ସୁନାସାଂ ଗଜମୁକ୍ତାର୍ହାଂ ଖଗେନ୍ଦ୍ରଚଞ୍ଚୁନିନ୍ଦିତାମ୍ । କୁଙ୍କୁମାଲକ୍ତକସ୍ତୂରୀସ୍ନିଗ୍ଧଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତାମ୍
ସୁନ୍ଦର ନାକ, ହାତୀମୁକ୍ତା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଠୋଠ ପକ୍ଷୀରାଜଙ୍କ ଠୁଣ୍ଡକୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଦେଇଛି; କୁଙ୍କୁମ, ଲାକ୍ତକା, କସ୍ତୂରୀ ଓ ଚନ୍ଦନର ସୁଗନ୍ଧରେ ଅନୁଳିପ୍ତ।
ଦଧାନାଂ ସୁକପୋଲଂ ଚ କୋମଲାଙ୍ଗୀଂ ସୁକାମୁକୀମ୍ । ଗଚେନ୍ଦ୍ରଗାମିନୀଂ ରାମାଂ କାମନୀଯାଂ ସୁକାମିନୀମ୍
ସୁନ୍ଦର ଗଣ୍ଡ, କୋମଳ ଦେହ, ପ୍ରେମରେ ଆନନ୍ଦିତ; ରାଜା ହାତୀର ଚାଳ ଭଳି ଚାଲି, ଆକର୍ଷକ ଓ ପ୍ରେମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି।
କାମାସ୍ତ୍ରଜଯରୂପାଂ ଚ କାମକାମ୍ଯାଲଯାଂ ଵରାମ୍ । କ୍ରୀଡାକମଲମମ୍ଲାନଂ ପାରିଜାତପ୍ରସୂନକମ୍
କାମଦେବଙ୍କ ବାଣର ବିଜୟର ମୂର୍ତ୍ତି, ଇଚ୍ଛାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିବାସ; ଅକ୍ଷୟ କ୍ରୀଡା କମଳ ଓ ପାରିଜାତ ଫୁଲ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣଂ ଦଧାନାଂ ଦର୍ପଣୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ । ନାନାରତ୍ନଵିଚିତ୍ରାଢ୍ଯରତନସିଂହାସନସ୍ଥିତାମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିରେ ତିଆରି ଦର୍ପଣ ଧରିଛନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି।
ପଦ୍ମୈଃ ପଦ୍ମାର୍ଚିତଂ ପାଦପଦ୍ମଂ ଚ ମଙ୍ଗଲାଲଯମ୍ । ହୃତ୍ପଦ୍ମେ ଧ୍ଯାଯମାନଂ ଚ କୃଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ପଦ୍ମଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଶୁଭର ନିବାସ; ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପରମାତ୍ମା ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରାଯାନ୍ତି।
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ସ୍ଵପ୍ନେ ଜାଗରଣେଽପି ଚ । ତତ୍ପ୍ରୀତିଂ ପ୍ରେମ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ସ୍ମରନ୍ତୀଂ ନିତ୍ଯନୂତନମ୍
କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା, ସ୍ୱପ୍ନ କିମ୍ବା ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ସଦା ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ, ମମତା ଓ ଭାଗ୍ୟକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ଯାହା ସଦା ନୂତନ।
ଭାଵାନୁରକ୍ତସଂସକ୍ତାଂ ଶୁଦ୍ଧଭକ୍ତାଂ ପତିଵ୍ରତାମ୍ । ଧନ୍ଯାଂ ମାନ୍ଯାଂ ଗୌରଵର୍ଣାଂ ଶଶ୍ଵଦ୍ଵକ୍ଷଃ ସ୍ଥଲସ୍ଥିତାମ୍
ଭାବରେ ଆସକ୍ତ ଓ ଭକ୍ତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ପତିପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଧନ୍ୟା, ସମ୍ମାନିତା, ଗୌରବର୍ଣ୍ଣା, ସଦା ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ବିରାଜିତ।
ପ୍ରିଯାସୁ ପ୍ରିଯଭକ୍ତେଷୁ ସୁପ୍ରିଯାଂ ପ୍ରିଯଵାଦିନୀମ୍ । କୃଷ୍ଣଵାମାଙ୍ଗସଂଭୂତାମଭେଦାଂ ଗୁଣରୂପଯୋଃ
ପ୍ରିୟାମାନେ ଓ ପ୍ରିୟ ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟା, ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାମ ଦିଗରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ରୂପ ସହ ଅଭିନ୍ନ।
