ଧନ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଯଂ ପୂଜ୍ଯଂ ଚ ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରେ ଚ ଭାରତେ । ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମଂ ମହାପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରଂ ମୋକ୍ଷପ୍ରଦଂ ଶୁଭମ୍
ଭାରତ ଧନ୍ୟ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ, ପୂଜ୍ୟ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର। ସେଠି ଅଛି ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମ, ଏକ ମହାପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର, ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ଶୁଭ ସ୍ଥାନ।
ସନତ୍କୁମାରୋ ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ର ସିଦ୍ଧୋ ବଭୂଵ ହ । ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତା ତତ୍ରୈଵ ତପ୍ତ୍ଵା ସିଦ୍ଧୋ ବଭୂଵ ହ
ସେଠି ପୂଜ୍ୟ ସନତ୍କୁମାର ସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ। ସେଠି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜେ ତପସ୍ୟା କରି ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରାଃ କପିଲାଦଯଃ । ଶତକ୍ରନ୍ତୂନ୍ମହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ତତ୍ର କୃତ୍ଵା ବଭୂଵ ହ
ସେଠି ଯୋଗୀମାନେ, ମହାମୁନିମାନେ, କପିଳ ଆଦି ସିଦ୍ଧମାନେ ଏବଂ ଶତାଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ତପସ୍ୟା କରି ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ତେନ ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମଂ ନାମ ସର୍ଵେଷାମପି ଦୁର୍ଲଭମ୍ । ଅଧିଷ୍ଠାନଂ ଗଣେଶସ୍ଯ ତତ୍ରେଵ ସତତଂ ମୁନେ
ଏହି କାରଣରୁ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ 'ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହିଠାରେ ଗଣେଶଙ୍କ ନିତ୍ୟ ବାସ।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣଗଣେଶପ୍ରତିମାଂ ଶୁଭାମ୍ । ଵୈଶାଖ୍ଯାଂ ପୂର୍ଣିମାଯାଂ ଚ ପୂଜାଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ଦେଵତାଃ
ବୈଶାଖ ମାସର ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ, ଦେବତାମାନେ ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିରେ ତିଆରି ଗଣେଶଙ୍କ ଶୁଭ ପ୍ରତିମାର ପୂଜା କରନ୍ତି।
ନାଗାଶ୍ଚ ମାନଵାଶ୍ଚୈଵ ଦୈତ୍ଯା ଗନ୍ଧର୍ଵରାକ୍ଷସାଃ । ସିଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଃ ସନକାଦଯାଃ
ସେଠି ନାଗ, ମନୁଷ୍ୟ, ଦୈତ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରାକ୍ଷସ, ସିଦ୍ଧମାନେ, ମହାମୁନିମାନେ ଓ ସନକ ଆଦି ଯୋଗୀମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ତତ୍ରାଽଽଜଗାମ ଶଂଭୁଶ୍ଚ ପାର୍ଵତ୍ଵା ସହ ଶଂକରଃ । ସଗଣଃ କାର୍ତିକେଯଶ୍ଚ ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଜାପତିଃ
ସେଠି ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀ, ଶଙ୍କର ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସାଥୀ ସହିତ, କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ଆସିଥିଲେ।
ତତ୍ରାଽଽଜଗାମ ଶେଷଶ୍ଚ ନାଗେନ୍ଦ୍ରୈଃ ସହ ସତ୍ଵରମ୍ । ତଜ୍ଞାଽଽଜଗ୍ମୁଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ମନଵୋ ମୃନଯସ୍ତଥା
ସେଠି ଶେଷ ନାଗମାନେ ସହିତ ତ୍ୱରିତ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ମନୁମାନେ ଓ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଆସିଥିଲେ।
ଆଜଗ୍ମୁସ୍ତେ ନୃପାଃ ସର୍ଵେ ପୂଜାର୍ଥଂ ହୃଷ୍ଟମାନସାଃ । ଆଯଯୌ ଭଗଵାନ୍କୃଷ୍ଣୋ ଦ୍ଵାରକାଵାସିଭିଃ ସହ
ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ପୂଜା ପାଇଁ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱାରକାର ନିବାସୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଆଜଗାମ ତଥା ନନ୍ଦଃ ସାର୍ଧଂ ଗୋକୁଲଵାସିଭିଃ । ଗୋପୀତ୍ରିଶତକୋଟୀଭିର୍ଗୋଲୋକଵାସିଭିଃ ସହ
