ଶ୍ଵେତଚାମରଲକ୍ଷଂ ଚ ଲକ୍ଷଂ ଚ ରତ୍ନଦର୍ପଣମ୍ । କାମଧେନୁଗଣଂ ସର୍ଵଂ ଶତକୋଟିଂ ଗଜାନପି
ସେ ଲକ୍ଷ ଧଳା ଚାମର, ଲକ୍ଷ ମଣିଖଚିତ୍ର ଦର୍ପଣ, ସମସ୍ତ କାମଧେନୁ ଗାଈ ଏବଂ ଶତ କୋଟି ହାତୀ ଦାନ କଲେ ।
ଶତକୌଟିଂ ଗଜେନ୍ଦ୍ରାଣାମଶ୍ଵାନାଂ ତଚ୍ଚତୁର୍ଗୁଣମ୍ । ଯଦ୍ଧନଂ ଯାଦଵାନାଂ ଚ ରାଜ୍ଞୋ ରାଜନୁମୋଦନାତ୍
ସେ ଶତ କୋଟି ରାଜା ହାତୀ, ଏହାର ଚାରିଗୁଣା ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ଯାଦବମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଧନ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ ଦାନ କଲେ ।
ଗ୍ରାମାଣାଂ ଶତଲକ୍ଷଂ ଚ ସସସ୍ଯଂ ଫଲିତଂ ତରୁମ୍ । ଧାନ୍ଯାଚଲାନାଂ ଲକ୍ଷଂ ଚ ଶାଲ୍ଯନ୍ନାନାଂ ତଥୈଵ ଚ
ସେ ଶତ ଲକ୍ଷ ଗ୍ରାମ ଫସଲ ଓ ଫଳ ଗଛ ସହିତ, ଏବଂ ଶତ ଲକ୍ଷ ଧାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଓ ଚାଉଳ ରାଶି ଦାନ କଲେ ।
ପାଯସଂ ପିଷ୍ଟକଂ ଚୈଵ ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ଚ ସୁଧୋପମମ୍ । ସ୍ଵସ୍ତିକାନାଂ ତିଲାନାଂ ଚ ରମ୍ଯଣି ଲ़ଡ୍ଡୁକାନି ଚ
ସେ ପାୟସ, ପିଠା, ଅମୃତ ସମାନ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ, ଶୁଭ ତିଳ ଏବଂ ରମଣୀୟ ଲଡ୍ଡୁ ଦାନ କଲେ ।
ଦଧ୍ନାଂ ମଧୂନାଂ ଦୁଗ୍ଧାନାଂ ଗୁଡାନାଂ ହଵିଷାମପି । କୁଲ୍ଯାନାଂ ଶତକଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପରିହାରଂ ଚକାର ସଃ
ସେ ଦହି, ମଧୁ, ଦୁଧ, ଗୁଡ଼ ଏବଂ ଘିଅ ଦାନ କଲେ । ଏହା ସହିତ ଶତ ନଦୀ ଚାନେଲ ଦେଇ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଲେ ।
ସକର୍ପୂରଂ ଚ ତାମ୍ଦୂଲଂ ସୁଶୀତଂ ଵାସିତଂ ଜଲମ୍ । ସୁଗନ୍ଧି ଚନ୍ଦନଂ ଚୈଵ ପାରିଜାତସ୍ଯ ମାଲିକାମ୍
ସେ କର୍ପୂର, ତାମ୍ବୁଳ, ଶିତଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ପାଣି, ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ପାରିଜାତ ମାଳା ଦାନ କଲେ ।
ଆସନାନି ଚ ରମ୍ଯାଣିଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଶୁକାନି ଚ । ରତ୍ନନିର୍ମାଣତଲ୍ପାନି ପୁଷ୍ଣାଣି ଚ ଫଲାନି ଚ
ସେ ରମ୍ୟ ଆସନ, ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର, ମଣିରେ ତିଆରି ଶଯ୍ୟା, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦାନ କଲେ ।
ପ୍ରଦଦୌ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଶ୍ଚ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲଵଦନେକ୍ଷଣଃ । ଦେଵାଂଶ୍ଚ ଭୋଜଯାମାସ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମୁଖୈଃ ସୁଭୈଃ
ଖୁସି ମୁହଁରେ ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ । ସେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ମୁନଯୋ ରାତ୍ରୌ ସ୍ଵରାମାଭିଶ୍ଚରେମିରେ । ପ୍ରଭାତେ ପ୍ରଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାନୁମତେନ ଚ
ରାତିରେ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ଦେବୀମାନେ ସହିତ ହେଉଥିଲେ, ସକାଳେ ସମସ୍ତେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ବିଦାୟ ନେଲେ ।
ଵାଦଵାଃ ପ୍ରଯଯୁଃ ସର୍ଵେଦ୍ଵାରକାଂ କୃଷ୍ଣପାଲିତାମ୍ । ଅମୂଲ୍ଯରାତ୍ନବୂର୍ଣାଂ ଚ ରୁକ୍ମିଣୀଦର୍ଶନେନ ଚ
ସମସ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ରକ୍ଷାଧୀନ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ, ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ହେଲା ।
ଇତି ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରାଦନାo ପଞ୍ଚଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ ନାରଦଙ୍କ କଥାନୁସାରେ 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମ' ନାମକ ଏକଶେ ପଚିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା ।
ଅଥ ଷଡ୍ଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଗଣେଶପୂଜନଂ କୃତ୍ଵା ମାଧଵୋ ଯାଦଵୈଃ ସହ । ଦେଵୈର୍ମୁନିଭିରନ୍ଯୈଶ୍ଚ ଦେଵୀଭିଃ ସହ ନାରଦ
ଏବେ ଏକଶେ ଛବିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ । ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଗଣେଶଙ୍କ ପୂଜା କରି ମାଧବ, ଯାଦବ, ଦେବତା, ଋଷି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବୀମାନେ ସହିତ, ଓ ନାରଦ, ଏକାଠି ହେଲେ ।
ଅଂଶେନ ଦେଵୋ ଦେଵୀଭୀ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯାଦ୍ଯାଭିରେଵ ଚ । ପ୍ରଯଯୌ ଦ୍ଵାରକାଂ ରମ୍ଯାଂ ତସ୍ଥୌ ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମେ ସ୍ଵଯମ୍
ଦେବତା ତାଙ୍କ ଦେବୀମାନେ, ବିଶେଷ କରି ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଶୁଭ୍ର ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଉଁଠି ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ ରହିଲେ ।
କୃତ୍ଵା ସୁପ୍ରୀତିସଂଭାଷାଂ ସାର୍ଧଗୋଲୋକଵାସିଭିଃ । ଗୋପୈଃ ସୁହୃଦ୍ଭିର୍ନନ୍ଦେନ ମାତ୍ରା ଗୋପ୍ଯା ଯଶୋଦଯା
ଗୋଲୋକବାସୀ, ଗୋପ, ବନ୍ଧୁ, ନନ୍ଦ, ମାଆ ଯଶୋଦା ଓ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଅତି ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିଲେ ।
ଉଵାଚ ମାତରଂ ତାତଂ ସୁନୀତଂ ଚ ଚଥୋଚିତମ୍ । ଗୋପାଂଶ୍ଚ ଗୋକୁଲସ୍ଥାଂଶ୍ଚ ବନ୍ଧୁଵର୍ଗାଶ୍ଚ ସାଂପ୍ରତମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ମାଆ, ବାପା, ସୁନୀତା ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ, ଗୋକୁଳରେ ଥିବା ଗୋପମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନଙ୍କୁ ଆଦର ସହ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଗଚ୍ଛ ନନ୍ଦଵ୍ରଜଂ ନନ୍ଦ ହେ ତାତ ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲ୍ଭ । ମାତର୍ଯଶୋଦେ ତ୍ଵମପି ପରମାର୍ଥେ ଯଶସ୍ଵିନି
ଭଗବାନ କହିଲେ— ନନ୍ଦ, ମୋ ପ୍ରିୟ ବାପା, ତୁମେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗାଁକୁ ଯାଅ। ମାଆ ଯଶୋଦା, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ମହାନ ମାନ୍ୟତା ଥିବା ମାଆ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଯାଅ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା କାଲାଵଶେଷଂ ଚ ଗଚ୍ଛ ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍ । ସାଲୋକ୍ଯମୁକ୍ତିଂ ଦାସ୍ଯାମି ସାର୍ଥ ଗୋକୁଲଵାସିଭିଃ
ତୁମେ ତୁମ ଆୟୁଷ୍ୟର ଅବଶିଷ୍ଟ ସମୟ ଭୋଗ କରି, ପରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗୋଲୋକକୁ ଯାଅ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଓ ଗୋକୁଳର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ସହିତ ମୋ ଲୋକରେ ମୁକ୍ତି ଦେବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍କୃଷ୍ଣଃ ପିତ୍ରୋରନୁମତେନ ଚ । ଜଗାମ ରାଧିକାସ୍ଥାନଂ ନନ୍ଦଶ୍ଚ ଗୋକୁଲଂ ତଥା
ଏପରି କହି, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ ରାଧିକାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ, ନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଗୋକୁଳକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଦଦର୍ଶ ରାଧା ରୁଚିରାଂ ମୁକ୍ତାହାରାଂ ଚ ସସ୍ମିତାମ୍ । ଯଥା ଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଷୀଯାଂ ଶଶ୍ଵତ୍ସୁସ୍ଥିରଯୌଵନାମ୍
ସେଠାରେ ରାଧାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ— ତାଙ୍କ ରୂପ ଦୀପ୍ତିମାନ, ମୁକୁତା ହାର ପିନ୍ଧିଥିବା, ହସୁଥିବା, ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର କନ୍ୟା ପରି ଯୁବତୀ ଓ ତରୁଣୀ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ରତ୍ନୋଚ୍ଚୈରାସନସ୍ଥା ଚ ଗୋପୀତ୍ରିଶତକୋଟିଭିଃ । ଆଵୃତା ଵେତ୍ରହସ୍ତାଭିଃ ସସ୍ମିତାଭିଶ୍ଚ ସାଂପ୍ରତମ୍
ସେ ଉଚ୍ଚ ରତ୍ନମଣ୍ଡପରେ ବସିଥିଲେ, ତିନି କୋଟି ଗୋପୀ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ହାତରେ ଛଡ଼ି ଧରିଥିଲେ ଓ ହସୁଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଦୂରତୋ ରାଧା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭମ୍ । ଶିଶୁଵେଷଂ ସୁଵେଷଂ ଚ ସୁନ୍ଦରେଶଂ ଚ ସସ୍ମିତମ୍
ଦୂରରୁ ରାଧା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ— ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶିଶୁ ବେଶରେ, ଭଲଭାବରେ ଶୋଭିତ, ହସୁଥିବା ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ନଵୀଂନଜଲଦଶ୍ଯାମଂ ପୀଂତକୌଶେଯଵାସସମ୍ । ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କ ଦେହ ନୂଆ ବର୍ଷା ମେଘ ପରି କଳା, ପୀତ କୌଶେୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିଲେ, ରତ୍ନ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ମଯୂରପିଚ୍ଛଚୂଡଂ ଚ ମାଲତୀମାଲ୍ଯଶୋଭିତମ୍ । ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯଂ ଭକ୍ତାନୁପ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍
ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ମୟୂର ପିଖ ମୁକୁଟ, ମାଲତୀ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ମୁହଁରେ ହଳକା ହସ ଓ ଶାନ୍ତି, ଭକ୍ତମାନେ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ଦେହ।
କ୍ରୀଡାକମଲମମ୍ଲାନଂ ଧୃତଵନ୍ତଂ ମନୋହରମ୍ । ମୁରଲୀହସ୍ତଵିନ୍ଯସ୍ତଂ ସୁପ୍ରଶସ୍ତଂ ଚ ଦର୍ପଣମ୍
ତାଙ୍କ ହାତରେ ଅମଳ ଏବଂ ଆକର୍ଷକ କ୍ରୀଡ଼ା କମଳ, ମୁରଳୀ ସହ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଦର୍ପଣ ଧରିଥିଲେ, ଦେଖିବାକୁ ବହୁତ ମନୋହର।
ଜଵେନ ଚ ସମୁତ୍ଥାଯ ଗୋପୀଭିଃ ସହ ସାଦରମ୍ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଗୋପୀମାନେ ସହ ଦ୍ରୁତ ଉଠି, ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହ ଆଦରରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ରାଧିକୋଵାଚ ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ଜନ୍ମଜୀଵିତଂ ଚ ସୁଜୀଵିତମ୍ । ଯଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁଖଚନ୍ଦ୍ରଂ ତେ ସୁସ୍ନିଗ୍ଧଂ ଲୋଚନଂ ମନଃ
ରାଧିକା କହିଲେ— ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ଓ ଜୀବନ ସାର୍ଥକ ହେଲା, କାରଣ ମୁଁ ତୁମର ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ ଦେଖିପାରିଲି, ଯାହା ଚକ୍ଷୁ ଓ ମନକୁ ଅତି ସ୍ନିଗ୍ଧ ଲାଗେ।
ପଞ୍ଚ ପ୍ରାଣାଶ୍ଚ ସ୍ନିଗ୍ଧାଶ୍ଚ ପରମାତ୍ମା ଚ ସୁପ୍ରିଯଃ । ଉଭଯୋର୍ହର୍ଷବୀଜଂ ଚ ଦୁର୍ଲଭଂ ବନ୍ଧୁଦର୍ଶନମ୍
ପାଞ୍ଚ ପ୍ରାଣ ବହୁତ ସ୍ନେହମୟ, ପରମାତ୍ମା ଅତି ପ୍ରିୟ; ଦୀର୍ଘ ବିୟୋଗ ପରେ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଉଭୟଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦର ମୂଳ।
ଶୋକାର୍ଣଵେ ନିମଗ୍ନାଽହଂ ପ୍ରଦଗ୍ଧା ଵିରହାନଲୈଃ । ତ୍ଵଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଯାଽମୃତଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ସୁସିକ୍ତାଽଦ୍ଯ ସୁଶୀତଲା
ମୁଁ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଡୁବିଥିଲି, ବିୟୋଗର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଉଥିଲି; ତୁମ ଦର୍ଶନର ଅମୃତ ବର୍ଷାରେ ଆଜି ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିତଳ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲି।
ଶିଵା ଶିଵପ୍ରଦାଽହଂ ଚ ଶିଵବୀଜା ତ୍ଵଯା ସହ । ଶି (ଶ) ଵ ସ୍ଵରୂପା ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟାଽପ୍ଯଦୃଶ୍ଯା ଚ ତ୍ଵଯା ଵିନା
ମୁଁ ଶୁଭ ଓ ଶୁଭ ଦେଇଥିବା, ତୁମ ସହ ଶୁଭର ମୂଳ; ମୋର ସ୍ୱରୂପ 'ଶି' ଓ 'ବ' ରେ ଅଛି, ତୁମ ବିନା ନିର୍ଜୀବ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ।
ତ୍ଵଯି ତିଷ୍ଠତି ଦେହେ ଚ ଦେହୀ ଶ୍ରୀମାଞ୍ଛୁଚିଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ସର୍ଵଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପା ଚ ଶିଵରୂପା ଗତେ ତ୍ଵଯି
ତୁମେ ଦେହରେ ଥିଲେ, ଦେହୀ ମହିମାମୟ ଓ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ରୂପ ଓ ଶିବ ରୂପ ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଚାଲିଗଲେ—