ତ୍ଵଯୈଵ ପୂଜିତଃ ପୁତ୍ରୋ ନ ମଯା ଚ ଗଣେଶ୍ଵରଃ । ସର୍ଵାଦୌ ସର୍ଵପୂଜ୍ଯୋଽଯଂ ଯଥା ତଵ ତଥା ମମ
ହେ ଗଣପତି, ତୁମେ ମାତ୍ର ଏହି ପୁଅଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଛ, ମୁଁ ନୁହେଁ। ତଥାପି, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସମୟରେ ପୂଜିତ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ, ଯେପରି ତୁମେ କର, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ।
ଯାଵଜ୍ଜୀଵନପର୍ଯନ୍ତଂ ନ ଵିଚ୍ଛେଦୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ରାଧାମାଧଵଯୋର୍ଦେଵି ଦୁଗ୍ଧଧାଵଲ୍ଯଯୋର୍ଯଥା
ହେ ଦେବୀ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାଣ ରହିଛି, ରାଧା ଓ ମାଧବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ବି ଅଲଗା ହେବ ନାହିଁ, ଯେପରି ଦୁଇ ଦୁଧର ଧାରା ଏକାଠି ମିଶିଯାଏ।
ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମେ ମହାତୀର୍ଥେ ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରେ ଚ ଭାରତେ । ନିର୍ଵଘ୍ନଂ ଲଭଗୋଵିନ୍ଦଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିଘ୍ନଖଣ୍ଡନମ୍
ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମ ଏବଂ ଭାରତର ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ, ବିଘ୍ନବିନାଶକଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ।
ରାସେଶ୍ଵରୀ ତ୍ଵଂ ରସିକା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ରସିକେଶ୍ଵରଃ । ଵିଦଗ୍ଧାଯା ଵିଦଗ୍ଧେନ ସଂଗମୋ ଗୁଣଵାନ୍ଭଦେତ୍
ତୁମେ ରସର ଅଧିକାରିଣୀ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରସର ନାୟକ। ଚତୁର ନାରୀ ଓ ଚତୁର ପୁରୁଷଙ୍କର ଏକତ୍ର ହେବା ଏକ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ।
ଶ୍ରୀଦାମ୍ନଃ ଶାପନିର୍ମୁକ୍ତା ଶତଵର୍ଷାନ୍ତରେ ସତି । କୁରୁଷ୍ଵ ମଦ୍ରେଣାଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣେନ ସହ ସଂଗମମ୍
ଶ୍ରୀଦାମଙ୍କ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶତ ବର୍ଷ ପରେ, ଆଜି ମୋ ଆଦେଶରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହେଉ।
ମମାଽଽଜ୍ଞଯା ଦୁର୍ଲଭଯା ସୁଵେଷଂ କୁରୁ ସୁନ୍ଦରି । ସୁଦୁର୍ଲଭଃ କାମିନୀନାଂ ସତ୍ପୁଂସା ସହ ସଂଗମଃ
ମୋ ଦୁର୍ଲଭ ଆଦେଶରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଆପଣକୁ ଭଲଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାର କର। ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଏକ ସତ୍ପୁରୁଷ ସହ ନାରୀଙ୍କ ଏକତ୍ର ହେବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଚକ୍ରୁଃ ସୁଵେଷଂ ରାଧାଯାଃ ପ୍ରିଯାଲ୍ଯଶ୍ଚ ଶିଵାଜ୍ଞଯା । ରତ୍ନସିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ଵାସଯାମାସୁରୀଶ୍ଵରୀମ୍
ଶିବଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ରାଧାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସଖୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ରତ୍ନର ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସାଇଲେ।
ପୁରତୋ ରତ୍ନମାଲା ସା ରତ୍ନମାଲାଂ ଗଲେ ଦଦୌ । ରାଧାଯା ଦକ୍ଷିଣେ ହସ୍ତେ କ୍ରୀଡାପଦ୍ମଂ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରତ୍ନମାଳା ଗଳାରେ ରତ୍ନର ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଲେ, ଏବଂ ରାଧାଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତରେ ଖେଳିବା ପାଇଁ ମନୋହର ପଦ୍ମ ଦେଲେ।
ଦଦୌ ପଦ୍ମମୁଖୀ ପାଦପଦ୍ମଯୁଗ୍ମେଽପ୍ଯଲକ୍ତକମ୍ । ପ୍ରଦଦୌ ସୁନ୍ଦରୀ ଗୋପୀ ସିନ୍ଦୂରଂ ସୁନ୍ଦରଂ ଵରମ୍
ପଦ୍ମମୁଖୀ ରାଧାଙ୍କ ଦୁଇ ଚରଣକମଳରେ ଆଲକ୍ତକ ଲଗାଇଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଗୋପୀ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଶୁଭ ସିନ୍ଦୂର ଦେଲେ।
ଚନ୍ଦନେନ ସମଯୁତଂ ସୀମନ୍ତାଧଃ ସ୍ଥଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ । ସୁଚାରୁକବରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ଚକାର ମାଲତୀ ସତୀ
ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ମାଥାର ସିନ୍ଧୁର ତଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରେଖା ଆଙ୍କିଲେ, ଏବଂ ସତୀ ମାଲତୀ ଫୁଲରେ ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଚୁଲି ଗଠନ କଲେ।
ମନୋହରାଂ ମୁନୀନାଂ ଚ ମାଲତୀମାଲ୍ଯଭୂଷିତାମ୍ । କସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମାକ୍ତଂ ଚ ଚାରୁଚନ୍ଦନପତ୍ରକମ୍
ତାଙ୍କୁ ମନୋହର ମାଲତୀ ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଲେ, ଯାହା ଋଷିମାନେ ମଧୁର ପାଆନ୍ତି, ଏବଂ କସ୍ତୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମ ଲଗା ଚନ୍ଦନପତ୍ର ଦେଲେ।
ସ୍ତନଯୁଗ୍ମେ ସୁକଠିନେ ଚକାର ଚନ୍ଦନା ସତୀ । ଚାରୁଚମ୍ପକପୁପ୍ପାଣାଂ ମାଲାଂ ଗନ୍ଧମନୋହରାମ୍
ସତୀ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଦୃଢ଼ ସ୍ତନରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଲେ, ଏବଂ ମନୋହର ଚମ୍ପା ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ମାଳା ତିଆରି କଲେ।
ମାଲାଵତୀ ଦଦୌ ତସ୍ଯୌ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲାଂ ନଵମଲ୍ଲିକାମ୍ । ରତୀଷୁ ରସିକା ଗୋପୀ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତାମ୍
ମାଳାବତୀ ତାଙ୍କୁ ତରୁଣ ଓ ଖିଲିଥିବା ମଲ୍ଲିକା ମାଳା ଦେଲେ; ରତିକୁଶଳ ଗୋପୀ ତାଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ କଲେ।
ତାଂ ଚକାରାତିରସିକାଂ ଵରାଂ ରତିରସୋତ୍ସୁକାମ୍ । ଶରତ୍ପଦ୍ମଦଲାଭଂ ଚ ଲୋଜନଂ କଜ୍ଜଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅତି ରତିକୁଶଳ ଏବଂ ରତିରେ ଉତ୍ସୁକ କଲେ; ତାଙ୍କର ଆଖି ଶରତ ପଦ୍ମଦଳ ପରି କଜଳରେ ଚମକୁଥିଲା।
କୃତ୍ଵା ଦଦୌ ସୁଲଲିତଂ ଵସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଲଲିତା ସତୀ । ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ପ୍ରଦତ୍ତଂ ଚ ପାରିଜାତପ୍ରସୂନକମ୍
ଲଳିତା ତାଙ୍କୁ ସୁନ୍ଦର ଓ ନମ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାଇଲେ, ଏବଂ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ପାରିଜାତ ଫୁଲ ଦେଲେ।
ସୁଗନ୍ଧିଯୁକ୍ତଂ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ପାରିଜାତଂ କରେ ଦଦୌ । ସୁଶୀଲଂ ମଧୁରୋକ୍ତଂ ଚ ଭର୍ତୁଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଯଥୋଚିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ପାରିଜାତ ଦେଲେ, ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥା କହି, ତାଙ୍କୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଖରେ ବସାଇଲେ।
ଶିକ୍ଷାଂ ଚକାର ନୀତିଂ ଚ ସୁଶୀଲା ଗୋପିକା ସତୀ । ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଚ ଷୋଡଶକଲାଂ ଵିପତ୍ତୌ ଵିସ୍ମୃତାଂତଯୋଃ
ସତୀ ଓ ଶିଳବତୀ ଗୋପୀକା ନୀତି ଓ ଆଚରଣ ଶିଖାଇଲେ, ଏବଂ ଅପରିସ୍ଥିତିରେ ନାରୀମାନେ ଯେଉଁ ଛଉଦଶ କଳା ସ୍ମରଣରୁ ଭୁଲିଯାନ୍ତି, ସେଗୁଡିକୁ ସେ ପୁନି ସ୍ମରଣ କରିଲେ।
ସ୍ମରଣଂ କାରଯାମାସ ରାଧାମାତା କଲାଵତୀ । ଶ୍ରୃଙ୍ଗାରଵିଷଯୋକ୍ତଂ ଚ ଵଚନଂ ଚ ସୁଧୋପମମ୍
ରାଧାଙ୍କର ମାଆ କଳାବତୀ ତାଙ୍କୁ ସେଇ ସ୍ମୃତି ଉପଜାଇଲେ, ଏବଂ ପ୍ରେମର କଥାରେ ଭରିଥିବା, ମଧୁର ଓ ଆମୃତ ସମାନ ଶବ୍ଦ କହିଲେ।
ସ୍ମରଣଂ କାରଯାମାସ ଭଗିନୀ ଚ ସୁଧାମୁଖୀ । କମଲାନାଂ ଚମ୍ପକାନାଂ ଦଲେ ଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତେ
ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ସୁଧାମୁଖୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସେଇ ସ୍ମୃତି ଦେଲେ, ପଦ୍ମ ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ପତ୍ର ମଧ୍ୟରେ, ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା ପରିବେଶରେ।
ଚକାର ରତିତଲ୍ପଂ ଚ କମଲା ଚାଽଽଶୁ କୋମଲମ୍ । ଚାରୁଚମ୍ପକପୁଷ୍ପଂ ଚ କୃଷ୍ଣାର୍ଥଂ ପୁଟକସ୍ଥିତମ୍
କମଳା ତୁରନ୍ତ ଏକ ମୃଦୁ ଶୟନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଝୁରି ଝୁରି କଣ୍ଟାରେ ରଖିଲେ।
ଚକାର ଚନ୍ଦନାକ୍ତଂ ଚ ସ୍ଵଯଂ ଚ ପାର୍ଵତୀ ସତୀ । ପୁଷ୍ପଂ କେଲିକଦମ୍ବାନାଂ ସ୍ତବକଂ ଚ ମନୋହରମ୍
ପାର୍ବତୀ ନିଜେ, ସତୀ ଓ ପବିତ୍ର, ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା ଫୁଲ ଏବଂ ଖେଳା ପାଇଁ ମନୋହର କଦମ୍ବ ଗୁଛ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
କଦମ୍ବମାଲାଂ କୃଷ୍ଣାର୍ଥ ଵିଦ୍ଯମାନାଂ ଚକାର ସା । ତାମ୍ବୂଲଂ ଚ ଵରଂ ସମ୍ଯଂ କର୍ପୂରାଦିସୁଵାସିତମ୍
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ କଦମ୍ବ ମାଳା ତିଆରି କଲେ, ଏବଂ କର୍ପୂର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧିରେ ମିଶାଇ ଉତ୍ତମ ତାମ୍ବୁଳ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
କୃଷ୍ଣପ୍ରିଯା ଚ କୃଷ୍ଣାର୍ଥଂ ଚକାର ଵାସିତଂ ଜଲମ୍ । ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ସର୍ଵମାଶ୍ରମଂ ସଜଲସ୍ଥଲମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ; ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମ ତରଳ ଓ ତରୁଣ ହେଇଯାଇଥିଲା।
ସାକ୍ଷାଦ୍ଗୋରୋଚନାଭଂ ଚ ଦଦୃଶୁର୍ମୁନଯଃ ସୁରାଃ । ତେ ସର୍ଵେ ଵିସ୍ମଯଂ ଗତ୍ଵା ପପ୍ରଚ୍ଛୁଃ କୃଷ୍ଣମୀଶ୍ଵରମ୍
ମୁନିମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ସେଠାରେ ଶୁଧା ଗୋରୋଚନା ପରି ଚମକୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ; ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ଉଵାଚ ଭଗଵାଂସ୍ତାଶ୍ଚ ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵକାରାଣା
ସମସ୍ତ କାରଣର ମୂଳ ଓ ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଅଭିଶପ୍ତା ଚ ଶ୍ରୀଦାମ୍ନା ଭ୍ରଷ୍ଟଶୋଭା ରାଧିକା । ସର୍ଵଂ ଜ୍ଞାନଂ ଵିସସ୍ମାର ମଦ୍ଵିଚ୍ଛେଦଜ୍ଵରାତୁରା
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଶ୍ରୀଦାମାଙ୍କ ଶାପରେ ରାଧିକା ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ହରାଇଥିଲେ; ମୋ ସହ ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ।
ଵିମୁକ୍ତେ ଵର୍ଷଶତକେ ଜ୍ଞାନଂ ସସ୍ମାର ସା ସତୀ । ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମଂ ଚ ପୀତାଭଂ ରାସେଶ୍ଵର୍ଯାଶ୍ଚ ତେଜସା
ଶତ ବର୍ଷ ମୁକ୍ତି ପରେ, ସେ ସତୀ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ପୁନି ସ୍ମରଣ କଲେ, ଏବଂ ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମ ରାସେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ସୁନାଳି ତେଜରେ ଆଲୋକିତ ହେଲା।
ପରମାହ୍ଲାଦକଂ ତେଜଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରକୋଟିସମପ୍ରଭମ୍ । ସୁଖଦୃଶ୍ଯଂ ଚ ସୁଖଦଂ ଚକ୍ଷୁଧାଂ ପ୍ରାଣିନାମପି
ସେ ତେଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ, କୋଟି କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦେଖିବାକୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଚକ୍ଷୁକୁ ସୁଖ ଦେଇଥିଲା।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ପରମାଶ୍ଚର୍ଯଂ ମୁନଯୋ ମନଵସ୍ତଥା । ଦେଵ୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵଦେଵାସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମେଶାନାଦଯସ୍ତଥା
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଶୁଣି, ମୁନି, ମନୁ, ସମସ୍ତ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶିବ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଜଵେନ ଗତ୍ଵା ତତ୍ସ୍ଥାନଂ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକଂଧରା । ସର୍ଵେ ଜନାସ୍ତେ ଦଦୃଶୁସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଥାଶ୍ଚ ରାଧିକାମ୍
ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଯାଇଲେ, ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ତିନି ଲୋକର ଲୋକମାନେ ରାଧିକାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।