତିଲକଂ ଶେଷଂ ଲୁପ୍ତଂ ସୁନିଶ୍ଚିତମ୍ । ଦିଵାଵ୍ଯଵାଯନିରତଂ ଵିରତଂ ଧର୍ମକର୍ମଣି
ଯଜ୍ଞସୂତ୍ର ଓ ତିଳକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହରାଇଯାଇଛି; ଲୋକେ ଦିନରେ କାମକାଜରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଓ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟରୁ ଦୂରେଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଯଜ୍ଞାନାଂ ଚ ଵ୍ରତାନାଂ ଚ ତପସାଂ ଲୁପ୍ତମେଵ ଚ। କେଦାରକନ୍ଯାଶାପେନଧର୍ମୋ ନାସ୍ତ୍ଯେଵ କେଵଲମ୍
ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ ଓ ତପସ୍ୟା ସବୁ ହରାଇଯାଇଛି; କେଦାର ଦୁହିତାଙ୍କ ଶାପରେ ଧର୍ମ କେବଳ ନାମମାତ୍ର ରହିଛି।
ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦଗାମିନୀସ୍ତ୍ରୀର୍ଣା ପତିଶ୍ଚ ସତତଂ ଵଶେ । ତାଡଯେତ୍ସତତଂତଂ ଚ ଭର୍ତ୍ସଯେଚ୍ଛ ଦିଵାନିଶମ୍
ନାରୀମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲନ୍ତି, ସ୍ୱାମୀମାନେ ସଦା ସେମାନଙ୍କ ଅଧୀନ; ସେମାନେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦିନ ରାତି ମାଡ଼ିବା ଓ ତିରସ୍କାର କରିବାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି।
ପ୍ରାଧାନ୍ଯଂ ସ୍ତ୍ରୀକୁଟୁମ୍ବାନାଂ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଚ ସତତଂ ଵ୍ରଜ। ସ୍ଵାମୀଚଭକ୍ତସ୍ତାସାଂ ଚ ପରାଭୂତୋ ନିରନ୍ତରମ୍
ବ୍ରଜରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ପରିବାର ସଦା ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ରଖିବେ; ସେମାନଙ୍କର ପତିମାନେ ଯଦିଓ ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଅଧୀନ ରହିବେ।
କଲୌ ଚ ଯୋଷିତଃ ସର୍ଵା ଜାରସେଵାସୁ ତତ୍ପରାଃ। ଶତପୁତ୍ରସମଃ ସ୍ନେହସ୍ତାସାଂ ଜାରେ ଭଵିଷ୍ଯତି
କଳିଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପରପୁରୁଷଙ୍କ ସେବାରେ ଲାଗିଥିବେ; ସେମାନଙ୍କର ପରପୁରୁଷ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଶତପୁତ୍ର ସମାନ ହେବ।
ଦଦାତି ତସ୍ମୈ ଭକ୍ଷ୍ଯଂ ଚ ଯଥା ଭୃତ୍ଯାଯ କୋପତଃ। ସସ୍ମିତା ସକଟାକ୍ଷା ସାଽମୃତଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ନିରନ୍ତରମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ରୋଷରେ ଜଣେ ଚାକରକୁ ଦିଏ; ହସି, ଚାହିଁ ଦେଖି, ଅମୃତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସଦା ଦେଖାଏ।
ଜାରଂ ପଶ୍ଯତି କାମେନ ଵିଷଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ପତିଂ ସଦା। ସତତଂ ଗୌରଵଂ ତାସାଂ ସ୍ନେହଂ ଚ ଜାରବାନ୍ଧଵେ
ସେ ତାଙ୍କର ପରପୁରୁଷକୁ କାମନାରେ ବିଷ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖେ, ଏବଂ ପତିକୁ ସଦା ଅବହେଳା କରେ; ସମ୍ମାନ ଓ ସ୍ନେହ ସବୁବେଳେ ପରପୁରୁଷ ଓ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ପାଇଁ ରହିଥାଏ।
ପତ୍ଯୌ କରପ୍ରହାରଂ ଚ ନିତ୍ଯଂ ନିତ୍ଯଂ କରୋତି ଚ। ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଜାରାଯ ପ୍ରଦଦାତି ଚ
ସେ ପତିକୁ ପ୍ରତିଦିନ ହାତରେ ମାଡ଼ ମାରେ, କିନ୍ତୁ ପରପୁରୁଷକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ଵେଷଯୁକ୍ତା ଚ ସତତଂ ଜାରସେଵନତତ୍ପରା। ପ୍ରାଣା ବନ୍ଧୁର୍ଗତିଶ୍ଚାଽଽତ୍ମା କଲୌ ଜାରଶ୍ଚଯୌଷିତାମ୍
ସେ ସଦା ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଓ ପରପୁରୁଷ ସେବାରେ ଲାଗିଥାଏ; କଳିଯୁଗରେ ପରପୁରୁଷ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ବନ୍ଧୁ, ଆଶ୍ରୟ ଓ ଆତ୍ମା ହେଇଯାଏ।
ଲୁପ୍ତା ଚାତିଥିସେଵା ଚ ପ୍ରଲୁପ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁସେଵନମ୍। ପିତୃଣାମର୍ଚନଂ ଚୈଵ ଦେଵାନାଂ ଚ ତଥୈଵ ଚ
ଅତିଥି ସେବା ହରାଇଯିବ, ବିଷ୍ଣୁ ସେବା ହରାଇଯିବ, ପିତୃପୂଜା ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ମଧ୍ୟ ହରାଇଯିବ।
ଵିଷ୍ଣୁଵୈଷ୍ଣଵଯୋର୍ଦ୍ଵେଷୀ ସତତଂ ଚ ନରୋ ଭଵେତ୍। ଵାମମନ୍ତ୍ରୋପାସକାଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଵର୍ଣାଶ୍ଚ ତତ୍ପରାଃ
ମଣିଷମାନେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁ ଓ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରିବେ; ସମସ୍ତ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକ ବାମମନ୍ତ୍ରରେ ଲାଗିଯିବେ।
ଶାଲଗ୍ରାମଂ ଚ ତୁଲସୀଂ କୁଶଂ ଗଙ୍ଗୋଦକଂ ତଥା। ନସ୍ପୃଶେନ୍ମାନଵୋ ଧୂର୍ତୋ ମ୍ଲେଚ୍ଛାଚାରରତଃ ସଦା
ଏକ ଚତୁର ମଣିଷ, ସଦା ବିଦେଶୀ ଆଚରଣରେ ଲାଗିଥିବା, ଶାଳଗ୍ରାମ, ତୁଳସୀ, କୁଶ ଓ ଗଙ୍ଗାଜଳକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ ନାହିଁ।
କାରଣଂ କାରଣାନାଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ସର୍ଵବୀଜକମ୍। ସୁଖଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ଶଶ୍ଵଦ୍ଦାତାରଂ ସର୍ଵସଂପଦାମ୍
ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ସମସ୍ତର ବୀଜ, ସୁଖ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା, ସଦା ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦ ଦେଇଥିବା—
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମାଂ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା କ୍ଷୁଦ୍ରସଂପତ୍ପ୍ରଦାଯିନମ୍। ଵେଦନିଘ୍ନଂ ଵାମମନ୍ତ୍ରଂ ଜପେଦ୍ଵିପ୍ରଶ୍ଚ ମାଯଯା
ମୋତେ ଛାଡ଼ି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ଛୋଟ ସମ୍ପଦ ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାୟାରେ ପଡ଼ି ବେଦ ନାଷ୍ଟ କରୁଥିବା ବାମମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବେ।
ସନାତନୀ ଵିଷ୍ଣୁମାଯା ଵଞ୍ଚିତଂ ତଂ କରିଷ୍ଯତି। ମମାଽଽଜ୍ଞଯାଭଗଵତୀ ଜଗତାଂ ଚ ଦୁରତ୍ଯଯା
ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁମାୟା, ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ, ତାକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେବେ; ସେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅପାର ଦେବୀ।
କଲେର୍ଦଶସହସ୍ରାଣି ମଦର୍ଚା ଭୁଵି ତିଷ୍ଠତି । ତଦର୍ଧାନି ଚ ଵର୍ଷାଣି ଗଙ୍ଗା ଭୁଵନପାଵନୀ
କଳିଯୁଗର ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ପୂଜା ପୃଥିବୀରେ ରହିବ; ତାହାର ଅର୍ଦ୍ଧ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଙ୍ଗା, ଯିଏ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ରହିବ।
ତୁଲସୀ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତାଶ୍ଚ ଯାଵଦ୍ଗଙ୍ଗା ଚ କୀର୍ତନମ୍ । ପୁରାଣାନି ଚ ସ୍ଵଲ୍ପାନି ତାଵଦେଵ ମହୀତଲେ
ତୁଳସୀ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନେ, ଗଙ୍ଗାର କୀର୍ତ୍ତନ ଓ ଛୋଟ ପୁରାଣମାନେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଙ୍ଗା ପୃଥିବୀରେ ରହିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବେ।
ମମ ଚୋତ୍କୀର୍ତନଂ ନାସ୍ତି ଏତଦନ୍ତେ କଲୌ ଵ୍ରଜ । ଏକଵର୍ଣା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତିକିରାତା ବଲିନଃଶଠାଃ
ଏହି ସମୟର ଶେଷରେ, କଳିଯୁଗରେ, ମୋର କୀର୍ତ୍ତନ ରହିବ ନାହିଁ; କିରାତମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଚତୁର, ଏକ ବର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯିବେ।
ପିତ୍ରୋଃ ସେଵା ଗୁରୋଃ ସେଵା ସେଵା ଚ ଦେଵଵିପ୍ରଯୋଃ । ଵିଵର୍ଜିତା ନରାଃ ସର୍ଵେ ଚାତିଥୀନାଂ ତଥୈଵ ଚ
ପିତାମାତା, ଗୁରୁ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସେବା, ଅତିଥିଙ୍କ ସେବା—ଏସବୁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଛାଡ଼ିଦେବେ।
ସସ୍ଯହୀନା ଭଵେତ୍ପୃଥ୍ଵୀ ସାଽନାଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ନିରନ୍ତରମ୍ । ଫଲହୀନୋଽପି ଵୃକ୍ଷଶ୍ଚ ଜଲହୀନା ସରିତ୍ତଥା
ପୃଥିବୀ ଶସ୍ୟହୀନ ହେଇଯିବ, ସଦା ଅବୃଷ୍ଟିରେ ପିଡ଼ିତ; ଗଛମାନେ ଫଳ ଦେବେ ନାହିଁ, ନଦୀମାନେ ଜଳହୀନ ହେଇଯିବେ।
ଵେଦହୀନୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ଚ ବଲହୀନଶ୍ଚ ଭୂପତିଃ। ଜାତିହୀନାଜନାଃସର୍ଵେ ମ୍ଲେଚ୍ଛୋଭୂପୋଭଵିଷ୍ଯତି
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦହୀନ ହେବେ, ରାଜାମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ; ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜାତିହୀନ ହେବେ, ରାଜାମାନେ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ହେଇଯିବେ।
ଭୃତ୍ଯଵତ୍ତାଡଯେତ୍ତାତଂ ପୁତ୍ରଃ ଶିଷ୍ଯସ୍ତଥା ଗୁରୁମ୍ । କାନ୍ତଂ ଚ ତାଡଯେତ୍କାନ୍ତା ଲୁବ୍ଧକୁକ୍କୁଟଵଦ୍ଗୃହୀ
ପୁଅ ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ଚାକର ଭଳି ପିଟେ, ଶିଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଏଭଳି ମାଡ଼େ; ଜଣେ ଜନାନୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ମାଡ଼େ, ଘରସ୍ଥ ଲୋକ ଲୋଭୀ କୁକୁଡ଼ି ଭଳି ଆଘାତ ପାଉଥାନ୍ତି।
ନଶ୍ଯନ୍ତି ସକଲା ଲୋକାଃ କଲୌ ଶେଷେ ଚ ପାପିନଃ। ସୂର୍ଯାଣାମାତପାତ୍କେଚିଜ୍ଜଲୌଘେନାପି କେଚନ
କଳିଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଆନ୍ତି, ଶେଷରେ କେବଳ ପାପୀମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାନ୍ତି; କିଛି ଲୋକ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ କିଛି ଜଳର ବନ୍ୟାରେ ଡୁବିଯାଆନ୍ତି।
ହେ ଗୋପେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତିକଲୌ ନ ନଶ୍ଯତି ଵସୁଂଧରା । ପୁନଃସୃଷ୍ଟୌ ଭଵେତ୍ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯବୀଜଂ ନିରନ୍ତରମ୍
ହେ ଗୋପେଶ୍ୱର, କଳିଯୁଗ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଯୁଗରେ ପୃଥିବୀ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ; ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟିରେ କେବଳ ସତ୍ୟ ରହିଥାଏ, ସତ୍ୟର ବୀଜ ସଦା ଅବିରତ ଚାଲିଥାଏ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଵିପ୍ର ରଥମେଵ ମନୋହରମ୍ । ଚତୁର୍ଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣମୂର୍ଧ୍ଵେ ଚ ପଞ୍ଚଯୋଜନମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏକ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ରଥ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହାର ପ୍ରସ୍ତ ଚାରି ଯୋଜନ ଏବଂ ଉଚ୍ଚତା ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଥିଲା।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶଂ ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରନିର୍ମିତମ୍। ଅମ୍ଲାନପାରିଜାତାନାଂ ମାଲାଜାଲଵିରାଜିତମ୍
ଏହା ପ୍ରସ୍ତରର ନିର୍ମଳ ସ୍ଫଟିକ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ତିଆରି, ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଳାରେ ସୁଶୋଭିତ ଥିଲା।
ମଣୀନାଂ କୌସ୍ତୁଭାନାଂ ଚ ଭୂଷଣେନ ଵିଭୂଷିତମ୍ । ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନକଲଶଂ ହୀରହାରଵିଲମ୍ବିତମ୍
ଏହା କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଗହନାରେ ଭୂଷିତ ଥିଲା, ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟର କଳଶ ଓ ହୀରାର ହାର ଲଟକୁଥିଲା।