ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଦୂରତୋ ରାଧା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭମ୍ । ଶିଶୁଵେଷଂ ସୁଵେଷଂ ଚ ସୁନ୍ଦରେଶଂ ଚ ସସ୍ମିତମ୍
ଦୂରରୁ ରାଧା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ— ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶିଶୁ ବେଶରେ, ଭଲଭାବରେ ଶୋଭିତ, ହସୁଥିବା ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ନଵୀଂନଜଲଦଶ୍ଯାମଂ ପୀଂତକୌଶେଯଵାସସମ୍ । ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କ ଦେହ ନୂଆ ବର୍ଷା ମେଘ ପରି କଳା, ପୀତ କୌଶେୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିଲେ, ରତ୍ନ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ମଯୂରପିଚ୍ଛଚୂଡଂ ଚ ମାଲତୀମାଲ୍ଯଶୋଭିତମ୍ । ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯଂ ଭକ୍ତାନୁପ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍
ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ମୟୂର ପିଖ ମୁକୁଟ, ମାଲତୀ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ମୁହଁରେ ହଳକା ହସ ଓ ଶାନ୍ତି, ଭକ୍ତମାନେ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ଦେହ।
କ୍ରୀଡାକମଲମମ୍ଲାନଂ ଧୃତଵନ୍ତଂ ମନୋହରମ୍ । ମୁରଲୀହସ୍ତଵିନ୍ଯସ୍ତଂ ସୁପ୍ରଶସ୍ତଂ ଚ ଦର୍ପଣମ୍
ତାଙ୍କ ହାତରେ ଅମଳ ଏବଂ ଆକର୍ଷକ କ୍ରୀଡ଼ା କମଳ, ମୁରଳୀ ସହ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଦର୍ପଣ ଧରିଥିଲେ, ଦେଖିବାକୁ ବହୁତ ମନୋହର।
ଜଵେନ ଚ ସମୁତ୍ଥାଯ ଗୋପୀଭିଃ ସହ ସାଦରମ୍ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଗୋପୀମାନେ ସହ ଦ୍ରୁତ ଉଠି, ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହ ଆଦରରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ରାଧିକୋଵାଚ ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ଜନ୍ମଜୀଵିତଂ ଚ ସୁଜୀଵିତମ୍ । ଯଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁଖଚନ୍ଦ୍ରଂ ତେ ସୁସ୍ନିଗ୍ଧଂ ଲୋଚନଂ ମନଃ
ରାଧିକା କହିଲେ— ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ଓ ଜୀବନ ସାର୍ଥକ ହେଲା, କାରଣ ମୁଁ ତୁମର ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ ଦେଖିପାରିଲି, ଯାହା ଚକ୍ଷୁ ଓ ମନକୁ ଅତି ସ୍ନିଗ୍ଧ ଲାଗେ।
ପଞ୍ଚ ପ୍ରାଣାଶ୍ଚ ସ୍ନିଗ୍ଧାଶ୍ଚ ପରମାତ୍ମା ଚ ସୁପ୍ରିଯଃ । ଉଭଯୋର୍ହର୍ଷବୀଜଂ ଚ ଦୁର୍ଲଭଂ ବନ୍ଧୁଦର୍ଶନମ୍
ପାଞ୍ଚ ପ୍ରାଣ ବହୁତ ସ୍ନେହମୟ, ପରମାତ୍ମା ଅତି ପ୍ରିୟ; ଦୀର୍ଘ ବିୟୋଗ ପରେ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଉଭୟଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦର ମୂଳ।
ଶୋକାର୍ଣଵେ ନିମଗ୍ନାଽହଂ ପ୍ରଦଗ୍ଧା ଵିରହାନଲୈଃ । ତ୍ଵଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଯାଽମୃତଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ସୁସିକ୍ତାଽଦ୍ଯ ସୁଶୀତଲା
ମୁଁ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଡୁବିଥିଲି, ବିୟୋଗର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଉଥିଲି; ତୁମ ଦର୍ଶନର ଅମୃତ ବର୍ଷାରେ ଆଜି ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିତଳ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲି।
ଶିଵା ଶିଵପ୍ରଦାଽହଂ ଚ ଶିଵବୀଜା ତ୍ଵଯା ସହ । ଶି (ଶ) ଵ ସ୍ଵରୂପା ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟାଽପ୍ଯଦୃଶ୍ଯା ଚ ତ୍ଵଯା ଵିନା
ମୁଁ ଶୁଭ ଓ ଶୁଭ ଦେଇଥିବା, ତୁମ ସହ ଶୁଭର ମୂଳ; ମୋର ସ୍ୱରୂପ 'ଶି' ଓ 'ବ' ରେ ଅଛି, ତୁମ ବିନା ନିର୍ଜୀବ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ।
ତ୍ଵଯି ତିଷ୍ଠତି ଦେହେ ଚ ଦେହୀ ଶ୍ରୀମାଞ୍ଛୁଚିଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ସର୍ଵଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପା ଚ ଶିଵରୂପା ଗତେ ତ୍ଵଯି
ତୁମେ ଦେହରେ ଥିଲେ, ଦେହୀ ମହିମାମୟ ଓ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ରୂପ ଓ ଶିବ ରୂପ ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଚାଲିଗଲେ—
ସ୍ତ୍ରୀପୁଂସୋ ଵିଂରହୋ ନାଥସାମାନ୍ଯଶ୍ଚ ସୁଦାରୁଣଃ । ଯାନ୍ତ୍ଯେଵ ଶକ୍ତିଭିଃ ପ୍ରାଣା ଵିଚ୍ଛେଦାତ୍ପରମାତ୍ମନଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ନାରୀ-ପୁରୁଷର ବିୟୋଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ; ପ୍ରାଣଶକ୍ତିମାନେ ପରମାତ୍ମାଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରାଧିକା ଵେଵୀ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍ । ସ୍ଵାସନେ ଵାସଯାସାସ କୃତ୍ଵା ପାଦାର୍ଚନଂ ମୁଦା
ଏପରି କହି, ରାଧିକା ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଆଦର ସହ ନିଜ ଆସନରେ ବସାଇଲେ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ପାଦ ପୂଜା କଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଶ୍ରୀମାନୁଵାସ ରାଧଯା ସହ । ଗୋପୀଭିଃ ସପ୍ତଭିଃ ଶଶ୍ଵତ୍ସେଵିତଃ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ
ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ ଶ୍ରୀମାନ୍ କୃଷ୍ଣ ରାଧାଙ୍କ ସହ ବସିଥିଲେ, ସାତଜଣୀ ଗୋପୀ ସଦା ଶ୍ବେତ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଚନ୍ଦନା ସା ଦଦୌ ଗାତ୍ରେ ସୁଗନ୍ଧି ଚନ୍ଦନଂ ହରେଃ । ସସ୍ମିତା ରତ୍ନମାଲା ସା ରତ୍ନମାଲାଂ ଗଲେ ଦଦୌ
ସେ ଗୋପୀ ହସିକି ହରିଙ୍କ ଦେହରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଲେ ଏବଂ ରତ୍ନମାଳା ଗଳାରେ ପିନ୍ଧାଇଲେ।
ପଦ୍ମୈଃ ପଦ୍ମାର୍ଚିତେ ପାଦପଦ୍ମେ ପଦ୍ମାଵତୀ ସତୀ । ଅର୍ଧ୍ଯା ଦଦୌ ସା ସଜଲଂ ଦୂର୍ଵା ପୁଷ୍ପଂ ଚ ଚନ୍ଦନମ୍
ପଦ୍ମାବତୀ, ଯିଏ ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ଜଳ, ଦୂର୍ବା, ଫୁଲ ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ମାଲତୋ ମାଲତୀମାଲ୍ଯଂ ଚୂଡାଯାଂ ଚ ହରେର୍ଦଦୌ । ଚମ୍ପାପୁଷ୍ପସ୍ଯ ପୁଟକଂ ଦଦୌ ଚମ୍ପାଵତୀ ସତୀ
ମାଲତୀ ତାଙ୍କ ଚୁଲି ପାଇଁ ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳା ଦେଲେ, ଚମ୍ପାବତୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ଚମ୍ପା ଫୁଲର ଗୁଛ ଦେଲେ।
ପାରିଜାତା ଚ ହରଯେ ପାରିଜାତଂ ଦଦୌ ମୁଦା । ସକର୍ପୂରଂ ଚ ତାମ୍ବୂଲଂ ଵାସିତଂ ଶୀତଲଂ ଜଲମ୍
ପାରିଜାତା ଆନନ୍ଦରେ ହରିଙ୍କୁ ପାରିଜାତ ଫୁଲ, କପୂର, ତାମ୍ବୁଳ ଏବଂ ଶୀତଳ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଦେଲେ।
ଦଦୌ କଦମ୍ବମାଲା ସା କଦମ୍ବମାଲିକାଂ ଶୁଭାମ୍ । କ୍ରୀଡାକମଲମମ୍ଲାନମମୂଲ୍ଯଂ ର୍ତନଦର୍ପଣମ୍
କଦମ୍ବମାଳା ଶୁଭ୍ର କଦମ୍ବ ଫୁଲର ମାଳା, ତରୁଣ ଅମ୍ଲାନ କମଳ ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନଦର୍ପଣ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଦଦୌ ହସ୍ତେ ହରେରେଵ କମଲା ସା ସୁକୋମଲା । ଵରୁଣେନ ପୁରା ଦତ୍ତଂ ଵସ୍ତ୍ରଯୁଗ୍ମଂ ଚ ସୁନ୍ଦରମ୍
ସୁକୋମଳ କମଳା ହରିଙ୍କ ହାତରେ କମଳ ଦେଲେ ଏବଂ ବରୁଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦୁଇଟି ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଦେଲେ।
ସାକ୍ଷାଦ୍ଗୋରୋଚନାଭଂ ଚ ସୁନ୍ଦରୀ ହରଯେ ଦଦୌ । ମଧୁପାତ୍ରଂ ମଧୁସ୍ତସ୍ମୈ ମଧୁରଂ ମଧୁପୂର୍ଣକମ୍
ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଗୋପୀ ହରିଙ୍କୁ ଶୁଧ୍ଧ ଗୋରୋଚନା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ମଧୁର ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ପାତ୍ର ଦେଲେ।
ସୁଧାପୂର୍ଗଂ ସୁଧାପାତ୍ରଂ ଦଦୌ ଭକ୍ତ୍ଯା ସୁଧାମୁଖୀ । ଚକାର ପୁଷ୍ପଶଯ୍ଯାଂ ଚ ଗୋପୀ ଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତାମ୍
ସୁଧାମୁଖୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ମଧୁର ସୁଧାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଦେଲେ, ଏବଂ ଗୋପୀ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିବା ଫୁଲର ଶଯ୍ୟା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ଅମ୍ଲାନମାଲତୀପୁଷ୍ପମାଲାଜାଲଵିଭୂଷିତାମ୍ । ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରନିର୍ମାଣମନ୍ଦିରେ ସୁମନୋହରେ
ଏହି ଶଯ୍ୟା ଅମ୍ଲାନ ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଏବଂ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଅତି ଆକର୍ଷକ ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା।
ମଣୀନ୍ଦ୍ରମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯହୀରହାରଵିଭୂଷିତେ । କସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମାକ୍ତେନ ଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତେ
ଘରଟି ମଣି, ମୁକ୍ତା, ମାଣିକ୍ୟ ଓ ହୀରାର ହାରରେ ସଜିଥିଲା, ମସ୍କ ଓ କୁଙ୍କୁମ ଗନ୍ଧର ବାତାସରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲା।
ରତ୍ନପ୍ରଦୀପଶତକୈର୍ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିଶ୍ଚ ସୁଦୀପିତେ । ଧୂପିତେ ସତତଂ ଧୂପୈର୍ନାନାଵସ୍ତୁସମନ୍ଵିତୈଃ
ଶତଶତ ରତ୍ନଦୀପର ଆଲୋକରେ ଘରଟି ଦ୍ୱିପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଧୂପ ଦ୍ୱାରା ସଦା ସୁଗନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲା।
କୃତ୍ଵା ଶଯ୍ଯାଂ ରତିକରୀଂ ଯଯୁର୍ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ସସ୍ମିତାଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରହସି ତଲ୍ପଂ ଚ ସୁରମ୍ଯଂ ସୁମନୋହରମ୍
ପ୍ରେମର ଶଯ୍ୟା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ହସୁଥିବା ଗୋପୀମାନେ ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଆକର୍ଷକ ଶଯ୍ୟାକୁ ଦେଖି ବିଦାୟ ନେଲେ।
ମାଧଵୋ ରାଘଯା ସାର୍ଧ ଵିଵେଶ ରତିମନ୍ଦିରମ୍ । ନାନାପ୍ରକାରହାସ୍ଯଂ ଚ ପରିହାସଂ ସ୍ମରୋଚିତମ୍
ମାଧବ ରାଧାଙ୍କ ସହ ପ୍ରେମମୟ ମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ହାସ୍ୟ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ମନୋହର କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେଲା।
ଦ୍ଵଯୋର୍ବଭୂଵ ତଲ୍ପେ ଚ ମଦନାତୁରଯୋସ୍ତଥା । ମାଲ୍ଯଂ ଦଦୌ ଚ କୃଷ୍ଣାଯ ତାମ୍ବୂଲଂ ଚ ସୁଵାସିତମ୍
ତାହାଁରେ ଦୁଇଜଣ ପ୍ରେମରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ ମାଳା ବଦଳାଇଲେ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ତାମ୍ବୁଳ ଦେଲେ।
କସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମାକ୍ତଂ ଚ ଚନ୍ଦନଂ ଶ୍ଯାମଵକ୍ଷସି । ଚାରୁଚମ୍ପକପୁଷ୍ପଂ ଚ ଚୂଡାଯାଂ ପ୍ରଦଦୌ ସତୀ
ସେ ଶ୍ୟାମଙ୍କ ଛାତିରେ କସ୍ତୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମ ମିଶିତ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଲେ, ଚୁଲିରେ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଲଗାଇଲେ।
ସହସ୍ରଦଲସସଂକ୍ତକ୍ରୀଡାପଦ୍ମଂ କରେ ଦଦୌ । ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ଯ ମୁରଲୀଂ ହସ୍ତାତ୍ପ୍ରଦଦୌ ରତ୍ନଦର୍ପଣମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ହଜାର ପତ୍ର ଥିବା କ୍ରୀଡ଼ା କମଳ ଦେଲେ, ମୁରଳୀକୁ ରଖି ରତ୍ନଦର୍ପଣ ଦେଲେ।
ପାରିଜାତସ୍ଯ କୁସୁମମମ୍ଲାନଂ ପୁରତୋ ଦଦୌ । ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ରାଧା ରହସ୍ଯେ ମଧୁରଂ ଵଚଃ ସସ୍ମିତା ସସ୍ମିତଂ ଶାନ୍ତଂ କାନ୍ତଂ କାନ୍ତା ମନୋହରମ୍
ସେ ଅମ୍ଲାନ ପାରିଜାତ ଫୁଲ ପ୍ରଦାନ କଲେ, ରାଧା ଗୁପ୍ତରେ ମଧୁର, ଶାନ୍ତ, ହସୁଥିବା ଏବଂ ଆକର୍ଷକ କଥା କହିଲେ।