ଏହିପରି ନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଗୋକୁଳର ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହିତ ଗୋଲୋକର ତିରିଶି କୋଟି ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଗଚେନ୍ଦ୍ରକୋଟିତୁଲ୍ଯାଭିର୍ବଲିଷ୍ଠାଭିଃ ସହାଽଽଲିଭିଃ । ଆଯଯୌ ସୁନ୍ଦରୀ ରାଧା କୃଷ୍ଣପ୍ରାଣାଧିଦେଵତା
ଅନେକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସୁନ୍ଦରୀ ରାଧା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରାଣର ଅଧିଦେବୀ, ଆସିଲେ।
ରାସେଶ୍ଵରୀ ସୁରସିକା ଶତଵର୍ଷେ ଗତେ ସତି । ସୁସ୍ନାତା ମୁଦତୀ ଶୁଦ୍ଧା ଧୃତ୍ଵା ଧୌତେ ଚ ଵାସସୀ
ରାସର ମାଲିକା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ରାଧା, ଶତବର୍ଷ ପରେ ଭଲଭାବେ ସ୍ନାନ କରି, ଖୁସି ଏବଂ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଧୋଇଥିବା ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ।
ସଂଯତା ସା ନିରାହାରା ଗତ୍ଵା ଚ ମଣିମଣ୍ଡପମ୍ । ସୁପ୍ରକ୍ଷାଲିତପାଦାବ୍ଜା କାନ୍ତା ଭୁଵନପାଵନୀ
ସେ ସଂଯମୀ ଏବଂ ଉପବାସରେ ଥିବାବେଳେ ମଣିମଣ୍ଡପକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ସୁପରିଶ୍ରୁତ ଥିଲା, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ପ୍ରିୟା।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣପ୍ରୀତିକାମାଽଥ ସୁସଂକଲ୍ପଂ ଵିଧାଯ ଚ । ଗଙ୍ଗୋଦକେନ ହେରମ୍ବଂ ସ୍ନାପଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରୀତି ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରି, ଭକ୍ତିଭାବରେ ଗଙ୍ଗାଜଳ ଦ୍ୱାରା ହେରମ୍ବଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ଧ୍ଯାର୍ନ ଚ ସାମଵେଦୋକ୍ତଂ ଚକାର ଶୁକ୍ଲପୁଷ୍ପତଃ । ମାତା ଚତୁର୍ଣାଂ ଵେଦାନାଂ ଵସୋଶ୍ଚ ଜଗତାମପି
ସେ ସାମବେଦର ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ଶୁଭ୍ର ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା। ସେ ଚାରି ବେଦ, ବସୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଜନନୀ।
ବୁଦ୍ଧିରୂପା ଭଗଵତୀ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଜନନୀ ପରା । ଧ୍ଯାନାତ୍ମକଂ ସ୍ଵପୁସ୍ରଂ ତଂ ପରଂ ଧ୍ଯାନଂ ଚକାର ସା
ବିଦ୍ୟାର ମୂର୍ତ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମାତା ଭଗବତୀ, ନିଜ ପୁଅ ଉପରେ, ଯିଏ ଧ୍ୟାନର ମୂଳ ତାହାକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଶର୍ଵଂ ଲମ୍ବୋଦରଂ ସ୍ଥୂଲଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା । ଗଜଵକ୍ତ୍ରଂ ଵହ୍ନିଵର୍ଣମେକଦନ୍ତମନନ୍ତକମ୍
ସେ ଶର୍ବ, ଲମ୍ବୋଦର, ବିଶାଳ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହାତୀମୁଣ୍ଡ, ଅଗ୍ନିବର୍ଣ୍ଣ, ଏକଦନ୍ତ ଏବଂ ଅନନ୍ତ ତାହାକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ସିଦ୍ଧାନାଂ ଯୋଗିନାମେଵ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଚ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁମ୍ । ଧ୍ଯାତଂ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରୈର୍ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୈର୍ବ୍ରହ୍ମେଶଶେଷସଂଜ୍ଞକୈଃ
ସେ ସିଦ୍ଧ, ଯୋଗୀ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଗୁରୁ, ଗୁରୁମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଗୁରୁ; ମୁନି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା, ଈଶ୍ୱର, ଶେଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହାକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ସିଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରୈର୍ମୁନିଭିଃ ସଦ୍ଭିର୍ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍ । ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପଂ ପରମଂ ମଙ୍ଗଲଂ ମଙ୍ଗଲାଲଯମ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧ, ମୁନି ଏବଂ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସନାତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମଙ୍ଗଳ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଆଶ୍ରୟ।
