ଯୁକ୍ଯୋଃ ପାଦପଦ୍ମଂ ଚ ଦୁର୍ଲଭଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ । କ୍ଷଣାର୍ଧଂ ଷୋଡଶାଂଶଂ ଚ ନହି ମୁଞ୍ଚତି ଦୈଵତଃ
ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ଦୁର୍ଲଭ ପଦପଦ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ପୁଣ୍ୟବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହାକୁ ଅଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କିମ୍ବା ଏକ ଷୋଡଶାଂଶ ପରିମାଣ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ି ନାହିଁ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ଯୁଵଚୋର୍ମନ୍ତ୍ରଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଵୈଷ୍ମପାଦପି । ସ୍ତଵଂ ଵା କଵଚଂ ଵାଽପି କର୍ମମୂଲନିକୃନ୍ତନମ୍
ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି—ସ୍ତବ କିମ୍ବା କବଚ ହେଉ, ଏହା କର୍ମର ମୂଳକୁ କାଟି ଦେଇଥାଏ, ଏକ ଅପଥଗାମୀ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।
ଯୋଜଯେତ୍ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରେ ଚ ଭାରତେ । ପୁରୁଷାଣାଂ ସହସ୍ରଂ ଚ ତ୍ଵାତ୍ମନା ସାର୍ଧମୁଦ୍ଧରେତ୍
ପରମ ଭକ୍ତି ସହିତ, ପୁଣ୍ୟ ଭାରତ ଭୂମିରେ, ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ସହିତ ଏକ ହଜାର ଲୋକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେ।
ଗୁରୁମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ଵସ୍ତ୍ରାଲଂକାରଚନ୍ଦନୈଃ । କଵଚଂ ଧାରଯେଦ୍ଯୋ ହି ଵିଷ୍ଣୁତୁଲ୍ଯୋ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଗୁରୁଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଆଳଙ୍କାର ଓ ଚନ୍ଦନ ସହିତ ନିୟମିତ ଭାବେ ପୂଜା କରି, ଯିଏ କବଚ ପିନ୍ଧେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁ ସମାନ ହୋଇଯାଏ।
ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଵସ୍ତୁ ମେ ମାତସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ ସାର୍ଥକଂ କୁରୁ । ଦେହି ଵିପ୍ରାଯ ମତ୍ପ୍ରୀତ୍ଯା ତଦା ଭୋକ୍ଷ୍ଯାମି ସାଂପ୍ରତମ୍
ମା, ତୁମେ ମୋତେ ଯେ କିଛି ଦେଇଛ, ସେସବୁକୁ ଫଳଦାୟୀ କର; ମୋ ପ୍ରୀତି ପାଇଁ ଏହାକୁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଅ, ତାପରେ ମୁଁ ଏହାକୁ ଏବେ ଭୋଗିବି।
ଦେଵେ ଦେଯାନି ଦାନାନି ଦେଵେ ଦେଯା ଚ ଦକ୍ଷିଣା । ତତ୍ସର୍ଵଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ଦଦ୍ଯାତ୍ତଦାନନ୍ତ୍ଯାଯ କଲ୍ପତେ
ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେବା ଦାନ ଓ ଦକ୍ଷିଣା, ସେସବୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅନନ୍ତ ଫଳ ମିଳେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମୁଖଂ ରାଧେ ଦେଵାନାଂ ମୁଖମୁଖ୍ଯକମ୍ । ଵିପ୍ରଭୁକ୍ତଂ ଚ ଯଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତ୍ଯେଵ ଦେଵତାଃ
ରାଧା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ମୁଖ ଦେବତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ମୁଖ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭୋଗ କରିଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଵିପ୍ରାଂଶ୍ଚ ଭୋଜଯାମାସ ତତ୍ସର୍ଵ ରାଧିକା ସତୀ । ବଭୂଵ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ପ୍ରୀତୋ ଲମ୍ବୋଦରୋ ମୁନେ
ସତୀ ରାଧିକା ସେସବୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମୁନି, ଲମ୍ବୋଦର ଖୁସି ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମେଶଶେଷସଂଜ୍ଞକାଃ । ଆଯଯୁର୍ଵଟମୂଲଂ ଚ ଦେଵପୂଜାର୍ଥମେଵ ଚ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଈଶ ଓ ଶେଷ ନାମକ ଦେବତାମାନେ, ଦେବପୂଜା ପାଇଁ ବଟବୃକ୍ଷର ମୂଳକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଶିଵଚରୋ ଦେଵାନ୍ଦେଵୀରୁଵାଚ ସଃ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠଶ୍ଚ ଭଯଭୀତଶ୍ଚ ରକ୍ଷକଃ
ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ଶିବଙ୍କର ସେବକ ଦେବୀମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଶୁଖିଲା କଣ୍ଠ, ଭୟଭୀତ ଓ ରକ୍ଷା ଚାହୁଁଥିବା।
ରକ୍ଷକ ଉଵାଚ ଗଣେଶଂ ପୂଜଯାମାସ ସର୍ଵାଦୌ ଚ ଶୁଭକ୍ଷଣେ । ଵୃଷଭାନସୁତା ରାଧା ପ୍ରକୃତ୍ଯ ସ୍ଵସ୍ତିଵାଚନମ୍
ରକ୍ଷକ କହିଲେ—ସବୁଠୁ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବୃଷଭାନୁଙ୍କ ଝିଅ ରାଧା ପ୍ରଥମେ ଗଣେଶଙ୍କ ପୂଜା କରିଲେ, ଏବଂ ଶୁଭବାଣୀ ପଠିଲେ।
ସହିତା ସା ବଲଵତୀ ଗୋପୀତ୍ରିଶତକୋଟିଭିଃ । ଵାରିତୋଽହଂ ଵଲିଷ୍ଠାଭିର୍ଯୁଷ୍ମାଂଶ୍ଚ କଥଯାମି ତତ୍
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଧା, ତିରିଶ କୋଟି ଗୋପୀଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୋପୀମାନେ ମୋତେ ରୋକିଥିଲେ। ଏହା ବିଷୟରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କହିବି।
ମର୍ଵାଦୌ ପୂଜଯେଦ୍ଯୋ ହି ସୋଽନନ୍ତଂ ଫଲମାଲଭେତ୍ । ମଧ୍ଯେ ମଧ୍ଯଵିଧଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଶେଷେ ସ୍ଵଲ୍ପମିତି ସ୍ମୃତମ୍
ଯେଉଁଠି ଆରମ୍ଭରେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଅନେକ ଫଳ ମିଳେ; ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟମ ଫଳ ମିଳେ, ଶେଷରେ ଅଳ୍ପ ଫଳ ମିଳେ।
ଦେଵେନ୍ଦ୍ରେଷୁ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରେଷୁ ଦେଵସ୍ତ୍ରୀଷୁ ସ୍ଥିତାସୁ ଚ । ଗୋପୀଭିଶ୍ଚ ସହ ତଯା ରାଧଯା ପୂଜିତଃ ପରଃ
ଦେବତା, ଋଷି, ଦେବୀମାନେ ଥିବା ସମୟରେ, ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ରାଧା ସର୍ବୋଚ୍ଚଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଦୂତଵାକ୍ଯଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ଜହସୁଃ ସର୍ଵଦେଵତାଃ । ମୁନଯୋ ମନଵଶ୍ଚୈଵ ରାଜାନୋ ଦେଵଯୋଷିତଃ
