ମଧୁପର୍କଂ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଵୃନ୍ଦାଵନନିଵାସିନୀ । ତାମ୍ବୂଲଂ ଚ ଵରଂ ରମ୍ଯଂ କର୍ପୂରାଦିସୁଵାସିତମ୍
ବୃନ୍ଦାବନରେ ବସୁଥିବା ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ମଧୁ, ଦୁଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାଦାନ ମିଶିଥିବା ମଧୁପର୍କ ଓ କପୂର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧି ଲଗା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାମ୍ବୁଳ ଦେଲେ।
ସର୍ଵସଂପତ୍ପ୍ରଦାତ୍ରେ ଚ ଵୃଷଭାନସୁତା ଦଦୌ । ସପ୍ତତୀର୍ଥୋଦକଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ସୁସିତଂ ସୁଵାସିତମ୍
ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ବୃଷଭାନନନ୍ଦିନୀ ଶୁଦ୍ଧ, ଢଣ୍ଡା ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ସପ୍ତତି ତୀର୍ଥର ଜଳ ଦେଲେ।
ପାନାର୍ଥ ଚ ଜଲଂ ତସ୍ମୈ ଦଦୌ ଗୌପୋଶ୍ଵରୀ ମୁଦା । ଅମୂଲ୍ଯଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ଚୈଵ ଵିଶୁଦ୍ଧଂ ଶ୍ଵେତଚାମରମ୍
ଗୋପେଶ୍ୱରୀ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ପାନ ପାଇଁ ଜଳ ଓ ଅମୂଲ୍ୟ, ଦୁର୍ଲଭ, ଶୁଦ୍ଧ ଧଳା ଚାମର ଦେଲେ।
ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ପରେଶାଯ ମୂଲପ୍ରକୃତିରୀଶ୍ଵରୀ । ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣଂ ମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯହୀରକୈଃ
ମୂଳପ୍ରକୃତି ଦେବୀ ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁକ୍ତା, ମାଣିକ୍ୟ ଓ ହୀରା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଅମୂଲ୍ୟ ଆସନ ଦେଲେ।
ପରିଷ୍କୃତଂ ସୁତଲ୍ପଂ ଚ ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତମ୍ । ସିତସୂକ୍ଷ୍ମାଶୁକେନୈଵ ପରିତଶ୍ଚ ପରିଷ୍କୃତମ୍
ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଓ ସଜାଉଥିବା ଶୟ୍ୟା, ଚାରିପାଖରେ ସୁକ୍ଷ୍ମ ଧଳା ବସ୍ତ୍ରରେ ଭଲଭାବେ ମୁଡ଼ି ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଦଦୌ ଶିଵାତ୍ମଜାଯୈଵ କୃଷ୍ଣଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସ୍ଥିତା । ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ କାମଧେନୁଂ ଚ ସଵତ୍ସାଂ ଵାଞ୍ଛିତପ୍ରଦାମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ଦଢ଼ିଥିବା ସେ, ଶିବପୁତ୍ରୀଙ୍କୁ ଏହା ଦେଲେ। ଏହା ଦେଇ, ସେ ଏକ ବାଛା ସହିତ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା କାମଧେନୁ ଗାଈ ମଧ୍ୟ ଦାନ କଲେ।
କୃତ୍ଵାଽତୀଵ ପରୀହାରଂ ଵୃନ୍ଦା ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଲିଂ ଦଦୌ । ଦିଵ୍ଯେନ ମୂଲ୍ମନୁନା ସବୀଜେନୋଜ୍ଜ୍ଵଲେନ ଚ
ବୃନ୍ଦା ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଜଣାଇ, ଦେବମୟ ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଓ ବୀଜ ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଫୁଲ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।
ଦଦୌ ଷୋଡଶୋପଚାରଂ କାଲିନ୍ଦୀକୁଲଵାସିନୀ । ଓଁ ଗଂ ଗୌଂ ଗଣପତଯେ ଵିଘ୍ନଵିନାଶିନେ ସ୍ଵାହା
ଯମୁନା ତଟରେ ବସିଥିବା ଦେବୀ ଷୋଡ଼ଶ ଉପଚାରରେ ପୂଜା କଲେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି: 'ଓଁ ଗଂ ଗଔଁ ଗଣପତିଙ୍କୁ, ବିଘ୍ନ ନାଶକ, ସ୍ୱାହା'।
ଇତ୍ଯେଵମେଵ ମନ୍ତ୍ରଂ ଚ ଗାଣେଶଂ ଷୋଡଶାକ୍ଷରମ୍ । ସା ଜଜାପ ସହସ୍ରଂ ଚ ପରଂ ସଲ୍ପତରୁଂ ଵରମ୍
ଏହି ଭଳି ଷୋଡ଼ଶ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଗଣେଶଙ୍କୁ ସେ ହଜାରଥର ଜପ କଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ବୃକ୍ଷ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକଂଧରା । ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରା ପୁଲକିତା ସ୍ତୋତ୍ରେଣ କୌଥୁମେନ ଚ
ସେ ଉଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ସହିତ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରି, ଶରୀର କମ୍ପିତ ହେଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, କୌଥୁମ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ରାଧିକୋଵାଚ ପରଂ ଧାମ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରେଶଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ । ଵିଘ୍ନନିଘ୍ନକରଂ ଶାନ୍ତଂ ପୁଷ୍ଟଂ କାନ୍ତମନନ୍ତକମ୍
ରାଧିକା କହିଲେ: ସେଇ ପରମ ଧାମ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ମହାଦେବ, ବିଘ୍ନ ନାଶକ, ଶାନ୍ତ, ପୁଷ୍ଟ, ପ୍ରିୟ ଓ ଅନନ୍ତ।
ସୁରାସୁରେନ୍ଦ୍ରୈଃ ସିଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରୈଃ ସ୍ତୁତଂ ସ୍ତୌମି ପରାତ୍ପରମ୍ । ସୁରପଦ୍ମଦିନେଶଂ ଚ ଗଣେଶଂ ମଙ୍ଗଲାଯନମ୍
ଦେବ ଓ ଦାନବର ମୁଖ୍ୟମାନେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଯେଉଁଠି ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେଇ ପରମ ପ୍ରଭୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ନାୟକ, ମଙ୍ଗଳର ଉତ୍ସ, ଦିନେଶ ଓ ଗଣେଶଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ଵିଘ୍ନଶୋକହରଂ ପରମ୍ । ଯଃ ପଠେତ୍ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ସର୍ଵଵିଘ୍ନାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଅତି ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ବିଘ୍ନ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ। ଯେଉଁଠି ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ତ୍ରଯୋଵିଂଶତ୍ଯ- ଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯୋଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମ ବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ଖଣ୍ଡରେ ନାରଦଙ୍କ ସହ ବାରିଷ ଏକଶତ ତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଅଥ ଚତୁର୍ଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯୋଯଃ ନାଲାଯଣ ଉଵାଚ ରାଧା ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିଧିନା ସ୍ତୁତ୍ଵା ଲମ୍ବୋଦରଂ ସତୀ । ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣଂ ସର୍ଵାଙ୍ଗଭୂଷଣଂ ଦଦୌ
ଏବେ ଚାରିଶି ଚଉବିଶି ଅଧ୍ୟାୟ। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ରାଧା ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଲମ୍ବୋଦରଙ୍କୁ ପୂଜା ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗର ଗହଣା ଦେଲେ।
ରାଧାଯାଃ ସ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୂଜାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଵସ୍ତୁ ଚ । ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଶାନ୍ତଃ ଶାନ୍ତାଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମାତରମ୍
ରାଧାଙ୍କର ସ୍ତୁତି, ପୂଜା ଓ ଉପହାର ଦେଖି, ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ତିନି ଜଗତର ମାତାଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।
ଗଣେଶ ଉଵାଚ ତଵ ପୂଜା ଜଗନ୍ମାତର୍ଲୋକଶିକ୍ଷାକରୀ ଶୁଭେ । ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପା ଭଵତୀ କୃଷ୍ଣଵକ୍ଷଃ ସ୍ଥଲସ୍ଥିତା
ଗଣେଶ କହିଲେ: ହେ ଜଗତ୍ଜନନୀ, ତୁମର ପୂଜା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେଉଛି, ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ବସିଛ।
ଯତ୍ପାଦପଦ୍ମତୁଲଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ତେ ତେ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ । ସୁରା ବ୍ରହ୍ମେଶଶେଷାଦ୍ଯା ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାଃ ସନକାଦଯଃ
ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ଯେତେ ଦୁର୍ଲଭ, ତାହାକୁ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା, ଶେଷ ଓ ମହାମୁନିମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତାଶ୍ଚ ଭକ୍ତାଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରାଃ କପିଲାଦଯଃ । ତସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଧିଦେଵୀ ତ୍ଵଂ ପ୍ରିଯା ପ୍ରାଣାଧିକା ପରା
ଜୀବନେ ମୁକ୍ତ, ଭକ୍ତ, ସିଦ୍ଧମାନେ, କପିଲ ଆଦି ମହାପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ତୁମେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ପ୍ରିୟା, ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ଵାମାଙ୍ଗନିର୍ମିତା ରାଧା ଦକ୍ଷିଣାଙ୍ଗଶ୍ଚ ମାଧଵଃ । ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଜଗନ୍ମାତା ତଵ ଵାମାଙ୍ଗନିର୍ମିତା
ବାମ ଅଂଗରୁ ରାଧା, ଡାହାଣ ଅଂଗରୁ ମାଧବ ଉତ୍ପନ୍ନ। ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଜଗତ୍ଜନନୀ, ତୁମ ବାମ ଅଂଗରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ଵସୋଃ ସର୍ଵନିଵାସସ୍ଯ ପ୍ରସୂସ୍ତ୍ଵଂ ପରମେଶ୍ଵରୀ । ଵେଦାନାଂ ଜଗତାମେଵ ମୂଲ୍ପ୍ରକୃତିରୀଶ୍ଵରୀ
ହେ ପରମେଶ୍ୱରୀ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ନିବାସର ମାତା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ। ବେଦ ଓ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଓ ଶାସକ ତୁମେ।
ସର୍ଵାଃ ପ୍ରାକୃତିକା ମାତଃ ସୃଷ୍ଟ୍ଯାଂ ଚ ତ୍ଵଦ୍ଵିଭୂତଯଃ । ଵିଶ୍ଵାନି କାର୍ଯରୂପାଣି ତ୍ଵଂ ଚ କାରଣରୂପିଣୀ
ସୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାକୃତିକ ମାଆମାନେ ତୁମର ଅଂଶ। ବିଶ୍ୱ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ କାରଣ ରୂପେ ଅଛ।
ପ୍ରଲଯେ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପାତେ ତନ୍ନିମେଷୋ ହରେରପି । ଆଦୌ ରାଧାଂ ସମୁଚ୍ଚାର୍ଯ ପଶ୍ଚାତ୍କୃଷ୍ଣଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପତନ ଓ ହରିଙ୍କର ଅନ୍ତରାଳ ଚକ୍ଷୁ ମିଛିବାବେଳେ, ପ୍ରଥମେ ରାଧାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ, ପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ନାମ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପରେ।
ସ ଏଵ ପଣ୍ଡିତୋ ଯୋଗୀ ଗୋଲୋକଂ ଯାତି ଲୀଲଯା । ଵ୍ଯତିକ୍ରମେ ମହାପାପୀ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଂ ଲଭେତ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏହିପରି ଅଭ୍ୟାସ କରିଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଯୋଗୀ ସହଜରେ ଗୋଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି; ଯଦି ଏହାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବେ, ତେବେ ବଡ଼ ପାପୀ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାର ପାପ ଭୋଗିବେ।
ଜଗତାଂ ଭଵତୀ ମାତା ପରମାତ୍ମା ପିତା ହରିଃ । ପିତୁରେଵ ଗୁରୁର୍ମାତା ପୂଜ୍ଯା ଵନ୍ଦ୍ଯା ପରାତ୍ପରା
ରାଧା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ମା, ହରି ପରମାତ୍ମା ପିତା; କିନ୍ତୁ ପିତା ପାଇଁ ମା ଗୁରୁ, ସମ୍ମାନିତ ଓ ପୂଜ୍ୟା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପରେ।
ଭଜତେ ଦେଵମନ୍ଯଂ ଵା କୃଷ୍ଣଂ ଵା ସର୍ଵକାରଣମ୍ । ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରେ ମହାମୂଢୋ ଯଦି ନିନ୍ଦତି ରାଧିକାମ୍
ଯଦି କେହି ଅନ୍ୟ ଦେବତା କିମ୍ବା ସମସ୍ତ କାରଣ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ମହାମୂଢ଼ ଭାବରେ ରାଧିକାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରେ—
ଵଂଶହାନିର୍ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ଦୁଃଖଶୋକମିହୈଵ ଚ । ପଚ୍ଯତେ ନିରଯେ ଘୋରେ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରୌ
ତାଙ୍କର ବଂଶ ନଷ୍ଟ ହେବ, ଏଠାରେ ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଭୋଗିବେ; ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଘୋର ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବେ।
ଗୁରୁଶ୍ଚଜ୍ଞାନୋଦ୍ଗିରଣାଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ସ୍ଯାନ୍ମନ୍ତ୍ରତନ୍ତ୍ରଯୋଃ । ସ ଚ ମନ୍ତ୍ରଶ୍ଚ ତତ୍ତନ୍ତ୍ରଂ ଭକ୍ତିଃ ସ୍ଯାଦ୍ଧ୍ରୁଵଯୋର୍ଯତଃ
ଗୁରୁଙ୍କର ଉପଦେଶରୁ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ, ଏହି ଜ୍ଞାନରୁ ମନ୍ତ୍ର ଓ ତନ୍ତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ମନ୍ତ୍ର ଓ ତନ୍ତ୍ର ଦୁଇଁରୁ ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ନିଷେଵ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରଂ ଦେଵାନାଂ ଜୀଵା ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି । ଭକ୍ତା ଭଵନ୍ତି ଦୁର୍ଗାଯାଃ ପାଦପଦ୍ମେ ସୁଦୁର୍ଲଭେ
ଦେବତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଅଭ୍ୟାସ କରି, ଜୀବ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ଦୁର୍ଗାଙ୍କର ଦୁର୍ଲଭ ପଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ନିଷେଵ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରେ ଶଂଭୋଶ୍ଚ ଜଗତାଂ କାରଣସ୍ଯ ଚ । ତଦା ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଯୁଵଯୋଃ ପାଦପଦ୍ମଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଅଭ୍ୟାସ କରି, ଯେଉଁଠି ଜଗତର କାରଣ ଅଛି, ତାହା ପରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ଦୁର୍ଲଭ ପଦପଦ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ।