ରାଧିକୋଵାଚ ପରଂ ଧାମ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରେଶଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ । ଵିଘ୍ନନିଘ୍ନକରଂ ଶାନ୍ତଂ ପୁଷ୍ଟଂ କାନ୍ତମନନ୍ତକମ୍
ରାଧିକା କହିଲେ: ସେଇ ପରମ ଧାମ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ମହାଦେବ, ବିଘ୍ନ ନାଶକ, ଶାନ୍ତ, ପୁଷ୍ଟ, ପ୍ରିୟ ଓ ଅନନ୍ତ।
ସୁରାସୁରେନ୍ଦ୍ରୈଃ ସିଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରୈଃ ସ୍ତୁତଂ ସ୍ତୌମି ପରାତ୍ପରମ୍ । ସୁରପଦ୍ମଦିନେଶଂ ଚ ଗଣେଶଂ ମଙ୍ଗଲାଯନମ୍
ଦେବ ଓ ଦାନବର ମୁଖ୍ୟମାନେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଯେଉଁଠି ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେଇ ପରମ ପ୍ରଭୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ନାୟକ, ମଙ୍ଗଳର ଉତ୍ସ, ଦିନେଶ ଓ ଗଣେଶଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ଵିଘ୍ନଶୋକହରଂ ପରମ୍ । ଯଃ ପଠେତ୍ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ସର୍ଵଵିଘ୍ନାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଅତି ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ବିଘ୍ନ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ। ଯେଉଁଠି ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ତ୍ରଯୋଵିଂଶତ୍ଯ- ଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯୋଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମ ବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ଖଣ୍ଡରେ ନାରଦଙ୍କ ସହ ବାରିଷ ଏକଶତ ତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଅଥ ଚତୁର୍ଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯୋଯଃ ନାଲାଯଣ ଉଵାଚ ରାଧା ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିଧିନା ସ୍ତୁତ୍ଵା ଲମ୍ବୋଦରଂ ସତୀ । ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣଂ ସର୍ଵାଙ୍ଗଭୂଷଣଂ ଦଦୌ
ଏବେ ଚାରିଶି ଚଉବିଶି ଅଧ୍ୟାୟ। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ରାଧା ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଲମ୍ବୋଦରଙ୍କୁ ପୂଜା ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗର ଗହଣା ଦେଲେ।
ରାଧାଯାଃ ସ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୂଜାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଵସ୍ତୁ ଚ । ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଶାନ୍ତଃ ଶାନ୍ତାଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମାତରମ୍
ରାଧାଙ୍କର ସ୍ତୁତି, ପୂଜା ଓ ଉପହାର ଦେଖି, ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ତିନି ଜଗତର ମାତାଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।
ଗଣେଶ ଉଵାଚ ତଵ ପୂଜା ଜଗନ୍ମାତର୍ଲୋକଶିକ୍ଷାକରୀ ଶୁଭେ । ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପା ଭଵତୀ କୃଷ୍ଣଵକ୍ଷଃ ସ୍ଥଲସ୍ଥିତା
ଗଣେଶ କହିଲେ: ହେ ଜଗତ୍ଜନନୀ, ତୁମର ପୂଜା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେଉଛି, ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ବସିଛ।
ଯତ୍ପାଦପଦ୍ମତୁଲଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ତେ ତେ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ । ସୁରା ବ୍ରହ୍ମେଶଶେଷାଦ୍ଯା ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାଃ ସନକାଦଯଃ
ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ଯେତେ ଦୁର୍ଲଭ, ତାହାକୁ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା, ଶେଷ ଓ ମହାମୁନିମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତାଶ୍ଚ ଭକ୍ତାଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରାଃ କପିଲାଦଯଃ । ତସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଧିଦେଵୀ ତ୍ଵଂ ପ୍ରିଯା ପ୍ରାଣାଧିକା ପରା
ଜୀବନେ ମୁକ୍ତ, ଭକ୍ତ, ସିଦ୍ଧମାନେ, କପିଲ ଆଦି ମହାପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ତୁମେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ପ୍ରିୟା, ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ଵାମାଙ୍ଗନିର୍ମିତା ରାଧା ଦକ୍ଷିଣାଙ୍ଗଶ୍ଚ ମାଧଵଃ । ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଜଗନ୍ମାତା ତଵ ଵାମାଙ୍ଗନିର୍ମିତା
ବାମ ଅଂଗରୁ ରାଧା, ଡାହାଣ ଅଂଗରୁ ମାଧବ ଉତ୍ପନ୍ନ। ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଜଗତ୍ଜନନୀ, ତୁମ ବାମ ଅଂଗରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ଵସୋଃ ସର୍ଵନିଵାସସ୍ଯ ପ୍ରସୂସ୍ତ୍ଵଂ ପରମେଶ୍ଵରୀ । ଵେଦାନାଂ ଜଗତାମେଵ ମୂଲ୍ପ୍ରକୃତିରୀଶ୍ଵରୀ
ହେ ପରମେଶ୍ୱରୀ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ନିବାସର ମାତା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ। ବେଦ ଓ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଓ ଶାସକ ତୁମେ।
ସର୍ଵାଃ ପ୍ରାକୃତିକା ମାତଃ ସୃଷ୍ଟ୍ଯାଂ ଚ ତ୍ଵଦ୍ଵିଭୂତଯଃ । ଵିଶ୍ଵାନି କାର୍ଯରୂପାଣି ତ୍ଵଂ ଚ କାରଣରୂପିଣୀ
ସୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାକୃତିକ ମାଆମାନେ ତୁମର ଅଂଶ। ବିଶ୍ୱ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ କାରଣ ରୂପେ ଅଛ।
ପ୍ରଲଯେ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପାତେ ତନ୍ନିମେଷୋ ହରେରପି । ଆଦୌ ରାଧାଂ ସମୁଚ୍ଚାର୍ଯ ପଶ୍ଚାତ୍କୃଷ୍ଣଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପତନ ଓ ହରିଙ୍କର ଅନ୍ତରାଳ ଚକ୍ଷୁ ମିଛିବାବେଳେ, ପ୍ରଥମେ ରାଧାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ, ପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ନାମ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପରେ।
ସ ଏଵ ପଣ୍ଡିତୋ ଯୋଗୀ ଗୋଲୋକଂ ଯାତି ଲୀଲଯା । ଵ୍ଯତିକ୍ରମେ ମହାପାପୀ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଂ ଲଭେତ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏହିପରି ଅଭ୍ୟାସ କରିଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଯୋଗୀ ସହଜରେ ଗୋଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି; ଯଦି ଏହାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବେ, ତେବେ ବଡ଼ ପାପୀ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାର ପାପ ଭୋଗିବେ।
ଜଗତାଂ ଭଵତୀ ମାତା ପରମାତ୍ମା ପିତା ହରିଃ । ପିତୁରେଵ ଗୁରୁର୍ମାତା ପୂଜ୍ଯା ଵନ୍ଦ୍ଯା ପରାତ୍ପରା
ରାଧା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ମା, ହରି ପରମାତ୍ମା ପିତା; କିନ୍ତୁ ପିତା ପାଇଁ ମା ଗୁରୁ, ସମ୍ମାନିତ ଓ ପୂଜ୍ୟା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପରେ।
ଭଜତେ ଦେଵମନ୍ଯଂ ଵା କୃଷ୍ଣଂ ଵା ସର୍ଵକାରଣମ୍ । ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରେ ମହାମୂଢୋ ଯଦି ନିନ୍ଦତି ରାଧିକାମ୍
ଯଦି କେହି ଅନ୍ୟ ଦେବତା କିମ୍ବା ସମସ୍ତ କାରଣ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ମହାମୂଢ଼ ଭାବରେ ରାଧିକାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରେ—
ଵଂଶହାନିର୍ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ଦୁଃଖଶୋକମିହୈଵ ଚ । ପଚ୍ଯତେ ନିରଯେ ଘୋରେ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରୌ
ତାଙ୍କର ବଂଶ ନଷ୍ଟ ହେବ, ଏଠାରେ ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଭୋଗିବେ; ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଘୋର ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବେ।
ଗୁରୁଶ୍ଚଜ୍ଞାନୋଦ୍ଗିରଣାଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ସ୍ଯାନ୍ମନ୍ତ୍ରତନ୍ତ୍ରଯୋଃ । ସ ଚ ମନ୍ତ୍ରଶ୍ଚ ତତ୍ତନ୍ତ୍ରଂ ଭକ୍ତିଃ ସ୍ଯାଦ୍ଧ୍ରୁଵଯୋର୍ଯତଃ
ଗୁରୁଙ୍କର ଉପଦେଶରୁ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ, ଏହି ଜ୍ଞାନରୁ ମନ୍ତ୍ର ଓ ତନ୍ତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ମନ୍ତ୍ର ଓ ତନ୍ତ୍ର ଦୁଇଁରୁ ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ନିଷେଵ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରଂ ଦେଵାନାଂ ଜୀଵା ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି । ଭକ୍ତା ଭଵନ୍ତି ଦୁର୍ଗାଯାଃ ପାଦପଦ୍ମେ ସୁଦୁର୍ଲଭେ
ଦେବତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଅଭ୍ୟାସ କରି, ଜୀବ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ଦୁର୍ଗାଙ୍କର ଦୁର୍ଲଭ ପଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ନିଷେଵ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରେ ଶଂଭୋଶ୍ଚ ଜଗତାଂ କାରଣସ୍ଯ ଚ । ତଦା ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଯୁଵଯୋଃ ପାଦପଦ୍ମଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଅଭ୍ୟାସ କରି, ଯେଉଁଠି ଜଗତର କାରଣ ଅଛି, ତାହା ପରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ଦୁର୍ଲଭ ପଦପଦ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ।
ଯୁକ୍ଯୋଃ ପାଦପଦ୍ମଂ ଚ ଦୁର୍ଲଭଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ । କ୍ଷଣାର୍ଧଂ ଷୋଡଶାଂଶଂ ଚ ନହି ମୁଞ୍ଚତି ଦୈଵତଃ
ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ଦୁର୍ଲଭ ପଦପଦ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ପୁଣ୍ୟବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହାକୁ ଅଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କିମ୍ବା ଏକ ଷୋଡଶାଂଶ ପରିମାଣ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ି ନାହିଁ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ଯୁଵଚୋର୍ମନ୍ତ୍ରଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଵୈଷ୍ମପାଦପି । ସ୍ତଵଂ ଵା କଵଚଂ ଵାଽପି କର୍ମମୂଲନିକୃନ୍ତନମ୍
ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି—ସ୍ତବ କିମ୍ବା କବଚ ହେଉ, ଏହା କର୍ମର ମୂଳକୁ କାଟି ଦେଇଥାଏ, ଏକ ଅପଥଗାମୀ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।
ଯୋଜଯେତ୍ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରେ ଚ ଭାରତେ । ପୁରୁଷାଣାଂ ସହସ୍ରଂ ଚ ତ୍ଵାତ୍ମନା ସାର୍ଧମୁଦ୍ଧରେତ୍
ପରମ ଭକ୍ତି ସହିତ, ପୁଣ୍ୟ ଭାରତ ଭୂମିରେ, ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ସହିତ ଏକ ହଜାର ଲୋକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେ।
ଗୁରୁମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ଵସ୍ତ୍ରାଲଂକାରଚନ୍ଦନୈଃ । କଵଚଂ ଧାରଯେଦ୍ଯୋ ହି ଵିଷ୍ଣୁତୁଲ୍ଯୋ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଗୁରୁଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଆଳଙ୍କାର ଓ ଚନ୍ଦନ ସହିତ ନିୟମିତ ଭାବେ ପୂଜା କରି, ଯିଏ କବଚ ପିନ୍ଧେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁ ସମାନ ହୋଇଯାଏ।
ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଵସ୍ତୁ ମେ ମାତସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ ସାର୍ଥକଂ କୁରୁ । ଦେହି ଵିପ୍ରାଯ ମତ୍ପ୍ରୀତ୍ଯା ତଦା ଭୋକ୍ଷ୍ଯାମି ସାଂପ୍ରତମ୍
ମା, ତୁମେ ମୋତେ ଯେ କିଛି ଦେଇଛ, ସେସବୁକୁ ଫଳଦାୟୀ କର; ମୋ ପ୍ରୀତି ପାଇଁ ଏହାକୁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଅ, ତାପରେ ମୁଁ ଏହାକୁ ଏବେ ଭୋଗିବି।
ଦେଵେ ଦେଯାନି ଦାନାନି ଦେଵେ ଦେଯା ଚ ଦକ୍ଷିଣା । ତତ୍ସର୍ଵଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ଦଦ୍ଯାତ୍ତଦାନନ୍ତ୍ଯାଯ କଲ୍ପତେ
ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେବା ଦାନ ଓ ଦକ୍ଷିଣା, ସେସବୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅନନ୍ତ ଫଳ ମିଳେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମୁଖଂ ରାଧେ ଦେଵାନାଂ ମୁଖମୁଖ୍ଯକମ୍ । ଵିପ୍ରଭୁକ୍ତଂ ଚ ଯଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତ୍ଯେଵ ଦେଵତାଃ
ରାଧା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ମୁଖ ଦେବତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ମୁଖ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭୋଗ କରିଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଵିପ୍ରାଂଶ୍ଚ ଭୋଜଯାମାସ ତତ୍ସର୍ଵ ରାଧିକା ସତୀ । ବଭୂଵ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ପ୍ରୀତୋ ଲମ୍ବୋଦରୋ ମୁନେ
ସତୀ ରାଧିକା ସେସବୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମୁନି, ଲମ୍ବୋଦର ଖୁସି ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମେଶଶେଷସଂଜ୍ଞକାଃ । ଆଯଯୁର୍ଵଟମୂଲଂ ଚ ଦେଵପୂଜାର୍ଥମେଵ ଚ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଈଶ ଓ ଶେଷ ନାମକ ଦେବତାମାନେ, ଦେବପୂଜା ପାଇଁ ବଟବୃକ୍ଷର ମୂଳକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଶିଵଚରୋ ଦେଵାନ୍ଦେଵୀରୁଵାଚ ସଃ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠଶ୍ଚ ଭଯଭୀତଶ୍ଚ ରକ୍ଷକଃ
ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ଶିବଙ୍କର ସେବକ ଦେବୀମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଶୁଖିଲା କଣ୍ଠ, ଭୟଭୀତ ଓ ରକ୍ଷା ଚାହୁଁଥିବା।