ଅନନ୍ତ ଉଵାଚ ଵେଦାଶ୍ଚ ଵେଦମାତା ଚ ପୁରାଣାନି ଚ ସୁଵ୍ରତେ । ଅହଂ ସରସ୍ଵତୀ ସନ୍ତ ସ୍ତୋତୁଂ ନାଲଂ ଚ ସଂତତମ୍
ଅନନ୍ତ କହିଲେ, ବେଦ, ବେଦମାତା ଓ ପୁରାଣମାନେ, ହେ ସୁବ୍ରତେ, ମୁଁ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠିକୁ ନିରନ୍ତର ପ୍ରଶଂସା କରିପାରୁନାହିଁ।
ଅସ୍ମାକଂ ସ୍ତଵନେ ଯସ୍ଯ ଭ୍ରୂଭଙ୍ଗଂ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ । ତଵୈଵ ଭତ୍ସେନେ ଭୀତାଶ୍ଚାଵଯୋରନ୍ତରଂ ହରେଃ
ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ଭୃକୁଟି ଭଙ୍ଗିବା ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; ହେ ଭଟସେନେ, ଭୟରୁ ଆମେ ହରିଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖୁଛୁ।
ଏଵଂ ଦେଵାଶ୍ଚ ଦେଵ୍ଯଶ୍ଚାପ୍ଯନ୍ଯେ ଯେ ଚ ସମାଗତାଃ । ପ୍ରଣତାସ୍ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସର୍ଵେ ମୁନିମନ୍ଵାଦଯସ୍ତଥା
ଏଭଳି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଦେବଦେବୀ, ମୁନି ଓ ମନୁମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଲଜ୍ଜଯା ନମ୍ରଵକ୍ତ୍ରାଶ୍ଚ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଯୋଷିତଃ । ମଲୀମସଂ ଚ ଚକ୍ରୁସ୍ତାଃ ଶ୍ଵାସେନ ରତ୍ନଦର୍ପଣମ୍
ଲଜ୍ଜାରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ମୁହଁ ନମାଇଲେ; ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ୱାସରେ ରତ୍ନଦର୍ପଣ ଧୂସର ହେଇଗଲା।
ମୃତତୁଲ୍ଯା ସତ୍ଯଭାମା ନିରାହାରା କୃଶୋଦରୀ । ମନସୋଽପ୍ଯଭିମାନଂ ଚ ସର୍ଵ ତତ୍ଯାଚ ନାରଦ
ସତ୍ୟଭାମା ମୃତ ସମାନ, କୃଶ ଶରୀର ଓ ଉପବାସରେ ରହି, ମନର ଗର୍ବ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ହେ ନାରଦ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମତୀର୍ଥଯାତ୍ରାପ୍ରସଙ୍ଗେଗଣେଶପୂଜନଂ ବ୍ରହ୍ମେଶଶେଷାଦିକୃତରାଧିକାସ୍ତୋତ୍ରଂ ନାମ ଚତୁର୍ଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି, ମହା ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ଖଣ୍ଡରେ, ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ବିଷୟରେ, ନାରଦଙ୍କ ଉପଖ୍ୟାନରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଈଶ୍ୱର, ଶେଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗଣେଶ ପୂଜନ ଏବଂ ରାଧିକା ସ୍ତୁତି ନାମକ ଏକଶତି ଚବିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଅଥ ପଞ୍ଚଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରଦ ଉଵାଚ ଗଣେଶପୂଜନାଦେଵ ରାଧାସ୍ତୋତ୍ରାତ୍ପରଂ ଵିଭୋ । ବଭୂଵ କିଂ ରହସ୍ଯଂ ଵା ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ଏବେ ପଞ୍ଚବିଂଶତି ଅଧିକ ଶତତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ। ନାରଦ କହିଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଗଣେଶ ପୂଜା ଓ ରାଧା ସ୍ତୁତି ପରେ କଣ ଗୁପ୍ତ କଥା ହେଲା? ଦୟାକରି ଏହାକୁ ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଗଶେଶପୂଜନେ ତୀର୍ଥେ ଯେ ଦେଵାଶ୍ଚ ସମାଯଯୁଃ । ମୁନଯଶ୍ଚାପି ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରା ଵସନ୍ତୋ ଵଟମୂଲକେ
ନାରାୟଣ କହିଲେ, ତୀର୍ଥରେ ଗଣେଶ ପୂଜା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ମୁନି ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀମାନେ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଵସୁଦେଵୋ ଦେଵକୀ ଚ ପରମାଦରବୂର୍ଵକମ୍ । ପପ୍ରଚ୍ଛ ଶଂଭୁଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମନନ୍ତଂ ମୁନିପୁଂଗଵାନ୍
ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଦର ସହିତ ଶଂଭୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଅନନ୍ତ ଓ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଭଵେଦ୍ଭଵାବ୍ଧିତରଣମାଵଯୋରୁତ୍ତମା ଗତିଃ । ଶୀଘ୍ରଂ ବ୍ରୂତ ମହାଭାଗା ଦୀନଯୋର୍ଦୀନବାନ୍ଧଵାଃ
ଆମେ କି ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତିକୁ ପାଇପାରିବୁ? ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନମାନେ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ, କାରଣ ଆମେ ଦୁଃଖୀ ଓ ତୁମେ ଦୁଃଖୀଙ୍କର ବନ୍ଧୁ।
ଭଵାବ୍ଧିତରଣେ ତର୍ଯାଂ ତତ୍ର ଯୂଯଂ ଚ ନାଵିକାଃ । ନ ହ୍ଯମ୍ମଯାନି ତୀର୍ଥାନି ନ ଦେଵା ମୃଚ୍ଛିଲାମଯାଃ
ଭବସାଗର ଉଲଙ୍ଘିବା ପାଇଁ ତୁମେମାନେ ହେଉଛ ନଉକା ଚାଳକ; କାରଣ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ମୋର ନୁହେଁ, ମୃଣ୍ମୟ ଓ ପାଥର ମୂର୍ତ୍ତି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋର ନୁହେଁ।
ଯଜ୍ଞରୂପାଣି ପୁଣ୍ଯାନି ଵ୍ରତାନ୍ଯନଶନାନି ଚ । ତପାଂସି ନାନାଦାନାନି ଵିପ୍ରଦେଵାର୍ଚନାନି ଚ
ଯଜ୍ଞ, ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ବ୍ରତ, ଉପବାସ, ତପସ୍ୟା, ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା—
ଚିରଂ ପୁନନ୍ତି ସର୍ଵାଣି ଦର୍ଶନାଦେଵ ଵୈଷ୍ଣଵାଃ । ସତାଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତାନାଂ ରଜସାଂ ସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରତଃ
ଏସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର କରେ, କିନ୍ତୁ ଏକ ମାତ୍ର ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ଦର୍ଶନ କିମ୍ବା ସତ୍ ଭକ୍ତଙ୍କ ଚରଣ ଧୂଳିର ସ୍ପର୍ଶ ମାତ୍ରରେ ସତ୍କ୍ଷଣରେ ପବିତ୍ରତା ମିଳେ।
ପୂତାନାଂ ପାଦପଦ୍ମାନାଂ ସଦ୍ଯଃ ପୂତା ଵସୁଂଧରା । ତୀର୍ଥାନି ଚ ପଵିତ୍ରାଣି ସମୁଦ୍ରାଃ ପର୍ଵତାସ୍ତଥା
ଶୁଦ୍ଧ ମନ୍ଦିର ଭକ୍ତଙ୍କ ଚରଣ ଛୁଆଁ ମାତ୍ରରେ ମାଟି ପବିତ୍ର ହୁଏ; ଏହିପରି ତୀର୍ଥ, ସମୁଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ରତା ପାଆନ୍ତି।
ସୁରା ଦର୍ଶନମିଚ୍ଛନ୍ତି ପାତକେନ୍ଧନପାପକମ୍ । ସୋଽଜ୍ଞାନି ନୈଵ ବୁବୁଧେ ଜ୍ଞାନଂ ଚ ଜ୍ଞାନିନା ସହ
ପାପ ଓ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଦହିଦେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପରମଂ ସ୍ଵାଦୁରୂପଂ ଚ ଦଧିଦୁଗ୍ଧରସଂ ଯଥା । ଯଥା କୃଣସ୍ଯ ତାତୋଽହଂ ସଙ୍ଗୀ ସୁଚିରମେଵ ଚ
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ମଧୁର ରସ ଯେପରି ଦହି ଓ ଦୁଧର ରସ ଭଳି, ସେପରି ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପିତା ଭାବେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ରହିଛି।
ତଥୈଵ ଦେଵକୀ ମାତା ଜ୍ଞାନିନାଂ ଚ ଗୁରୋର୍ଗୁରୋଃ । ଵସୁଦେଵଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ଶଂକରଃ ସ୍ଵଯମ୍ ଚତୁର୍ଣାମପି ଵେଦାନାମୁଵାଚ ଜନକୋ ଗୁରୁଃ
ଏହିପରି ଦେବକୀ ହେଉଛନ୍ତି ମାତା, ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ; ବସୁଦେବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଶିବ ହସିଲେ ଏବଂ ସେଉଁଠି ଚାରି ବେଦର ଗୁରୁ ଭାବେ କଥା କହିଲେ।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ ସଂନିକର୍ଷୋ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଚାପ୍ଯନାଦରଣକାରଣମ୍ । ଯାନ୍ତି ଗଙ୍ଗାମ୍ଭସା ପୂତାସ୍ତୀର୍ଥାନ୍ଯନ୍ଯାନି ସିଦ୍ଧଯେ
ମହାଦେବ କହିଲେ: ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ହେଉଛି ଅନ୍ୟ ଉପାୟକୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରିବାର କାରଣ; ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଦ୍ୱାରା ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ସିଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି।
ଵାସୁଦେଵାସ୍ଯ ତାତୋଽଯଂ ଵସୁଦେଵଶ୍ଚ ପଣ୍ଡିତଃ । ଜ୍ଞାନିନଃ କଶ୍ଯପସ୍ଯାଶୋ ଵସୋସ୍ତାତସ୍ଯ ଚାଽଽତ୍ମନଃ
ବସୁଦେବ ହେଉଛନ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପିତା ଏବଂ ବିଦ୍ୱାନ; କଶ୍ୟପ ହେଉଛନ୍ତି ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ପିତା, ବସୁ ହେଉଛନ୍ତି ଆତ୍ମାଙ୍କର ପିତା।
ପୃଚ୍ଛତି ଜ୍ଞାନମସ୍ମାଂଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣାଜ୍ଞାନ୍ପୁତ୍ରବୁଦ୍ଧିତଃ । ଅହୋ ଦୁର୍ଗା ମହାମାଯା ଜ୍ଞାନିନାମପି ମୋହିନୀ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଜ୍ଞାନୀ ପୁଅ ଆମଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ପଚାରୁଛି; ହା, ଦୁର୍ଗା ମହାମାୟା ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ କରନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଣୁମାଯା ଦୁରାରାଧ୍ଯା ନ ସାଧ୍ଯା ଜାଗତାମପି । ଵଯଂ ଚ ମୋହିତାଃ ଶଶ୍ଵଦ୍ଵେଦାନାଂ ଜନକସ୍ତଥା
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟା ଅତି ଦୁର୍ଲଭ, ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ତାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଆମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ମୋହିତ ହେଉଛୁ, ବେଦର ସୃଷ୍ଟା ମଧ୍ୟ ଏପରି।
ବ୍ରହ୍ମା କୃଷ୍ଣଂ ପରୀକ୍ଷେତ ମୋହିତସ୍ତସ୍ଯ ମାଯଯା । ଧ୍ଯାଯତେ ଯତ୍ପଦାମ୍ଭୋଜଂ ତପସା ଜୀଵନାଵଧି
ବ୍ରହ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୁଅନ୍ତି; ସେମାନେ ଜୀବନର ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତପସ୍ୟା କରି କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରେଷୁ ଦଶଲକ୍ଷେଷ୍ଵପ୍ଯଧିକାଷ୍ଟଶତେଷୁ ଚ । ପାତେଷୁ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପାତେ ନିମେଷୋ ମାଧଵସ୍ଯ ଚ
ଦଶ ଲକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଅଷ୍ଟଶତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶାସନରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାସନ ସମୟରେ ମାଧବଙ୍କର ଶାସନ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମାତ୍ର ଥାଏ।
ସହ ତେନେନ୍ଦ୍ରଯୁଦ୍ଧଂ ଚ ପାରିଜାତସ୍ଯ ହେତୁନା । ପାରିଜାତତରୁଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ମଯା ଶକ୍ରଶ୍ଚ ରକ୍ଷିତଃ
ସେଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ପାରିଜାତ ଗଛ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; ପରେ ମୁଁ ପାରିଜାତ ଗଛ ଦେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲି।
ଯଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ନ ଗିରାମେଵ ତତ୍ଵଂ ଵା ଵିଷଯାତ୍ମକମ୍ । ନହି କିଂ ଚିତ୍ତଦଜ୍ଞାନାଂ ତସ୍ମାଦ୍ଧ୍ଯାନଂ ସଦୈଵ ହି
ଏହି ଜ୍ଞାନ କଥା କିମ୍ବା ବସ୍ତୁ ଆଧାରିତ ତତ୍ତ୍ୱ ନୁହେଁ; ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ତେଣୁ ସଦା ଧ୍ୟାନ ଆବଶ୍ୟକ।
ପ୍ରାଣିନାମାତ୍ମନୋ ଜ୍ଞାନମସ୍ମାକଂ ଜ୍ଞାନମସ୍ତି ଚ । ତଦୂଧର୍ଵଂ ତତ୍ସମଂ ନୈଵ କୃଷ୍ଣଂ ପୃଚ୍ଛ ଶୁଭାଶୁମମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମନେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଅଛି, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଧାରଣ କରିଛୁ; କିନ୍ତୁ ଏହାଠାରୁ ଉପରେ କିମ୍ବା ସମାନ କିଛି ନାହିଁ—ଶୁଭ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପଚାର।
ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଯାମଂ କଲ୍ପଂ କଲ୍ପଵିଦୋ ଵିଦୁଃ । ସପ୍ତକଲ୍ପାନ୍ତଜୀଵୀ ଚ ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ମହାମୁନିଃ
ଯେମାନେ କଳ୍ପକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଚାରି ଯାମ ଜାଣନ୍ତି; ସପ୍ତ କଳ୍ପର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିଥିବା ମହାମୁନି ମାର୍କଣ୍ଡେୟ।
ଅଷ୍ଟାନଵତିଶକ୍ରେଷୁ ପାତେଷୁ ପତନଂ ମୁନେଃ । ତତଃ ପ୍ରାପ୍ତଂ ହରେର୍ଦାସ୍ଯଂ ମୁନିନା ତପସଃ ଫଲାତ୍
ଅଠାନବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶାସନ ଶେଷରେ ମୁନିଙ୍କ ପତନ ହେଲା; ପରେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ସେ ହରିଙ୍କର ଦାସ୍ୟ ପଦ ପାଇଲେ।
ପ୍ରଲଯେ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପାତେ ପତନଂ ଲୋମଶସ୍ଯ ଚ । ଦିକ୍ପାଲାନାଂ ଗ୍ରହାଣାଂ ଚ ତଦାଯୁଶ୍ଚିରଜୀଵିନାମ୍
ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପତନ ହେଲେ, ଲୋମଶଙ୍କରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦିଗ୍ପାଳମାନେ, ଗ୍ରହମାନେ ଏବଂ ଦୀର୍ଘଆୟୁ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କର ମଧ୍ୟ ପତନ ହୁଏ।
ଅନ୍ଯେଷାମପି ଦେଵାନାଂ ମୁନୀନାମୂର୍ଧ୍ଵରେତସାମ୍ । ତଦେଵାଽଽଯୁଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରାଣାଂ ମାଂ ଚ ମୃତ୍ଯୁଂଜଯଂ ଵିନା
ଏହି ସମୟରେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ପବିତ୍ରତା ରଖିଥିବା ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭାଗ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ରୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆୟୁର ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ମୁଁ ଛାଡ଼ି।