ଦୂତର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷି, ମନୁ, ରାଜା ଏବଂ ଦେବୀମାନେ ଅନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ରୁକ୍ମିଣ୍ଯାଦ୍ଯା ରମଣ୍ଯଶ୍ଚ ଯା ଦେଵ୍ଯୋ ଵିସ୍ମଯଂ ଯଯୁଃ । ସରସ୍ଵତୀ ଚ ସାଵିତ୍ରୀ ପାର୍ଵତୀ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ, ସରସ୍ବତୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ପାର୍ବତୀ ପରମେଶ୍ୱରୀ—ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ରୋହିଣୀ ଚ ସତୀ ସଂଜ୍ଞା ସ୍ଵାହାଦ୍ଯା ଦେଵଯୋଷିତଃ । ମୁଦିତାଃ ପ୍ରଯଯୁଃ ସର୍ଵା ମୁନିପତ୍ନ୍ଯଃ ପତିଵ୍ରତାଃ
ରୋହିଣୀ, ସତୀ, ସଂଜ୍ଞା, ସ୍ୱାହା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବୀମାନେ, ଏବଂ ଋଷିମାନଙ୍କର ପତିବ୍ରତା ଜନନୀମାନେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଯାଇଥିଲେ।
ମୁନଯୋ ମନଵଃ ସର୍ଵେ ଦେଵାଶ୍ଚାପି ନରାସ୍ତଥା । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଃ ସ ଗଣୈଃ ସାର୍ଧଂ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ପ୍ରଯଯୁର୍ମୁଦା
ସମସ୍ତ ଋଷି, ମନୁ, ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଯାଇଥିଲେ।
ତେ ସର୍ଵେ ଵିଵିଧୈର୍ଦ୍ରଵ୍ଯୈଃ ପୂଜାଂ ଚକ୍ରୁଃ ଶୁଭକ୍ଷଣେ । ବଲିଷ୍ଠା ଦୁର୍ବଲାଶ୍ଚୈଵ କ୍ରମେଣ ଚ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ସମସ୍ତେ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସହ ପୂଜା କରିଥିଲେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୁର୍ବଳମାନେ ଏକ ଏକ କରି ଅଲଗା ଅଲଗା ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଲଡ୍ଡୁକାନାଂ ଚ ରାଶୀନାଂ ଶତକୋଟିର୍ବଭୂଵ ହ । ଶର୍କରାଣାଂ ତଦର୍ଧଂ ଚ ସ୍ଵସ୍ତିକାନାଂ ତଥୈଵ ଚ
ଲଡ୍ଡୁ ରାଶି ଶତ କୋଟି ଥିଲା; ଚିନି ରାଶି ତାହାର ଅର୍ଦ୍ଧ ଥିଲା; ସ୍ୱସ୍ତିକ ରାଶି ମଧ୍ୟ ଏତେ ଥିଲା।
ଅନ୍ନାନାଂ ଭଵ୍ଯଵସ୍ତୂନାଂ ଶତକୋଟିର୍ବଭୂଵ ହ । ଅସଂଖ୍ଯାନି ଫଲାନ୍ଯେଵ ସ୍ଵାଦୂନି ମଧୁରାଣି ଚ
ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭୋଜନ ଓ ଚାଉଳ ରାଶି ଶତ କୋଟି ଥିଲା; ଅନେକ ମିଠା ଓ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଫଳ ଅସଂଖ୍ୟା ଥିଲା।
ମଧୁକୁଲ୍ଯା ଦୁଗ୍ଧକୁଲ୍ଯା ଦଧିକୁଲ୍ଯା ଘୃତସ୍ଯ ଚ । ବଭୂଵୁଃ ଶତସଂଖ୍ଯାଶ୍ଚ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାନାଂ ଚ ପୂଜନେ
ମଧୁ, ଦୁଧ, ଦହି ଓ ଘୀର ଧାରା ଶତ ଶତ ଥିଲା; ଏହି ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକର ପୂଜା ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ପୂଜାଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ତେ ସର୍ଵେ ସମୂଷୁଶ୍ଚ ସୁଖାସନେ । ପାର୍ଵତୀ ପରମପ୍ରୀତ୍ଯା ରାଧାସ୍ଥାନଂ ସମାଯଯୌ
ପୂଜା ସମାପ୍ତ କରି ସମସ୍ତେ ସୁଖଦ ଆସନରେ ବସିଲେ; ପାର୍ବତୀ ପରମ ପ୍ରେମରେ ରାଧାଙ୍କ ଆସନକୁ ଆସିଲେ।
ସା ରାଧା ପାର୍ଵତୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମୁତ୍ଥାଯ ଜଵେନ ଚ । ଯଥାଯୋଗ୍ଯାଂ ଚ ସଂଭାଷାଂ ଚକାର ସାଦରଂ ମୁଦା
ରାଧା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖି ତୁରନ୍ତ ଉଠିଲେ; ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ନମସ୍କାର କରିଲେ।
ଆଶ୍ଲେଷଣଂ ଚୁମ୍ବନଂ ଚ ବଭୂଵ ଚ ପରସ୍ପରମ୍ । ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଦୁର୍ଗା ରାଧାଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ଉଭୟେ ଆଲିଂଗନ ଓ ଚୁମ୍ବନ କରିଲେ; ଦୁର୍ଗା ରାଧାଙ୍କୁ ନିଜ ଛାତିରେ ଧରି ମିଠା କଥା କହିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ କିଂଵା ପ୍ରଶ୍ନଂ କରିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵାଂ ରାଧା ମଙ୍ଗଲାଲଯାମ୍ । ଗତା ତେ ଵିରହଜ୍ଵାଲା ଶ୍ରୀଦାମ୍ନଃ ଶାପମୋକ୍ଷଣେ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ—ରାଧା, ମଙ୍ଗଳର ଆଶ୍ରୟ, ମୁଁ କଣ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବି? ଶ୍ରୀଦାମଙ୍କ ଶାପ ମୁକ୍ତି ପରେ ବିରହ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଶାନ୍ତ ହୋଇଛି କି?
ସତତଂ ମନ୍ମନଃ ପ୍ରାଣାସ୍ତ୍ଵଯ୍ଯେଵ ମଯି ତେ ତଥା । ନ ହ୍ଯେଵମାଵଯୋର୍ଭେଦଃ ଶକ୍ତିପୂରୁଷଯୋସ୍ତଥା
ମୋର ମନ ଓ ପ୍ରାଣ ସଦା ତୁମେ ଉପରେ, ତୁମର ମନ ଓ ପ୍ରାଣ ମୋ ଉପରେ; ଶକ୍ତି ଓ ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଭେଦ ନାହିଁ।
ଯେତ୍ଵାଂ ନିନ୍ଦନ୍ତି ମଦ୍ଭକ୍ତାସ୍ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତାଶ୍ଚାପି ମାମପି । କୁମ୍ଭୀପାକେ ଚ ପଜ୍ଯନ୍ତେ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଦିଵାକରୌ
ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ଯେ ତୁମକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ତୁମର ଭକ୍ତମାନେ ଯେ ମୋତେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯାଏଁ ରହିବେ, କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବେ।
ରାଧାମାଧଵଯୋର୍ଭେଦଂ ଯେ କୁର୍ଵନ୍ତି ନରାଧମାଃ । ଵଂଶହାନିର୍ଭଵେତ୍ତେଷାଂ ପଚ୍ଯନ୍ତେ ନରକେ ଚିରମ୍
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ରାଧା ଓ ମାଧବଙ୍କୁ ଅଲଗା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିମ୍ନ। ସେମାନଙ୍କର ବଂଶ ନଷ୍ଟ ହେବ ଏବଂ ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବେ।
ଯାନ୍ତି ସୂକରଯୋନିଂ ଚ ପିତୃଭିଃ ଶତକୈଃ ସହ । ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଵିଷ୍ଠାଯାଂ କୃମଯସ୍ତଥା
ସେମାନେ ନିଜ ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ଶତଶଃ ସଂଖ୍ୟାରେ ଶୁଆର ଗର୍ଭକୁ ଯିବେ ଏବଂ ଛଅ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଳରେ କୀଟ ହୋଇ ରହିବେ।