ଶୈଲେ ଶୈଲେ ସୁନ୍ଦରେ ଚ କନ୍ଦରେ କନ୍ଦରେ ଵନେ । ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନେ ସୁରହସି ନଦ୍ଯାଂ ନଦ୍ଯାଂ ନଦେ ନଦେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାହାଡ଼ରେ, ସୁନ୍ଦର ଗୁହାରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ, ଫୁଲ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଦେବତାମାନେ ଖେଳୁଥିବା ହ୍ରଦରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନଦୀରେ ଏବଂ ଛୋଟ ଝରଣାରେ,
ସମୁଦ୍ରପୁଲିନେ ରମ୍ଯେ ପାରିଜାତଵନେ ଵନେ । ସୁଭଦ୍ରେ ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରେ ଚ ନାରାଯଣସରୋଵରେ
ସୁନ୍ଦର ସମୁଦ୍ରତଟରେ, ପାରିଜାତ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନରେ, ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର ଫୁଲବାଗିଚାରେ, ଏବଂ ନାରାୟଣଙ୍କ ହ୍ରଦରେ,
ପଵନସ୍ଯୈଵ ନିଲଯେ ମଲଯେ ଚ ସୁରାଲଯେ । ତ୍ରିକୂଟେ ଭଦ୍ରକୂଟେ ଚ ପଞ୍ଚକୂଟେ ସୁକୂଟକେ
ବାୟୁଙ୍କ ନିବାସରେ, ମଲୟ ପାହାଡ଼ରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଗୃହରେ, ତ୍ରିକୂଟ, ଭଦ୍ରକୂଟ, ପଞ୍ଚକୂଟ ଓ ସୁକୂଟକ ପାହାଡ଼ରେ,
ଦେଵାନାଂ କମନୀଯାଯାଂ କାଞ୍ଚନ୍ଯାଂ ଚ ତଥୈଵ ଚ । ସମୁଦ୍ରେ ଚ ସମୁଦ୍ରେ ଚ ଦ୍ଵୀପେ ଦ୍ଵୀପେ ମନୋହରେ
ଦେବତାମାନେ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ସୁନ୍ଦର ସୁନା ଭୂମିରେ, ଏହିପରି ସମୁଦ୍ରରେ ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱୀପରେ,
ଖର୍ଵଟେ ପ୍ରଵରେ ରମ୍ଯେ ପୁଣ୍ଯଚନ୍ଦ୍ରସରୋଵରେ । ସୁପାର୍ଶ୍ଵେ ମୁନିପାର୍ଶ୍ଵେ ଚ ସ ରେମେ ରାଧଯା ସହ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଖର୍ବଟରେ, ପବିତ୍ର ପୁଣ୍ୟଚନ୍ଦ୍ର ହ୍ରଦରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ମୁନିମାନଙ୍କ ସହିତ, ସେ ରାଧାଙ୍କ ସହ ଖେଳୁଥିଲେ।
ଶୀଘ୍ରଂ ଚ ପୁନରାଗତ୍ଯ ଜମ୍ବୂଦ୍ଵୀପଂ ଚ ପୁଣ୍ଯଦମ୍ । ଦ୍ଵାରକାଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ପର୍ଵତଂ ରୈଵତଂ ତଥା
ତିନି ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ପୁଣିଥରେ ପବିତ୍ର ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପକୁ ଫେରିଲେ, ତାହାଁରେ ଦ୍ୱାରକା ଓ ରୈବତ ପାହାଡ଼ ଦେଖାଇଲେ।
ଗୋକୁଲଂ ପୁନରାଗତ୍ଯ ଗୋପଗୋକୁଲସଂକୁଲମ୍ । ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଭାଣ୍ଡୀରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଯଯୌ
ପୁଣିଥରେ ଗୋକୁଳକୁ ଫେରି, ଯେଉଁଠାରେ ଗୋପ ଓ ଗୋକୁଳ ଭରିଥିଲା, ସେଠାରେ ଭାଣ୍ଡୀରକୁ ଦେଖି, ପବିତ୍ର ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଗଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଣ୍ଣାଗମନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯଶୋଦା ନନ୍ଦ ଏଵ ଚ । ଗୋପା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ଵୃଦ୍ଧାଶ୍ଚାପ୍ଯଶ୍ରୁନେତ୍ରା ନିରାକୁଲାଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ଯଶୋଦା, ନନ୍ଦ, ଗୋପ, ଗୋପୀ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖି ଲୁହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଅତି ଭାବବିହ୍ୱଳ ହେଲେ।
ଵାରଣେନ୍ଦ୍ରଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଵେଶ୍ଯାଂ ଚ ନଟନର୍ତକାଃ । ପତିପୁତ୍ରଵତୀଂ ସାଧ୍ଵୀଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ତଥା
ବଡ଼ ହାତୀକୁ ଆଗରେ ରଖି, ବେଶ୍ୟା, ନଟ ଓ ନୃତ୍ୟଙ୍ଗନା, ପତିପୁତ୍ର ସହିତ ନାରୀ, ସତୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ,
ଯଥା ଦେଵାଶ୍ଚ ଵହ୍ନିଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନନ୍ଦଂ ଚ ମାତରମ୍ । ଆଯଯୁର୍ବାଲକୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ରାଧଯା ସହ ମାଧଵଃ
ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଓ ଅଗ୍ନି, ନନ୍ଦ ଓ ତାଙ୍କ ମାଆକୁ ଦେଖି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ବାଳକ କୃଷ୍ଣ ରାଧା ଓ ମାଧବ ସହିତ ଆସିଲେ।
ମାତୁଃ କ୍ରୋଡମାରୁରୋହ ପ୍ରହସ୍ଯ ମଧୁସୂଦନଃ । ନନ୍ଦୋ ଯଶୋଦଯା ସାର୍ଧ ଚୁଚୁମ୍ବ ମୁଖପଙ୍କଜମ୍
ହସୁଥିବା ମଧୁସୂଦନ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଗୋଦରେ ଚଢ଼ିଲେ; ନନ୍ଦ ଯଶୋଦା ସହିତ ମିଶି, ତାଙ୍କ ମୁଖକମଳକୁ ଚୁମ୍ବନ କଲେ।
ଆଶ୍ଲିଶ୍ଯ ଭୃଶମୁଚ୍ଚୈଶ୍ଚ ସିଷେଚ ନେତ୍ରଜୈର୍ଜଲୈଃ । ସ୍ଵଯଂ ଚ ଭଗଵାନ୍କୃଷ୍ଣୋ ଯଶୋଦାଯାଃ ସ୍ତନଂ ପପୌ
ତାଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରାଇଲେ; ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ସ୍ୱୟଂ ଯଶୋଦାଙ୍କ ଦୁଧ ପିଲେ।
ତାଦୃଶଂ ଦଦୃଶୁଃ ସର୍ଵେ ଯାଦୃଶୋ ମଥୁରାଂ ଯଯୌ । ମୁରଲୀହସ୍ତଵିନ୍ଯସ୍ତଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍
ସମସ୍ତେ ସେଠି ତାଙ୍କୁ ସେଇ ଭଳି ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ସେ ମଥୁରାକୁ ଗଲେଥିଲେ, ହାତରେ ବାଂଶୀ ଧରିଥିଲେ, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ଯଥୈକାଦଶଵର୍ଷୀଯଂ ଶୋଭିତଂ ପୀତଵାସସା । ମଯୂରପିଚ୍ଛଚୂଡଂ ଚ ମାଲତୀମାଲ୍ଯମଣ୍ଡିତମ୍
ଏକାଦଶ ବର୍ଷର ଶିଶୁ ଭଳି, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମୟୂରପିଛ ମୁଣ୍ଡରେ ଲଗାଇ, ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ।
ମନ୍ଦିରଂ ଵେଶଯାମାସ ରାଧଯା ସହ ମାଧଵମ୍ । ଯଶୋଦା ମଙ୍ଗଲଂ କୃତ୍ଵା ଭୋଜଯାମାସ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍
ସେ ରାଧା ଓ ମାଧବ ସହିତ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଯଶୋଦା ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଲେ।
ପୂଜାଂ ଚକାର ଗୋପୀନାଂ ମୁନୀନାଂ ଚ ଯଥା ଜନଃ । ମଣିରତ୍ନଂ ପ୍ରଵାଲଂ ଚ ସୁଵର୍ଣ ପରମଂ ତଥା
ସେ ଗୋପୀ ଓ ମୁନିମାନେଙ୍କ ପୂଜା କଲେ, ଯେପରି ଚାଳିଥାଏ; ମଣି, ରତ୍ନ, ପ୍ରବାଳ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁନା ଦେଲେ।
ଭୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯହୀରଂ ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ମୁଦା । ଗଜରତ୍ନଂ ଗଵାଂ ରତ୍ନମଶ୍ଵରତ୍ନଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭୋଗ କରାଯାଇଥିବା ମାଣିକ୍ୟ ଓ ହୀରା, ଗଜ ରତ୍ନ, ଗାୟ ରତ୍ନ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଘୋଡ଼ା ରତ୍ନ ଦେଲେ।
ଆସନାନି ଚ ପାତ୍ରାଣି ଭୂଷଣାନି ତଥୈଵ ଚ । ଧାନ୍ଯାନ୍ଯପି ଚ ସସ୍ଯାନି ଵସ୍ତ୍ରାଣି ଚ ତଥା ଦଦୌ
ସେ ଆସନ, ପାତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଧାନ୍ୟ, ଶସ୍ୟ ଓ ବସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
ଅପୂର୍ଵ ଦର୍ଶଯାମାସ ରାଧଯା ସହ ମାଧଵମ୍ । ଗୋପୀଗଣଂ ଚ ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ସାଦରେଣାପି ନାରଦ
ସେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଇଲେ—ରାଧାଙ୍କ ସହିତ ମାଧବ, ଗୋପୀମାନେ ଓ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଡ଼ ଆଦର ସହିତ, ହେ ନାରଦ।
ଦୁନ୍ଦୁଭୀନ୍ଵାଦଯାମାସ କାରଯାମାସ ମଙ୍ଗଲମ୍ । ଦେଵାଂଶ୍ଚ ଭୋଜଯାମାସ ସାନନ୍ଦଂ ଚ ମନୋହରମ୍
ସେ ଢୋଳ ଓ ମଙ୍ଗଳ ସଙ୍ଗୀତ ବଜାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ; ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ମନୋହର ଖାଦ୍ୟ ଖୁଆଇଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ସପ୍ତଵିଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ' ନାମକ ଏକଶତ ସପ୍ତବିଶ ଅଧ୍ୟାୟ, ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ, ଶେଷ ହେଲା।
ଅଥାଷ୍ଟାଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ସମାହ୍ଵାନଂ ଗୋପାଂଶ୍ଚାପି ଚକାର ସଃ। ଭାଣ୍ଡୀରେ ଵଟମୂଲେ ଚ ତତ୍ର ସ୍ଵଯମୁଵାସ ହ
ଏବେ ଏକଶତ ଅଷ୍ଟାବିଶ ଅଧ୍ୟାୟ। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଏବଂ ସେ ଭାଣ୍ଡୀର ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ନିଜେ ବସିଲେ।
ପୁରାଽନ୍ନଂ ଚ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଯତ୍ରୈଵ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଗଣଃ। ଉଵାସ ରାଧିକା ଦେଵୀ ଵାମପାର୍ଶ୍ଵେ ହରେରପି
ପୂର୍ବେ ସେଠାରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ; ସେଠି ହରିଙ୍କ ବାମପାଶ୍ୱରେ ଦେବୀ ରାଧିକା ବସିଥିଲେ।
ଦକ୍ଷିଣେ ନନ୍ଦଗୋପଶ୍ଚ ଯଶୋଦାସହିତସ୍ତଥା । ତଦ୍ଦକ୍ଷିଣୋ ଵୃଷଭାନସ୍ତଦ୍ଵାମେ ସା କଲାଵତୀ
ତାଙ୍କ ଡାହାଣପାଖରେ ନନ୍ଦ ଗୋପ ଓ ଯଶୋଦା ଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ଡାହାଣପାଖରେ ବୃଷଭାନୁ ଓ ବାମପାଖରେ କଳାବତୀ ଥିଲେ।
ଅନ୍ଯେ ଗୋପାଶ୍ଚ ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ବାନ୍ଧଵାଃ ସୁହୃଦସ୍ତଥା । ତାନୁଵାଚ ସ ଗୋଵିନ୍ଦୋ ଯଥାର୍ଥ୍ଯଂ ସମଯୋଚିତମ୍
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ, ବାନ୍ଧବ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କୁ ଗୋବିନ୍ଦ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଓ ସମୟଅନୁଯାୟୀ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଶୃଣୁ ନନ୍ଦ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସାଂପ୍ରତଂ ସମଯୋଚିତମ୍। ସତ୍ଯଂ ଚ ପରମାର୍ଥଂ ଚ ପରଲୋକସୁଖାଵହମ୍
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ନନ୍ଦ, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମୟଅନୁଯାୟୀ, ସତ୍ୟ ଓ ପରମାର୍ଥ କଥା କହିବି, ଯାହା ପରଲୋକର ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଆବ୍ରହ୍ମସ୍ତମ୍ବପର୍ଯନ୍ତଂ ଭ୍ରମଂ ସର୍ଵଂ ନିଶାମଯ। ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଦୀପ୍ତିର୍ଜଲେ ରେଷା ଯଥା ତୋଯସ୍ଯ ବୁଦ୍ବୁଦମ୍
ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଘାସପତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଭ୍ରମକୁ ଦେଖ; ଏହା ପାଣିରେ ବିଜୁଳି ଚମକିବା କିମ୍ବା ଜଳରେ ବୁଲବୁଲି ହେବା ପରି।
ମଥୁରାଯାଂ ସର୍ଵମୁକ୍ତଂ ନାଵଶେଷଂ ଚ କିଂଚନ। ଯଶୋଦାଂ ବୋଧଯାମାସ ରାଧିକା କଦଲୀଵନେ
ମଥୁରାରେ ସମସ୍ତ କଥା କୁହାଯାଇଥିଲା, କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିନଥିଲା; କଦଳୀବନରେ ରାଧିକା ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ।
ତଦେଵ ସତ୍ଯଂ ପରମଂ ଭ୍ରମଧ୍ଵାନ୍ତପ୍ରଦୀପକମ୍। ଵିହାଯ ମିଥ୍ଯାମାଯାଂ ଚ ସ୍ମର ତତ୍ପରମଂ ପଦମ୍
ସେଇଠାରେ ଯାହା ସତ୍ୟ, ସେଇ ପରମ ଏବଂ ଭ୍ରମର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥାଏ; ମିଥ୍ୟା ମାୟାକୁ ଛାଡ଼ି, ସେଇ ପରମ ପଦକୁ ସ୍ମରଣ କର।
ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାଵ୍ଯାଧିହରଂ ହର୍ଷକରଂ ପରମ୍। ଶୋକସଂତାପହରଣଂ କର୍ମମୂଲନିକୃନ୍ତନମ୍
ଏହା ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ରୋଗକୁ ଦୂର କରେ; ଏହା ପରମ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି, ଦୁଃଖ ଓ କଷ୍ଟ ହଟାଏ, କର୍ମର ମୂଳକୁ କାଟିଦିଏ।