ଗଚେନ୍ଦ୍ରକୋଟିତୁଲ୍ଯାଭିର୍ବଲିଷ୍ଠାଭିଃ ସହାଽଽଲିଭିଃ । ଆଯଯୌ ସୁନ୍ଦରୀ ରାଧା କୃଷ୍ଣପ୍ରାଣାଧିଦେଵତା
ଅନେକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସୁନ୍ଦରୀ ରାଧା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରାଣର ଅଧିଦେବୀ, ଆସିଲେ।
ରାସେଶ୍ଵରୀ ସୁରସିକା ଶତଵର୍ଷେ ଗତେ ସତି । ସୁସ୍ନାତା ମୁଦତୀ ଶୁଦ୍ଧା ଧୃତ୍ଵା ଧୌତେ ଚ ଵାସସୀ
ରାସର ମାଲିକା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ରାଧା, ଶତବର୍ଷ ପରେ ଭଲଭାବେ ସ୍ନାନ କରି, ଖୁସି ଏବଂ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଧୋଇଥିବା ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ।
ସଂଯତା ସା ନିରାହାରା ଗତ୍ଵା ଚ ମଣିମଣ୍ଡପମ୍ । ସୁପ୍ରକ୍ଷାଲିତପାଦାବ୍ଜା କାନ୍ତା ଭୁଵନପାଵନୀ
ସେ ସଂଯମୀ ଏବଂ ଉପବାସରେ ଥିବାବେଳେ ମଣିମଣ୍ଡପକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ସୁପରିଶ୍ରୁତ ଥିଲା, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ପ୍ରିୟା।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣପ୍ରୀତିକାମାଽଥ ସୁସଂକଲ୍ପଂ ଵିଧାଯ ଚ । ଗଙ୍ଗୋଦକେନ ହେରମ୍ବଂ ସ୍ନାପଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରୀତି ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରି, ଭକ୍ତିଭାବରେ ଗଙ୍ଗାଜଳ ଦ୍ୱାରା ହେରମ୍ବଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ଧ୍ଯାର୍ନ ଚ ସାମଵେଦୋକ୍ତଂ ଚକାର ଶୁକ୍ଲପୁଷ୍ପତଃ । ମାତା ଚତୁର୍ଣାଂ ଵେଦାନାଂ ଵସୋଶ୍ଚ ଜଗତାମପି
ସେ ସାମବେଦର ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ଶୁଭ୍ର ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା। ସେ ଚାରି ବେଦ, ବସୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଜନନୀ।
ବୁଦ୍ଧିରୂପା ଭଗଵତୀ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଜନନୀ ପରା । ଧ୍ଯାନାତ୍ମକଂ ସ୍ଵପୁସ୍ରଂ ତଂ ପରଂ ଧ୍ଯାନଂ ଚକାର ସା
ବିଦ୍ୟାର ମୂର୍ତ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମାତା ଭଗବତୀ, ନିଜ ପୁଅ ଉପରେ, ଯିଏ ଧ୍ୟାନର ମୂଳ ତାହାକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଶର୍ଵଂ ଲମ୍ବୋଦରଂ ସ୍ଥୂଲଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା । ଗଜଵକ୍ତ୍ରଂ ଵହ୍ନିଵର୍ଣମେକଦନ୍ତମନନ୍ତକମ୍
ସେ ଶର୍ବ, ଲମ୍ବୋଦର, ବିଶାଳ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହାତୀମୁଣ୍ଡ, ଅଗ୍ନିବର୍ଣ୍ଣ, ଏକଦନ୍ତ ଏବଂ ଅନନ୍ତ ତାହାକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ସିଦ୍ଧାନାଂ ଯୋଗିନାମେଵ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଚ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁମ୍ । ଧ୍ଯାତଂ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରୈର୍ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୈର୍ବ୍ରହ୍ମେଶଶେଷସଂଜ୍ଞକୈଃ
ସେ ସିଦ୍ଧ, ଯୋଗୀ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଗୁରୁ, ଗୁରୁମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଗୁରୁ; ମୁନି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା, ଈଶ୍ୱର, ଶେଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହାକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ସିଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରୈର୍ମୁନିଭିଃ ସଦ୍ଭିର୍ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍ । ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପଂ ପରମଂ ମଙ୍ଗଲଂ ମଙ୍ଗଲାଲଯମ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧ, ମୁନି ଏବଂ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସନାତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମଙ୍ଗଳ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଆଶ୍ରୟ।
ସର୍ଵଵିଘ୍ନହରଂ ଶାନ୍ତଂ ଦାତାରଂ ସର୍ଵସଂପଦାମ୍ । ଭଵାବ୍ଧିମାଯାପୋତେନ କର୍ଣଧାରଂ ଚ କର୍ମିଣାମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିର ଦାତା, ଭବସାଗରରେ ମାୟା ନୌକା ଦ୍ୱାରା କର୍ମୀମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପାର କରନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ନାୟକ।
ଶରଣାଗତଦୀନାର୍ତପରିତ୍ରାଣପରାଯଣମ୍ । ଧ୍ଯାଯେଦ୍ଧ୍ଯାନାତ୍ମକଂ ସାଧ୍ଯଂ ଭକ୍ତେଶଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲମ୍
ଶରଣାଗତ, ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଦରିଦ୍ରମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଭକ୍ତିର ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରାପ୍ତ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା ଭକ୍ତିଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସ୍ଵଶିରସି ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଂ ପୁନଃ ସତୀ । ସର୍ଵାଙ୍ଗଶୋଧନଂ ନ୍ଯାସଂ ଵେଦୋକ୍ତଂ ଚ ଚକାର ସା
ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରି, ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲ ରଖି, ସେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ପବିତ୍ରତା ଏବଂ ବେଦ ଉପଦେଶିତ ନ୍ୟାସ କଲେ।
ପୁନଶ୍ଚ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଧ୍ଯାନେନ ତେନୈଵ ଶୁଭଦାଯିନା । ଦଦୌ ପୁଷ୍ପଂ ପାଦପଦ୍ମେ ରାଧା ଲମ୍ବୋଦରସ୍ଯ ଚ
ପୁଣି ସେ ଏହି ଶୁଭ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହି, ରାଧା ଲମ୍ବୋଦରଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ସପ୍ତତୀର୍ଥୋଦକେନୈଵ ଶୀତେନ ଵାସିତେନ ଚ । ଦଦୌ ପାଦ୍ଯଂ ପାଦପଦ୍ମେ ତୈଃ ପଦ୍ମାଦିଭିରର୍ଚିତେ
ସପ୍ତତି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଶୀତଳ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସେ ପଦପଦ୍ମରେ ପାଦ୍ୟ ଦେଲେ, ଯାହାକୁ ପଦ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା।
ଦୂର୍ଵାକ୍ଷତୈଃ ଶୁକ୍ଲପୁଷ୍ପୈଃ ସୁଗନ୍ଧିଚନ୍ଦନୋଦକୈଃ । ଅର୍ଘ୍ଯଂ ଦଦୌ ତଚ୍ଛିରସି ସ୍ଵଯଂ ଗୋଲୋକଵାସିନୀ
ଦୂର୍ବା, ଅକ୍ଷତ, ଶୁଭ୍ର ଫୁଲ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସେ ଗୋଲୋକବାସିନୀ ନିଜେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ।
ସଚନ୍ଦନଂ ସ୍ଗ୍ଧିମାଲ୍ଯଂ ପାରିଜାତସ୍ଯ ସୁନ୍ଦରମ୍ । ଦଦୌ ଗଲେ ଗଣେଶସ୍ଯ ସ୍ଵଯଂ ରାସଂଶ୍ଵରୀ ମୁଦା
ଚନ୍ଦନ, ସୁନ୍ଦର ମାଳା ଏବଂ ମନୋହର ପାରିଜାତ ଫୁଲ ସହିତ ରାସେଶ୍ୱରୀ ରାଧା ଖୁସିରେ ନିଜେ ଗଣେଶଙ୍କ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧାଇଲେ।
କସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମାକ୍ତଂ ଚ ସୁଗନ୍ଧି ସ୍ନିଗ୍ଧଚନ୍ଦନମ୍ । ସର୍ଵାଙ୍ଗେ ପ୍ରଦଦୌ ତସ୍ଯ ଵୃନ୍ଦାଵନଵିନୋଦିନୀ
ବୃନ୍ଦାବନରେ ମନ ରଖୁଥିବା ଦେବୀ ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହକୁ କଷ୍ଟୂରୀ, କୁଙ୍କୁମ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ, ମସ୍ତ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଲେ।
ସୁଗନ୍ଧି ଶୁକ୍ଲଂ ପୁଷ୍ପଂ ଚ ସୁଗନ୍ଧ ଚନ୍ଦନାର୍ଚିତମ୍ । ଦଦୌ ତସ୍ଯ ପଦାମ୍ଭୋଜେ ମହାପଦ୍ମଲଯା ସତୀ
ମହାପଦ୍ମା ନାମକ ସତୀ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଧଳା ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ସୁଗନ୍ଧିଯୁକ୍ତଂ ଧୂପଂ ଚ ପୂତୈର୍ଵସ୍ତୁଭିରନ୍ଵିତମ୍ । ଦଦୌ କୃଷ୍ଣପ୍ରିଯା ତସ୍ମୈ ଜଗତାମୀଶ୍ଵରାଯ ଚ
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଲିକା ତାଙ୍କୁ ସୁଗନ୍ଧି ମିଶିଥିବା ଧୂପ ଓ ପବିତ୍ର ବସ୍ତୁ ସହିତ ଦେଲେ।
ଦୀପଂ ଘୃତପ୍ରଦୀପ୍ତଂ ଚ ଧ୍ଵାନ୍ତଵିଧ୍ଵଂସକାରଣମ୍ । ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ସୁରେଶାଯ ପରମାଦ୍ଯା ସନାତନୀ
ସନାତନୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ, ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଘିଅ ଜଳିଥିବା ଦୀପ ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ନୈଵେଦ୍ଯ ଵିଵିଧଂ ରମ୍ଯଂ ସୁସ୍ଵାଦୁ ସୁମନୋହରମ୍ । ଚୋଷ୍ଯଂ ଚର୍ଵ୍ଯଂ ଲେହ୍ଯପେଯେ ସୁଧାତୁଲ୍ଯଂ ଚତୁର୍ଵିଧମ୍
ସେ ଚାରି ପ୍ରକାରର ମଧୁର, ରମ୍ୟ ଓ ଆକର୍ଷକ ଖାଦ୍ୟ—ଚୁଷିବା, ଚବାଇବା, ଲେପିବା ଓ ପିଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ଅମୃତ ସମାନ—ଅନେକ ପ୍ରକାର ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଲେ।
ଫଲାନି ଚ ସୁପକ୍ଵାନି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ଦୁର୍ଲଭାନି ଚ । ମଧୁରାଣି ଚ ମୂଲାନି ଗ୍ରାମ୍ଯାରଣ୍ଯାନି ନାରଦ
ନାରଦ, ସେ ତିନି ଲୋକରେ ଦୁର୍ଲଭ ସୁସ୍ପକ୍ୱ ଫଳ ଓ ଗ୍ରାମ ଓ ଅରଣ୍ୟର ମଧୁର ମୂଳ ଦେଲେ।
ତାନି ତ୍ଵନ୍ଯାନ୍ଯସଂଖ୍ଯାନି ତିଲାନାଂ ଲଡ୍ଡୁକାନି ଚ । ଲଡ୍ଡୁକାନି ସୁପକ୍ଵାନି ସ୍ଵାଦୂନି ସୁରସାନି ଚ
ସେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଓ ତିଳର ସୁସ୍ପକ୍ୱ, ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଓ ରସଭରା ଲଡୁ ଦେଲେ।
ଯଵଗୋଧୂମଚୂର୍ଣାନାଂ ପକ୍ଵାନି ପିଷ୍ଟକାନି ଚ । ଘୃତାକ୍ତାନି ଚ ରମ୍ଯାଣି ଶର୍କରାସହିତାନି ଚ
ଯବ ଓ ଗହୁଁ ଚୁଣାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା, ଘିଅ ଲଗା ଓ ଚିନି ମିଶିଥିବା ରମ୍ୟ ପିଠା ଦେଲେ।
ସ୍ଵାସ୍ତିକାନାଂ ଲଡ୍ଡୁକାନି ସ୍ଥୂଲାନି ସୁନ୍ଦରାଣି ଚ । ଭୃଷ୍ଟଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଚ ଵିଵିଧମକ୍ଷତଂ ଶର୍କରାନ୍ଵିତମ୍
ସେ ବଡ଼, ସୁନ୍ଦର ଶୁଭ ଲଡୁ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଭୁନା, ଅଖଣ୍ଡ ଖାଦ୍ୟ ଚିନି ସହିତ ଦେଲେ।
ଘୃତକୁଲ୍ଯାଂ ଦୁଗ୍ଧକୁଲଯାଂ ମଧୁକୁଲ୍ଯଂ ମନୋହରାମ୍ । ଗୁଡସ୍ଯ ଦଧ୍ନଃ କୁଲ୍ଯାଂ ଚ ପାଯସାନାଂ ତଥୈଵ ଚ
ଘିଅ, ଦୁଧ, ମଧ, ଗୁଡ଼, ଦହି ଓ ଖିର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଆକର୍ଷକ ମିଠା ଦେଲେ।
ପିଷ୍ଟକାନାଂ ସ୍ଵସ୍ତିକାନାଂ ରମ୍ଭାଣାଂ ରାଶିରେଵ ଚ । ମିଷ୍ଟଵ୍ଯଞ୍ଜନଯୁକ୍ତାନି ଶାଲ୍ଯନ୍ନାନି ଶୁଭାନି ଚ
ପିଠା, ଶୁଭ ଲଡୁ ଓ କଦଳୀ ରାଶି, ମିଠା ତରକାରି ମିଶିଥିବା ଶୁଭ ଚାଉଳ ଭାତ ଦେଲେ।
ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ସୁରେଶାଯ କୃଷ୍ଣପ୍ରାଣାଧିଦେଵତା । ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣଂ ରମ୍ଯଂ ସିଂହାସନଂ ଵରମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରାଣ ଭାବୁଥିବା ଦେବୀ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଶୁଭ୍ର ସିଂହାସନ ଦେଲେ।
ଦଦୌ ଵିଘ୍ନପିନାଶାଯ ଵିରାଜତଟଵାସିନୀ । ସୂକ୍ଷ୍ମଵସ୍ତ୍ରଯୁଗଂ ରମ୍ଯମମୂଲ୍ଯଂ ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧକମ୍
ତେଜୋମୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ବସୁଥିବା ଦେବୀ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରୁଥିବାଙ୍କୁ ଅମୂଲ୍ୟ, ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ସୁନ୍ଦର ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର ଯୁଗଳ ଦେଲେ।
ଦଦୌ ଶୈଲାତ୍ମଜାଯୈଵ ଶତଶୃଙ୍ଗନିଵାସିନୀ । ଵିଶୁଦ୍ଧସର୍ପିଷା ଯୁକ୍ତଂ ନିର୍ମଲଂ ମଧୁରଂ ମଧୁ
ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତରେ ବସୁଥିବା ଦେବୀ ପର୍ବତକନ୍ୟାଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ ଘିଅ ମିଶିଥିବା ନିର୍ମଳ ଓ ମଧୁର ମଧୁ ଦେଲେ।