ଅନ୍ନାନାଂ ଭଵ୍ଯଵସ୍ତୂନାଂ ଶତକୋଟିର୍ବଭୂଵ ହ । ଅସଂଖ୍ଯାନି ଫଲାନ୍ଯେଵ ସ୍ଵାଦୂନି ମଧୁରାଣି ଚ
ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭୋଜନ ଓ ଚାଉଳ ରାଶି ଶତ କୋଟି ଥିଲା; ଅନେକ ମିଠା ଓ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଫଳ ଅସଂଖ୍ୟା ଥିଲା।
ମଧୁକୁଲ୍ଯା ଦୁଗ୍ଧକୁଲ୍ଯା ଦଧିକୁଲ୍ଯା ଘୃତସ୍ଯ ଚ । ବଭୂଵୁଃ ଶତସଂଖ୍ଯାଶ୍ଚ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାନାଂ ଚ ପୂଜନେ
ମଧୁ, ଦୁଧ, ଦହି ଓ ଘୀର ଧାରା ଶତ ଶତ ଥିଲା; ଏହି ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକର ପୂଜା ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ପୂଜାଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ତେ ସର୍ଵେ ସମୂଷୁଶ୍ଚ ସୁଖାସନେ । ପାର୍ଵତୀ ପରମପ୍ରୀତ୍ଯା ରାଧାସ୍ଥାନଂ ସମାଯଯୌ
ପୂଜା ସମାପ୍ତ କରି ସମସ୍ତେ ସୁଖଦ ଆସନରେ ବସିଲେ; ପାର୍ବତୀ ପରମ ପ୍ରେମରେ ରାଧାଙ୍କ ଆସନକୁ ଆସିଲେ।
ସା ରାଧା ପାର୍ଵତୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମୁତ୍ଥାଯ ଜଵେନ ଚ । ଯଥାଯୋଗ୍ଯାଂ ଚ ସଂଭାଷାଂ ଚକାର ସାଦରଂ ମୁଦା
ରାଧା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖି ତୁରନ୍ତ ଉଠିଲେ; ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ନମସ୍କାର କରିଲେ।
ଆଶ୍ଲେଷଣଂ ଚୁମ୍ବନଂ ଚ ବଭୂଵ ଚ ପରସ୍ପରମ୍ । ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଦୁର୍ଗା ରାଧାଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ଉଭୟେ ଆଲିଂଗନ ଓ ଚୁମ୍ବନ କରିଲେ; ଦୁର୍ଗା ରାଧାଙ୍କୁ ନିଜ ଛାତିରେ ଧରି ମିଠା କଥା କହିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ କିଂଵା ପ୍ରଶ୍ନଂ କରିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵାଂ ରାଧା ମଙ୍ଗଲାଲଯାମ୍ । ଗତା ତେ ଵିରହଜ୍ଵାଲା ଶ୍ରୀଦାମ୍ନଃ ଶାପମୋକ୍ଷଣେ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ—ରାଧା, ମଙ୍ଗଳର ଆଶ୍ରୟ, ମୁଁ କଣ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବି? ଶ୍ରୀଦାମଙ୍କ ଶାପ ମୁକ୍ତି ପରେ ବିରହ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଶାନ୍ତ ହୋଇଛି କି?
ସତତଂ ମନ୍ମନଃ ପ୍ରାଣାସ୍ତ୍ଵଯ୍ଯେଵ ମଯି ତେ ତଥା । ନ ହ୍ଯେଵମାଵଯୋର୍ଭେଦଃ ଶକ୍ତିପୂରୁଷଯୋସ୍ତଥା
ମୋର ମନ ଓ ପ୍ରାଣ ସଦା ତୁମେ ଉପରେ, ତୁମର ମନ ଓ ପ୍ରାଣ ମୋ ଉପରେ; ଶକ୍ତି ଓ ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଭେଦ ନାହିଁ।
ଯେତ୍ଵାଂ ନିନ୍ଦନ୍ତି ମଦ୍ଭକ୍ତାସ୍ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତାଶ୍ଚାପି ମାମପି । କୁମ୍ଭୀପାକେ ଚ ପଜ୍ଯନ୍ତେ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଦିଵାକରୌ
ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ଯେ ତୁମକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ତୁମର ଭକ୍ତମାନେ ଯେ ମୋତେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯାଏଁ ରହିବେ, କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବେ।
ରାଧାମାଧଵଯୋର୍ଭେଦଂ ଯେ କୁର୍ଵନ୍ତି ନରାଧମାଃ । ଵଂଶହାନିର୍ଭଵେତ୍ତେଷାଂ ପଚ୍ଯନ୍ତେ ନରକେ ଚିରମ୍
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ରାଧା ଓ ମାଧବଙ୍କୁ ଅଲଗା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିମ୍ନ। ସେମାନଙ୍କର ବଂଶ ନଷ୍ଟ ହେବ ଏବଂ ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବେ।
ଯାନ୍ତି ସୂକରଯୋନିଂ ଚ ପିତୃଭିଃ ଶତକୈଃ ସହ । ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଵିଷ୍ଠାଯାଂ କୃମଯସ୍ତଥା
ସେମାନେ ନିଜ ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ଶତଶଃ ସଂଖ୍ୟାରେ ଶୁଆର ଗର୍ଭକୁ ଯିବେ ଏବଂ ଛଅ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଳରେ କୀଟ ହୋଇ ରହିବେ।
ତ୍ଵଯୈଵ ପୂଜିତଃ ପୁତ୍ରୋ ନ ମଯା ଚ ଗଣେଶ୍ଵରଃ । ସର୍ଵାଦୌ ସର୍ଵପୂଜ୍ଯୋଽଯଂ ଯଥା ତଵ ତଥା ମମ
ହେ ଗଣପତି, ତୁମେ ମାତ୍ର ଏହି ପୁଅଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଛ, ମୁଁ ନୁହେଁ। ତଥାପି, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସମୟରେ ପୂଜିତ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ, ଯେପରି ତୁମେ କର, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ।
ଯାଵଜ୍ଜୀଵନପର୍ଯନ୍ତଂ ନ ଵିଚ୍ଛେଦୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ରାଧାମାଧଵଯୋର୍ଦେଵି ଦୁଗ୍ଧଧାଵଲ୍ଯଯୋର୍ଯଥା
ହେ ଦେବୀ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାଣ ରହିଛି, ରାଧା ଓ ମାଧବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ବି ଅଲଗା ହେବ ନାହିଁ, ଯେପରି ଦୁଇ ଦୁଧର ଧାରା ଏକାଠି ମିଶିଯାଏ।
ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମେ ମହାତୀର୍ଥେ ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରେ ଚ ଭାରତେ । ନିର୍ଵଘ୍ନଂ ଲଭଗୋଵିନ୍ଦଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିଘ୍ନଖଣ୍ଡନମ୍
ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମ ଏବଂ ଭାରତର ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ, ବିଘ୍ନବିନାଶକଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ।
ରାସେଶ୍ଵରୀ ତ୍ଵଂ ରସିକା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ରସିକେଶ୍ଵରଃ । ଵିଦଗ୍ଧାଯା ଵିଦଗ୍ଧେନ ସଂଗମୋ ଗୁଣଵାନ୍ଭଦେତ୍
ତୁମେ ରସର ଅଧିକାରିଣୀ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରସର ନାୟକ। ଚତୁର ନାରୀ ଓ ଚତୁର ପୁରୁଷଙ୍କର ଏକତ୍ର ହେବା ଏକ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ।
ଶ୍ରୀଦାମ୍ନଃ ଶାପନିର୍ମୁକ୍ତା ଶତଵର୍ଷାନ୍ତରେ ସତି । କୁରୁଷ୍ଵ ମଦ୍ରେଣାଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣେନ ସହ ସଂଗମମ୍
ଶ୍ରୀଦାମଙ୍କ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶତ ବର୍ଷ ପରେ, ଆଜି ମୋ ଆଦେଶରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହେଉ।
ମମାଽଽଜ୍ଞଯା ଦୁର୍ଲଭଯା ସୁଵେଷଂ କୁରୁ ସୁନ୍ଦରି । ସୁଦୁର୍ଲଭଃ କାମିନୀନାଂ ସତ୍ପୁଂସା ସହ ସଂଗମଃ
ମୋ ଦୁର୍ଲଭ ଆଦେଶରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଆପଣକୁ ଭଲଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାର କର। ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଏକ ସତ୍ପୁରୁଷ ସହ ନାରୀଙ୍କ ଏକତ୍ର ହେବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଚକ୍ରୁଃ ସୁଵେଷଂ ରାଧାଯାଃ ପ୍ରିଯାଲ୍ଯଶ୍ଚ ଶିଵାଜ୍ଞଯା । ରତ୍ନସିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ଵାସଯାମାସୁରୀଶ୍ଵରୀମ୍
ଶିବଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ରାଧାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସଖୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ରତ୍ନର ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସାଇଲେ।
ପୁରତୋ ରତ୍ନମାଲା ସା ରତ୍ନମାଲାଂ ଗଲେ ଦଦୌ । ରାଧାଯା ଦକ୍ଷିଣେ ହସ୍ତେ କ୍ରୀଡାପଦ୍ମଂ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରତ୍ନମାଳା ଗଳାରେ ରତ୍ନର ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଲେ, ଏବଂ ରାଧାଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତରେ ଖେଳିବା ପାଇଁ ମନୋହର ପଦ୍ମ ଦେଲେ।
ଦଦୌ ପଦ୍ମମୁଖୀ ପାଦପଦ୍ମଯୁଗ୍ମେଽପ୍ଯଲକ୍ତକମ୍ । ପ୍ରଦଦୌ ସୁନ୍ଦରୀ ଗୋପୀ ସିନ୍ଦୂରଂ ସୁନ୍ଦରଂ ଵରମ୍
ପଦ୍ମମୁଖୀ ରାଧାଙ୍କ ଦୁଇ ଚରଣକମଳରେ ଆଲକ୍ତକ ଲଗାଇଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଗୋପୀ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଶୁଭ ସିନ୍ଦୂର ଦେଲେ।
ଚନ୍ଦନେନ ସମଯୁତଂ ସୀମନ୍ତାଧଃ ସ୍ଥଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ । ସୁଚାରୁକବରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ଚକାର ମାଲତୀ ସତୀ
ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ମାଥାର ସିନ୍ଧୁର ତଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରେଖା ଆଙ୍କିଲେ, ଏବଂ ସତୀ ମାଲତୀ ଫୁଲରେ ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଚୁଲି ଗଠନ କଲେ।
ମନୋହରାଂ ମୁନୀନାଂ ଚ ମାଲତୀମାଲ୍ଯଭୂଷିତାମ୍ । କସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମାକ୍ତଂ ଚ ଚାରୁଚନ୍ଦନପତ୍ରକମ୍
ତାଙ୍କୁ ମନୋହର ମାଲତୀ ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଲେ, ଯାହା ଋଷିମାନେ ମଧୁର ପାଆନ୍ତି, ଏବଂ କସ୍ତୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମ ଲଗା ଚନ୍ଦନପତ୍ର ଦେଲେ।
ସ୍ତନଯୁଗ୍ମେ ସୁକଠିନେ ଚକାର ଚନ୍ଦନା ସତୀ । ଚାରୁଚମ୍ପକପୁପ୍ପାଣାଂ ମାଲାଂ ଗନ୍ଧମନୋହରାମ୍
ସତୀ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଦୃଢ଼ ସ୍ତନରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଲେ, ଏବଂ ମନୋହର ଚମ୍ପା ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ମାଳା ତିଆରି କଲେ।
ମାଲାଵତୀ ଦଦୌ ତସ୍ଯୌ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲାଂ ନଵମଲ୍ଲିକାମ୍ । ରତୀଷୁ ରସିକା ଗୋପୀ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତାମ୍
ମାଳାବତୀ ତାଙ୍କୁ ତରୁଣ ଓ ଖିଲିଥିବା ମଲ୍ଲିକା ମାଳା ଦେଲେ; ରତିକୁଶଳ ଗୋପୀ ତାଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ କଲେ।
ତାଂ ଚକାରାତିରସିକାଂ ଵରାଂ ରତିରସୋତ୍ସୁକାମ୍ । ଶରତ୍ପଦ୍ମଦଲାଭଂ ଚ ଲୋଜନଂ କଜ୍ଜଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅତି ରତିକୁଶଳ ଏବଂ ରତିରେ ଉତ୍ସୁକ କଲେ; ତାଙ୍କର ଆଖି ଶରତ ପଦ୍ମଦଳ ପରି କଜଳରେ ଚମକୁଥିଲା।
କୃତ୍ଵା ଦଦୌ ସୁଲଲିତଂ ଵସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଲଲିତା ସତୀ । ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ପ୍ରଦତ୍ତଂ ଚ ପାରିଜାତପ୍ରସୂନକମ୍
ଲଳିତା ତାଙ୍କୁ ସୁନ୍ଦର ଓ ନମ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାଇଲେ, ଏବଂ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ପାରିଜାତ ଫୁଲ ଦେଲେ।
ସୁଗନ୍ଧିଯୁକ୍ତଂ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ପାରିଜାତଂ କରେ ଦଦୌ । ସୁଶୀଲଂ ମଧୁରୋକ୍ତଂ ଚ ଭର୍ତୁଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଯଥୋଚିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ପାରିଜାତ ଦେଲେ, ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥା କହି, ତାଙ୍କୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଖରେ ବସାଇଲେ।
ଶିକ୍ଷାଂ ଚକାର ନୀତିଂ ଚ ସୁଶୀଲା ଗୋପିକା ସତୀ । ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଚ ଷୋଡଶକଲାଂ ଵିପତ୍ତୌ ଵିସ୍ମୃତାଂତଯୋଃ
ସତୀ ଓ ଶିଳବତୀ ଗୋପୀକା ନୀତି ଓ ଆଚରଣ ଶିଖାଇଲେ, ଏବଂ ଅପରିସ୍ଥିତିରେ ନାରୀମାନେ ଯେଉଁ ଛଉଦଶ କଳା ସ୍ମରଣରୁ ଭୁଲିଯାନ୍ତି, ସେଗୁଡିକୁ ସେ ପୁନି ସ୍ମରଣ କରିଲେ।
ସ୍ମରଣଂ କାରଯାମାସ ରାଧାମାତା କଲାଵତୀ । ଶ୍ରୃଙ୍ଗାରଵିଷଯୋକ୍ତଂ ଚ ଵଚନଂ ଚ ସୁଧୋପମମ୍
ରାଧାଙ୍କର ମାଆ କଳାବତୀ ତାଙ୍କୁ ସେଇ ସ୍ମୃତି ଉପଜାଇଲେ, ଏବଂ ପ୍ରେମର କଥାରେ ଭରିଥିବା, ମଧୁର ଓ ଆମୃତ ସମାନ ଶବ୍ଦ କହିଲେ।
ସ୍ମରଣଂ କାରଯାମାସ ଭଗିନୀ ଚ ସୁଧାମୁଖୀ । କମଲାନାଂ ଚମ୍ପକାନାଂ ଦଲେ ଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତେ
ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ସୁଧାମୁଖୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସେଇ ସ୍ମୃତି ଦେଲେ, ପଦ୍ମ ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ପତ୍ର ମଧ୍ୟରେ, ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା ପରିବେଶରେ।
ଚକାର ରତିତଲ୍ପଂ ଚ କମଲା ଚାଽଽଶୁ କୋମଲମ୍ । ଚାରୁଚମ୍ପକପୁଷ୍ପଂ ଚ କୃଷ୍ଣାର୍ଥଂ ପୁଟକସ୍ଥିତମ୍
କମଳା ତୁରନ୍ତ ଏକ ମୃଦୁ ଶୟନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଝୁରି ଝୁରି କଣ୍ଟାରେ ରଖିଲେ।