ସର୍ଵଵିଘ୍ନହରଂ ଶାନ୍ତଂ ଦାତାରଂ ସର୍ଵସଂପଦାମ୍ । ଭଵାବ୍ଧିମାଯାପୋତେନ କର୍ଣଧାରଂ ଚ କର୍ମିଣାମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିର ଦାତା, ଭବସାଗରରେ ମାୟା ନୌକା ଦ୍ୱାରା କର୍ମୀମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପାର କରନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ନାୟକ।
ଶରଣାଗତଦୀନାର୍ତପରିତ୍ରାଣପରାଯଣମ୍ । ଧ୍ଯାଯେଦ୍ଧ୍ଯାନାତ୍ମକଂ ସାଧ୍ଯଂ ଭକ୍ତେଶଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲମ୍
ଶରଣାଗତ, ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଦରିଦ୍ରମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଭକ୍ତିର ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରାପ୍ତ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା ଭକ୍ତିଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସ୍ଵଶିରସି ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଂ ପୁନଃ ସତୀ । ସର୍ଵାଙ୍ଗଶୋଧନଂ ନ୍ଯାସଂ ଵେଦୋକ୍ତଂ ଚ ଚକାର ସା
ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରି, ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲ ରଖି, ସେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ପବିତ୍ରତା ଏବଂ ବେଦ ଉପଦେଶିତ ନ୍ୟାସ କଲେ।
ପୁନଶ୍ଚ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଧ୍ଯାନେନ ତେନୈଵ ଶୁଭଦାଯିନା । ଦଦୌ ପୁଷ୍ପଂ ପାଦପଦ୍ମେ ରାଧା ଲମ୍ବୋଦରସ୍ଯ ଚ
ପୁଣି ସେ ଏହି ଶୁଭ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହି, ରାଧା ଲମ୍ବୋଦରଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ସପ୍ତତୀର୍ଥୋଦକେନୈଵ ଶୀତେନ ଵାସିତେନ ଚ । ଦଦୌ ପାଦ୍ଯଂ ପାଦପଦ୍ମେ ତୈଃ ପଦ୍ମାଦିଭିରର୍ଚିତେ
ସପ୍ତତି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଶୀତଳ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସେ ପଦପଦ୍ମରେ ପାଦ୍ୟ ଦେଲେ, ଯାହାକୁ ପଦ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା।
ଦୂର୍ଵାକ୍ଷତୈଃ ଶୁକ୍ଲପୁଷ୍ପୈଃ ସୁଗନ୍ଧିଚନ୍ଦନୋଦକୈଃ । ଅର୍ଘ୍ଯଂ ଦଦୌ ତଚ୍ଛିରସି ସ୍ଵଯଂ ଗୋଲୋକଵାସିନୀ
ଦୂର୍ବା, ଅକ୍ଷତ, ଶୁଭ୍ର ଫୁଲ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସେ ଗୋଲୋକବାସିନୀ ନିଜେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ।
ସଚନ୍ଦନଂ ସ୍ଗ୍ଧିମାଲ୍ଯଂ ପାରିଜାତସ୍ଯ ସୁନ୍ଦରମ୍ । ଦଦୌ ଗଲେ ଗଣେଶସ୍ଯ ସ୍ଵଯଂ ରାସଂଶ୍ଵରୀ ମୁଦା
ଚନ୍ଦନ, ସୁନ୍ଦର ମାଳା ଏବଂ ମନୋହର ପାରିଜାତ ଫୁଲ ସହିତ ରାସେଶ୍ୱରୀ ରାଧା ଖୁସିରେ ନିଜେ ଗଣେଶଙ୍କ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧାଇଲେ।
କସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମାକ୍ତଂ ଚ ସୁଗନ୍ଧି ସ୍ନିଗ୍ଧଚନ୍ଦନମ୍ । ସର୍ଵାଙ୍ଗେ ପ୍ରଦଦୌ ତସ୍ଯ ଵୃନ୍ଦାଵନଵିନୋଦିନୀ
ବୃନ୍ଦାବନରେ ମନ ରଖୁଥିବା ଦେବୀ ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହକୁ କଷ୍ଟୂରୀ, କୁଙ୍କୁମ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ, ମସ୍ତ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଲେ।
ସୁଗନ୍ଧି ଶୁକ୍ଲଂ ପୁଷ୍ପଂ ଚ ସୁଗନ୍ଧ ଚନ୍ଦନାର୍ଚିତମ୍ । ଦଦୌ ତସ୍ଯ ପଦାମ୍ଭୋଜେ ମହାପଦ୍ମଲଯା ସତୀ
ମହାପଦ୍ମା ନାମକ ସତୀ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଧଳା ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ସୁଗନ୍ଧିଯୁକ୍ତଂ ଧୂପଂ ଚ ପୂତୈର୍ଵସ୍ତୁଭିରନ୍ଵିତମ୍ । ଦଦୌ କୃଷ୍ଣପ୍ରିଯା ତସ୍ମୈ ଜଗତାମୀଶ୍ଵରାଯ ଚ
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଲିକା ତାଙ୍କୁ ସୁଗନ୍ଧି ମିଶିଥିବା ଧୂପ ଓ ପବିତ୍ର ବସ୍ତୁ ସହିତ ଦେଲେ।
ଦୀପଂ ଘୃତପ୍ରଦୀପ୍ତଂ ଚ ଧ୍ଵାନ୍ତଵିଧ୍ଵଂସକାରଣମ୍ । ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ସୁରେଶାଯ ପରମାଦ୍ଯା ସନାତନୀ
ସନାତନୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ, ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଘିଅ ଜଳିଥିବା ଦୀପ ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ।