ଯତ୍ର ସାକ୍ଷାଚ୍ଚ ଯଜ୍ଞେଶୋ ଯଜ୍ଞୋଽଯଂ ଦକ୍ଷିଣା ସହ । ବୂର୍ଣାହୁତିଂ ଦତ୍ତଵନ୍ତଂ ଵସୁଦେଵମୁଵାଚ ସଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞନାଥ ସ୍ୱୟଂ ଯଜ୍ଞ ସହିତ ଦକ୍ଷିଣା ନେଇ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆହୁତି ଦେଇଥିବା ବସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ ସର୍ଵସ୍ଵଂ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦେହି ତୁର୍ଣଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତେଃ ପିତଃ । ସାର୍ଥକଂ କୁରୁ କର୍ମେଦଂ ଵେଦୋକ୍ତଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁଣୁ
ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ— ହେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କ ପିତା, ସମସ୍ତ ଦକ୍ଷିଣା ଶୀଘ୍ର ଦିଅ; ଏହି କର୍ମକୁ ଫଳବତୀ କର, ବେଦର କଥା ଶୁଣ।
ଦକ୍ଷିଣାଂ ଵିପ୍ରମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ତତ୍କାଲଂ ଚେନ୍ନ ଦୀଯତେ । ମୁହୂର୍ତେ ତୁ ଵ୍ଯତୀତେ ସା ଦକ୍ଷିଣା ଦ୍ଵିଗୁଣା ଭଵେତ୍
ଯଦି ସେଇ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦିଆଯିବ ନାହିଁ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବିତିଗଲେ ସେଇ ଦକ୍ଷିଣା ଦୁଇଗୁଣା ହୁଏ।
ଵାସରେ ଚ ବହିର୍ଭୂତେ ଭଵେତ୍ସାଽପି ଚତୁର୍ଗୁଣା । ତ୍ରିରାତ୍ରେ ସମତୀତେ ଷଡ୍ଗୁଣା ଦକ୍ଷିଣା ଭଵେତ୍
ଏକ ଦିନ ପୂରା ହେଲେ ଦକ୍ଷିଣା ଚାରିଗୁଣା ହୁଏ; ତିନି ରାତି ବିତିଗଲେ ଦକ୍ଷିଣା ଛଅଗୁଣା ହୁଏ।
ପକ୍ଷାନ୍ତେ ତୁ ଶତଗୁଣା ମାସାନ୍ତେ ତୁ ଚତୁର୍ଗୁଣା । ଷଣ୍ମାସେଽପ୍ଯଧିକେ ନ୍ଯୂନେ ଚ ସାହସ୍ତ୍ରଗୁଣା ତଥା
ପକ୍ଷ ଶେଷରେ ଦକ୍ଷିଣା ଶତଗୁଣା ହୁଏ; ମାସ ଶେଷରେ ଚାରିଗୁଣା; ଛଅ ମାସ ଅଧିକ କିମ୍ବା କମ୍ ହେଲେ ଦକ୍ଷିଣା ହଜାରଗୁଣା ହୁଏ।
ଵର୍ଷାନ୍ତେ ସା ଲକ୍ଷଗୁଣା ବ୍ରହ୍ମଣୋକ୍ତଂ ଚ ଯାଟଵ । ଉଭୌ ଚ ନରକଂ ଯାଂତଃ କର୍ମକର୍ତୃପୁରୋହିତୌ
ବର୍ଷ ଶେଷରେ ଦକ୍ଷିଣା ଲକ୍ଷଗୁଣା ହୁଏ, ଏହି କଥା ବ୍ରହ୍ମା କହିଛନ୍ତି, ହେ ଯାଟବ; କର୍ମକର୍ତ୍ତା ଓ ପୁରୋହିତ ଦୁହେଁ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି।
ଵାସୁଦୈଵଶ୍ଚ ତଚ୍ଛୁତ୍ଵା ସର୍ଵସ୍ଵମୁତ୍ସସର୍ଜଂ ସଃ । ଅଧିକାରାଂଶ୍ଚ ସାହ୍ ଲାଦୋ ଵାସୁଦେଵାଜ୍ଞଯା ତଥା
ଏହା ଶୁଣିବା ପରେ ବାସୁଦେବ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ତ୍ୟାଗ କଲେ । ବାସୁଦେବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଉଗ୍ରସେନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅଧିକାର ଛାଡ଼ିଦେଲେ ।
ଅମୂଲ୍ଯାନାଂ ଚ ରତ୍ନାନାଂ ଦଶକୋଟିମନୁତ୍ତମମା । ଦଦୌ ଗର୍ଗାଯ ସର୍ଵାଦୌ ସ୍ଵଯଂ ଲକ୍ଷ୍ମୌପତେଃ ପିତା
ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କ ପିତା ଆରମ୍ଭରେ ଗର୍ଗଙ୍କୁ ଦଶ କୋଟି ଅମୂଲ୍ୟ ମଣି ଦାନ କଲେ ।
ଶତକୋଟିଂ ମଣୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ସ୍ଵର୍ଣାନାଂ ତଚ୍ଚର୍ତୁଗୁଣମ୍ । ମାଣିକ୍ଯାନାଂ ଚ ମୁକ୍ତାନାଂ ହୀରକାଣାଂ ତଥୈଵ ଚ
ସେ ଏକଶେ କୋଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି, ଏହାର ଚାରିଗୁଣା ସୁନା, ଏବଂ ଏହି ପରି ମାଣିକ, ମୁକ୍ତା ଓ ହୀରା ଦାନ କଲେ ।
ରୌପ୍ଯଂ ପ୍ରଵାଲଂ ପରମଂ ସ୍ଵର୍ଣପାତ୍ରାଣି ଯାନି ଚ । ସ୍ଵସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ସ୍ଵଵଧୂନାଂ ଚାପ୍ଯମୂଲ୍ଯରତ୍ନଭୂଷଣମ୍
ସେ ଚାଁଦି, ଅତି ଉତ୍ତମ ପ୍ରବାଳ, ସୁନାର ପାତ୍ର ଏବଂ ନିଜ ଜଣାନୀ ଓ ବଧୁମାନେ ପିନ୍ଧୁଥିବା ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିର ଗହଣା ଦାନ କଲେ ।
ଶ୍ଵେତଚାମରଲକ୍ଷଂ ଚ ଲକ୍ଷଂ ଚ ରତ୍ନଦର୍ପଣମ୍ । କାମଧେନୁଗଣଂ ସର୍ଵଂ ଶତକୋଟିଂ ଗଜାନପି
ସେ ଲକ୍ଷ ଧଳା ଚାମର, ଲକ୍ଷ ମଣିଖଚିତ୍ର ଦର୍ପଣ, ସମସ୍ତ କାମଧେନୁ ଗାଈ ଏବଂ ଶତ କୋଟି ହାତୀ ଦାନ କଲେ ।
ଶତକୌଟିଂ ଗଜେନ୍ଦ୍ରାଣାମଶ୍ଵାନାଂ ତଚ୍ଚତୁର୍ଗୁଣମ୍ । ଯଦ୍ଧନଂ ଯାଦଵାନାଂ ଚ ରାଜ୍ଞୋ ରାଜନୁମୋଦନାତ୍
ସେ ଶତ କୋଟି ରାଜା ହାତୀ, ଏହାର ଚାରିଗୁଣା ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ଯାଦବମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଧନ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ ଦାନ କଲେ ।
ଗ୍ରାମାଣାଂ ଶତଲକ୍ଷଂ ଚ ସସସ୍ଯଂ ଫଲିତଂ ତରୁମ୍ । ଧାନ୍ଯାଚଲାନାଂ ଲକ୍ଷଂ ଚ ଶାଲ୍ଯନ୍ନାନାଂ ତଥୈଵ ଚ
ସେ ଶତ ଲକ୍ଷ ଗ୍ରାମ ଫସଲ ଓ ଫଳ ଗଛ ସହିତ, ଏବଂ ଶତ ଲକ୍ଷ ଧାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଓ ଚାଉଳ ରାଶି ଦାନ କଲେ ।
ପାଯସଂ ପିଷ୍ଟକଂ ଚୈଵ ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ଚ ସୁଧୋପମମ୍ । ସ୍ଵସ୍ତିକାନାଂ ତିଲାନାଂ ଚ ରମ୍ଯଣି ଲ़ଡ୍ଡୁକାନି ଚ
ସେ ପାୟସ, ପିଠା, ଅମୃତ ସମାନ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ, ଶୁଭ ତିଳ ଏବଂ ରମଣୀୟ ଲଡ୍ଡୁ ଦାନ କଲେ ।
ଦଧ୍ନାଂ ମଧୂନାଂ ଦୁଗ୍ଧାନାଂ ଗୁଡାନାଂ ହଵିଷାମପି । କୁଲ୍ଯାନାଂ ଶତକଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପରିହାରଂ ଚକାର ସଃ
ସେ ଦହି, ମଧୁ, ଦୁଧ, ଗୁଡ଼ ଏବଂ ଘିଅ ଦାନ କଲେ । ଏହା ସହିତ ଶତ ନଦୀ ଚାନେଲ ଦେଇ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଲେ ।
ସକର୍ପୂରଂ ଚ ତାମ୍ଦୂଲଂ ସୁଶୀତଂ ଵାସିତଂ ଜଲମ୍ । ସୁଗନ୍ଧି ଚନ୍ଦନଂ ଚୈଵ ପାରିଜାତସ୍ଯ ମାଲିକାମ୍
ସେ କର୍ପୂର, ତାମ୍ବୁଳ, ଶିତଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ପାଣି, ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ପାରିଜାତ ମାଳା ଦାନ କଲେ ।
ଆସନାନି ଚ ରମ୍ଯାଣିଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଶୁକାନି ଚ । ରତ୍ନନିର୍ମାଣତଲ୍ପାନି ପୁଷ୍ଣାଣି ଚ ଫଲାନି ଚ
ସେ ରମ୍ୟ ଆସନ, ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର, ମଣିରେ ତିଆରି ଶଯ୍ୟା, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦାନ କଲେ ।
ପ୍ରଦଦୌ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଶ୍ଚ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲଵଦନେକ୍ଷଣଃ । ଦେଵାଂଶ୍ଚ ଭୋଜଯାମାସ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମୁଖୈଃ ସୁଭୈଃ
ଖୁସି ମୁହଁରେ ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ । ସେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ମୁନଯୋ ରାତ୍ରୌ ସ୍ଵରାମାଭିଶ୍ଚରେମିରେ । ପ୍ରଭାତେ ପ୍ରଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାନୁମତେନ ଚ
ରାତିରେ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ଦେବୀମାନେ ସହିତ ହେଉଥିଲେ, ସକାଳେ ସମସ୍ତେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ବିଦାୟ ନେଲେ ।
ଵାଦଵାଃ ପ୍ରଯଯୁଃ ସର୍ଵେଦ୍ଵାରକାଂ କୃଷ୍ଣପାଲିତାମ୍ । ଅମୂଲ୍ଯରାତ୍ନବୂର୍ଣାଂ ଚ ରୁକ୍ମିଣୀଦର୍ଶନେନ ଚ
ସମସ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ରକ୍ଷାଧୀନ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ, ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ହେଲା ।
ଇତି ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରାଦନାo ପଞ୍ଚଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ ନାରଦଙ୍କ କଥାନୁସାରେ 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମ' ନାମକ ଏକଶେ ପଚିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା ।
ଅଥ ଷଡ୍ଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଗଣେଶପୂଜନଂ କୃତ୍ଵା ମାଧଵୋ ଯାଦଵୈଃ ସହ । ଦେଵୈର୍ମୁନିଭିରନ୍ଯୈଶ୍ଚ ଦେଵୀଭିଃ ସହ ନାରଦ
ଏବେ ଏକଶେ ଛବିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ । ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଗଣେଶଙ୍କ ପୂଜା କରି ମାଧବ, ଯାଦବ, ଦେବତା, ଋଷି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବୀମାନେ ସହିତ, ଓ ନାରଦ, ଏକାଠି ହେଲେ ।
ଅଂଶେନ ଦେଵୋ ଦେଵୀଭୀ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯାଦ୍ଯାଭିରେଵ ଚ । ପ୍ରଯଯୌ ଦ୍ଵାରକାଂ ରମ୍ଯାଂ ତସ୍ଥୌ ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମେ ସ୍ଵଯମ୍
ଦେବତା ତାଙ୍କ ଦେବୀମାନେ, ବିଶେଷ କରି ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଶୁଭ୍ର ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଉଁଠି ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ ରହିଲେ ।
କୃତ୍ଵା ସୁପ୍ରୀତିସଂଭାଷାଂ ସାର୍ଧଗୋଲୋକଵାସିଭିଃ । ଗୋପୈଃ ସୁହୃଦ୍ଭିର୍ନନ୍ଦେନ ମାତ୍ରା ଗୋପ୍ଯା ଯଶୋଦଯା
ଗୋଲୋକବାସୀ, ଗୋପ, ବନ୍ଧୁ, ନନ୍ଦ, ମାଆ ଯଶୋଦା ଓ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଅତି ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିଲେ ।
ଉଵାଚ ମାତରଂ ତାତଂ ସୁନୀତଂ ଚ ଚଥୋଚିତମ୍ । ଗୋପାଂଶ୍ଚ ଗୋକୁଲସ୍ଥାଂଶ୍ଚ ବନ୍ଧୁଵର୍ଗାଶ୍ଚ ସାଂପ୍ରତମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ମାଆ, ବାପା, ସୁନୀତା ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ, ଗୋକୁଳରେ ଥିବା ଗୋପମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନଙ୍କୁ ଆଦର ସହ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଗଚ୍ଛ ନନ୍ଦଵ୍ରଜଂ ନନ୍ଦ ହେ ତାତ ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲ୍ଭ । ମାତର୍ଯଶୋଦେ ତ୍ଵମପି ପରମାର୍ଥେ ଯଶସ୍ଵିନି
ଭଗବାନ କହିଲେ— ନନ୍ଦ, ମୋ ପ୍ରିୟ ବାପା, ତୁମେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗାଁକୁ ଯାଅ। ମାଆ ଯଶୋଦା, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ମହାନ ମାନ୍ୟତା ଥିବା ମାଆ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଯାଅ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା କାଲାଵଶେଷଂ ଚ ଗଚ୍ଛ ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍ । ସାଲୋକ୍ଯମୁକ୍ତିଂ ଦାସ୍ଯାମି ସାର୍ଥ ଗୋକୁଲଵାସିଭିଃ
ତୁମେ ତୁମ ଆୟୁଷ୍ୟର ଅବଶିଷ୍ଟ ସମୟ ଭୋଗ କରି, ପରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗୋଲୋକକୁ ଯାଅ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଓ ଗୋକୁଳର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ସହିତ ମୋ ଲୋକରେ ମୁକ୍ତି ଦେବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍କୃଷ୍ଣଃ ପିତ୍ରୋରନୁମତେନ ଚ । ଜଗାମ ରାଧିକାସ୍ଥାନଂ ନନ୍ଦଶ୍ଚ ଗୋକୁଲଂ ତଥା
ଏପରି କହି, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ ରାଧିକାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ, ନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଗୋକୁଳକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଦଦର୍ଶ ରାଧା ରୁଚିରାଂ ମୁକ୍ତାହାରାଂ ଚ ସସ୍ମିତାମ୍ । ଯଥା ଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଷୀଯାଂ ଶଶ୍ଵତ୍ସୁସ୍ଥିରଯୌଵନାମ୍
ସେଠାରେ ରାଧାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ— ତାଙ୍କ ରୂପ ଦୀପ୍ତିମାନ, ମୁକୁତା ହାର ପିନ୍ଧିଥିବା, ହସୁଥିବା, ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର କନ୍ୟା ପରି ଯୁବତୀ ଓ ତରୁଣୀ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ରତ୍ନୋଚ୍ଚୈରାସନସ୍ଥା ଚ ଗୋପୀତ୍ରିଶତକୋଟିଭିଃ । ଆଵୃତା ଵେତ୍ରହସ୍ତାଭିଃ ସସ୍ମିତାଭିଶ୍ଚ ସାଂପ୍ରତମ୍
ସେ ଉଚ୍ଚ ରତ୍ନମଣ୍ଡପରେ ବସିଥିଲେ, ତିନି କୋଟି ଗୋପୀ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ହାତରେ ଛଡ଼ି ଧରିଥିଲେ ଓ ହସୁଥିଲେ।