ଗୋଲୋକଵାସିନୀଂ ଦେଵଦେଵୀଂ ସର୍ଵୋପରିସ୍ଥିତମ୍ । ଵୃଷଭାନସୁତାଖ୍ଯାଂ ତାଂ ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରେ ଚ ଭାରତେ
ଗୋଲୋକରେ ବାସ କରୁଥିବା, ଦେବମାନେର ଦେବୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ବିରାଜିତ; ଭାରତର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବୃଷଭାନୁଙ୍କ କନ୍ୟା ଭାବେ ପରିଚିତ।
ଗୋପୀଶ୍ଵରୀଂ ଗୁପ୍ତରୂପାଂ ସିଦ୍ଧିଦାଂ ସିଦ୍ଧିରୂପିଣୀମ୍ । ଧ୍ଯାନାସାଧ୍ଯାଂ ଦୁରାରାଧ୍ଯାଂ ଵନ୍ଦେ ସଦ୍ଭକ୍ତଵନ୍ଦିତାମ୍
ଗୋପୀମାନେର ରାଣୀ, ଗୁପ୍ତ ରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସିଦ୍ଧି ଦାନ କରୁଥିବା ଓ ସିଦ୍ଧିର ମୂର୍ତ୍ତି; ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, ଦୁର୍ଲଭ, ଯିଏ ସତ୍ଭକ୍ତମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଧ୍ଯାନେ ଧ୍ଯାନେନ ରାଧାଯା ଵ୍ଯାଯନ୍ତେ ଧ୍ଯାନତତ୍ପରାଃ । ଇହୈଵ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତାସ୍ତେ ପରତ୍ର କୃଷ୍ଣପାର୍ଷଦାଃ
ଯେଉଁମାନେ ରାଧାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ମୁକ୍ତ ଓ ପରଲୋକରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାର୍ଷଦ ହୁଅନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ଚ ସର୍ଵାଦୌ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍ । ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତା ଜଗତାଂ ମାତରଂ ଵେଧସାମପି
ସେଉଁଠିକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତର ଆଦିରେ ବ୍ରହ୍ମା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ସେ ନିଜେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟିକାରିଣୀ, ବେଦମାନେଙ୍କର ମାଆ।
ବ୍ରାହ୍ମୋଵାଚ ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରଣି ଦିଵ୍ଯାନି ପରମେଶ୍ଵରି । ପୁଷ୍କରେ ଚ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରେ ଚ ଭାରତେ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, ହେ ପରମେଶ୍ୱରୀ, ମୁଁ ପୁଷ୍କର ଏବଂ ଭାରତର ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ଛଅ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି।
ତ୍ଵତ୍ପାଦପଦ୍ମଧୁରମଧୁଲୁବ୍ଧେନ ଚେତସା । ମଧୁଵ୍ରତେନ ଲୋଲେନ ପ୍ରେରିତେନ ମଯା ସତି
ତୁମର ପଦପଦ୍ମର ମଧୁରତା ପାଇଁ ମୋ ମନ ମଧୁମକ୍ଷୀକା ପରି ଆକୁଳ ହୋଇ, ସେଇ ମଧୁରତାକୁ ଆଶା କରି ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି, ହେ ସତୀ।
ତଥାଽପି ନ ମଯା ଲବ୍ଧଂ ତ୍ଵତ୍ପାଦପଦ୍ମମୀପ୍ସିତମ୍ । ନ ଦୃଷ୍ଟମପି ସ୍ଵପ୍ନେଽଯି ଜାତା ଵାଗଶରୀରିଣୀ
ତଥାପି, ମୁଁ ତୁମର ଚାହିଦା ପଦପଦ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିଲିନି; ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ସେଠାକୁ ଦେଖିପାରିଲିନି, ହେ ଶବ୍ଦରୂପିଣୀ।
ଵାରାହେ ଭାରତେ ଵର୍ଷେ ପୁଣ୍ଯେ ଵୃନ୍ଦାଵନେ ଵନେ । ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମେ ଗଣେଶସ୍ଯ ପାଦପଦ୍ମଂ ଚ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି
ଭାରତର ବରାହ ଖଣ୍ଡର ପବିତ୍ର ବୃନ୍ଦାବନ ଅଟାରେ, ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ ତୁମେ ଗଣେଶଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଦେଖିପାରିବ।
ରାଧାମାଧଵଯୋର୍ଦାସ୍ଯଂ କୁତୋ ଵିଷଯିଣସ୍ତଵ । ନିଵର୍ତସ୍ଵ ମହାଭାଗ ପରମେତତ୍ମୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ କେମିତି ରାଧା ଓ ମାଧବଙ୍କର ଦାସ୍ୟ ପାଇପାରିବେ? ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ତୁମେ ଫେରିଯାଅ; ଏହି ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନିଵୃତ୍ତୋଽହଂ ତପସେ ଭଗ୍ନମାନସଃ । ପରିପୁର୍ଣ ତଦଧୁନା ଵାଞ୍ଛିତଂ ତପସଃ ଫଲମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ତପସ୍ୟାରୁ ବାହାରିଗଲି, ମୋର ମନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; କିନ୍ତୁ ଏବେ, ଶେଷରେ, ମୋ ତପସ୍ୟାର ଆଶାକୃତ ଫଳ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ ପଦ୍ମୈଃ ପଦ୍ମାର୍ଚିତଂ ପାଦପଦମଂ ଯସ୍ଯ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ । ଧ୍ଯାଯନ୍ତେ ଧ୍ଯାନନିଷ୍ଠାଶ୍ଚ ଶାଶ୍ଵଦ୍ରବ୍ରହ୍ମାଦଯଃ ସୁରାଃ
ମହାଦେବ କହିଲେ, ଯାହାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ପଦ୍ମା ମନ୍ଦାର ଫୁଲରେ ପୂଜିଛନ୍ତି, ସେହି ପଦପଦ୍ମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅମର ଦେବତାମାନେ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠିକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି।
ମୁନଯୋ ମନଵଶ୍ଚୈଵ ସିଦ୍ଧାଃ ସନ୍ତଶ୍ଚ ଯୋଗିନଃ । ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ନୈଵ କ୍ଷମାଃ ସ୍ଵପ୍ନେ ଭଵତୀ ତସ୍ଯ ଵକ୍ଷସି
ମୁନି, ମନୁ, ସିଦ୍ଧ, ସାଧୁ ଓ ଯୋଗୀମାନେ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ପଦପଦ୍ମକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତିନି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ବସିଛ।
ଅନନ୍ତ ଉଵାଚ ଵେଦାଶ୍ଚ ଵେଦମାତା ଚ ପୁରାଣାନି ଚ ସୁଵ୍ରତେ । ଅହଂ ସରସ୍ଵତୀ ସନ୍ତ ସ୍ତୋତୁଂ ନାଲଂ ଚ ସଂତତମ୍
ଅନନ୍ତ କହିଲେ, ବେଦ, ବେଦମାତା ଓ ପୁରାଣମାନେ, ହେ ସୁବ୍ରତେ, ମୁଁ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠିକୁ ନିରନ୍ତର ପ୍ରଶଂସା କରିପାରୁନାହିଁ।
ଅସ୍ମାକଂ ସ୍ତଵନେ ଯସ୍ଯ ଭ୍ରୂଭଙ୍ଗଂ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ । ତଵୈଵ ଭତ୍ସେନେ ଭୀତାଶ୍ଚାଵଯୋରନ୍ତରଂ ହରେଃ
ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ଭୃକୁଟି ଭଙ୍ଗିବା ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; ହେ ଭଟସେନେ, ଭୟରୁ ଆମେ ହରିଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖୁଛୁ।
ଏଵଂ ଦେଵାଶ୍ଚ ଦେଵ୍ଯଶ୍ଚାପ୍ଯନ୍ଯେ ଯେ ଚ ସମାଗତାଃ । ପ୍ରଣତାସ୍ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସର୍ଵେ ମୁନିମନ୍ଵାଦଯସ୍ତଥା
ଏଭଳି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଦେବଦେବୀ, ମୁନି ଓ ମନୁମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଲଜ୍ଜଯା ନମ୍ରଵକ୍ତ୍ରାଶ୍ଚ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଯୋଷିତଃ । ମଲୀମସଂ ଚ ଚକ୍ରୁସ୍ତାଃ ଶ୍ଵାସେନ ରତ୍ନଦର୍ପଣମ୍
ଲଜ୍ଜାରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ମୁହଁ ନମାଇଲେ; ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ୱାସରେ ରତ୍ନଦର୍ପଣ ଧୂସର ହେଇଗଲା।
ମୃତତୁଲ୍ଯା ସତ୍ଯଭାମା ନିରାହାରା କୃଶୋଦରୀ । ମନସୋଽପ୍ଯଭିମାନଂ ଚ ସର୍ଵ ତତ୍ଯାଚ ନାରଦ
ସତ୍ୟଭାମା ମୃତ ସମାନ, କୃଶ ଶରୀର ଓ ଉପବାସରେ ରହି, ମନର ଗର୍ବ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ହେ ନାରଦ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମତୀର୍ଥଯାତ୍ରାପ୍ରସଙ୍ଗେଗଣେଶପୂଜନଂ ବ୍ରହ୍ମେଶଶେଷାଦିକୃତରାଧିକାସ୍ତୋତ୍ରଂ ନାମ ଚତୁର୍ଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି, ମହା ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ଖଣ୍ଡରେ, ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ବିଷୟରେ, ନାରଦଙ୍କ ଉପଖ୍ୟାନରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଈଶ୍ୱର, ଶେଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗଣେଶ ପୂଜନ ଏବଂ ରାଧିକା ସ୍ତୁତି ନାମକ ଏକଶତି ଚବିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଅଥ ପଞ୍ଚଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରଦ ଉଵାଚ ଗଣେଶପୂଜନାଦେଵ ରାଧାସ୍ତୋତ୍ରାତ୍ପରଂ ଵିଭୋ । ବଭୂଵ କିଂ ରହସ୍ଯଂ ଵା ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ଏବେ ପଞ୍ଚବିଂଶତି ଅଧିକ ଶତତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ। ନାରଦ କହିଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଗଣେଶ ପୂଜା ଓ ରାଧା ସ୍ତୁତି ପରେ କଣ ଗୁପ୍ତ କଥା ହେଲା? ଦୟାକରି ଏହାକୁ ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଗଶେଶପୂଜନେ ତୀର୍ଥେ ଯେ ଦେଵାଶ୍ଚ ସମାଯଯୁଃ । ମୁନଯଶ୍ଚାପି ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରା ଵସନ୍ତୋ ଵଟମୂଲକେ
ନାରାୟଣ କହିଲେ, ତୀର୍ଥରେ ଗଣେଶ ପୂଜା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ମୁନି ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀମାନେ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଵସୁଦେଵୋ ଦେଵକୀ ଚ ପରମାଦରବୂର୍ଵକମ୍ । ପପ୍ରଚ୍ଛ ଶଂଭୁଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମନନ୍ତଂ ମୁନିପୁଂଗଵାନ୍
ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଦର ସହିତ ଶଂଭୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଅନନ୍ତ ଓ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଭଵେଦ୍ଭଵାବ୍ଧିତରଣମାଵଯୋରୁତ୍ତମା ଗତିଃ । ଶୀଘ୍ରଂ ବ୍ରୂତ ମହାଭାଗା ଦୀନଯୋର୍ଦୀନବାନ୍ଧଵାଃ
ଆମେ କି ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତିକୁ ପାଇପାରିବୁ? ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନମାନେ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ, କାରଣ ଆମେ ଦୁଃଖୀ ଓ ତୁମେ ଦୁଃଖୀଙ୍କର ବନ୍ଧୁ।