ପ୍ରଯଯୌ ସା ପ୍ରଫୁଲ୍ଲାସ୍ଯା ଖଡ୍ଗଖର୍ପରଧାରିଣୀ । ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ଵୈଷ୍ଣଵୀ ଶାନ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନୀ
ସେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ମୁହଁ ନେଇ, ଖଡ଼ ଏବଂ ଖର୍ପର ଧାରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ବୈଷ୍ଣବୀ, ଶାନ୍ତା, ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମବାଦିନୀ ଯାଇଥିଲେ।
କୌମାରୀ ନାରସିଂହୀ ଚ ଵାରାହୀ ଵିକଟାକୃତିଃ । ମାହେଶ୍ଵରୀ ମହାମାଯା ଭୈରଵୀ ଭୀମରୂପିଣୀ
କୌମାରୀ, ନରସିଂହୀ, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ବାରାହୀ, ମାହେଶ୍ୱରୀ, ମହାମାୟା, ଭୈରବୀ ଏବଂ ଭୀମରୂପିଣୀ ଯାଇଥିଲେ।
ଅଷ୍ଟୌ ଚ ଶକ୍ତଯଃ ସର୍ଵା ରଥସ୍ଥାଃ ପ୍ରଯଯୁର୍ମୁଦା । ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରଯାନସ୍ଥା ପ୍ରଯଯୌ ଭଦ୍ରକାଲିକା
ଅଷ୍ଟ ଶକ୍ତିମାନେ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ରଥରେ ବସି ଯାଇଥିଲେ; ଭଦ୍ରକାଳୀ ରତ୍ନ ରଥରେ ବସି ଯାଇଥିଲେ।
ରକ୍ତଵର୍ଣା ତ୍ରିନଯନା ଜିହ୍ଵାଲଲନଭୀଷଣା । ଶୂଲଶକ୍ତିଗଦାହସ୍ତା ଖଡ୍ଗଖର୍ପରଧାରିଣୀ
ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ଭୟଙ୍କର ଜିହ୍ବା, ଶୂଳ, ଶକ୍ତି, ଗଦା, ଖଡ଼ ଏବଂ ଖର୍ପର ହାତରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରଯଯୌ ଶୂଲହସ୍ତଶ୍ଚ ଵୃଷଭସ୍ଥୋ ମହେଶ୍ଵରଃ । ସ୍କନ୍ଦଶ୍ଚ ଶିଖିଯାନସ୍ଥଃ ଶସ୍ତ୍ରପାଣିର୍ଧନୁର୍ଧରଃ
ମହେଶ୍ୱର ଶୂଳ ହାତରେ ନେଇ ବୃଷଭରେ ବସି ଯାଇଥିଲେ; ଶ୍କନ୍ଦ ପାଖୀରେ ବସି, ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଧନୁ ହାତରେ ନେଇ ଯାଇଥିଲେ।
ଏଵଂ ଚ ପ୍ରଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ଗଣେଶଂ ପାର୍ଵତୀଂ ଵିନା । ଏଭିର୍ଯୁକ୍ତଂ ମହାଦେଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଭଦ୍ରକାଲିକାମ୍
ଏଭଳି ସମସ୍ତେ ଯାଇଥିଲେ, ଗଣେଶ ଏବଂ ପାର୍ବତୀ ବିନା; ଏମାନେ ଏବଂ ଭଦ୍ରକାଳୀ ସହିତ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଚକ୍ରେ ଚକ୍ରପାଣିଶ୍ଚ ସଂଭାଷାଂ ଚ ଯଥୋଚିତାମ୍ । ବାଣଃ ଶଙ୍କଧ୍ଵନିଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଣମ୍ଯ ପାର୍ଵତୀଶ୍ଵରମ୍
ଚକ୍ରଧାରୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କଥା କହି, ଶଂଖ ଦ୍ୱନି କରିଲେ । ବାଣ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତିଆରି ହେଲେ ।
ଧନୁର୍ଦଥାର ସଗୁଣଂ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ନିଯୋଜିତମ୍ । ବାଣଂ ସମୁଦ୍ଯତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାତ୍ଯକିଃ ପରଵୀରହା
ବାଣ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଉଠାଇଲେ, ତାରେ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଲଗାଇ ତିଆରି କରିଲେ । ବାଣଙ୍କୁ ଏଭଳି ତିଆରି ଦେଖି, ଶତ୍ରୁବିରଙ୍କ ନାଶକ ସାତ୍ୟକି—
ନିଷିଧ୍ଯମାନସ୍ତୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସଂନାହୀ ପ୍ରଯଯୌ ମୁଦା । ବାଣଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରମଞ୍ଜନଂ ନାମ ନାରଦ
ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାଧା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସାତ୍ୟକି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ଆଗେ ଆସିଲେ । ବାଣ, ନାରଦ, ଦିବ୍ୟ 'ଅଞ୍ଜନ' ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ ।
ଅଵ୍ଯର୍ଥଂ ଗ୍ରୀଷ୍ମମଧ୍ଯାହନମାର୍ତଣ୍ଡାଭଂ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣକମ୍ । ଦୃଷ୍ଟାଵାଽସ୍ତ୍ରଂ ସାତ୍ଯକିଃ ସାକ୍ଷାତ୍କିଂଚିନ୍ନମ୍ରୋ ବଭୂଵ ସଃ
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରୀଷ୍ମ ମଧ୍ୟାହ୍ନର ତୀବ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଥିଲା । ସାତ୍ୟକି ଏହାକୁ ଦେଖି, ସାମାନ୍ୟ ଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ ।
କିଂ ଵା ନ ଦଗ୍ଧଃ ପ୍ରଯଯୌ ନଭୋମଧ୍ଯଂ ସୁଦାରୁଣମ୍ । ଵହ୍ନିଂ ଚିକ୍ଷେପ ବାଣଶ୍ଚ ସାତ୍ଯକିର୍ଵାରୁଣେନ ଚ
କିଏ ଜଳିଗଲା ନାହିଁ? ଅସ୍ତ୍ର ଭୟାନକ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଉଠିଗଲା । ବାଣ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ, ସାତ୍ୟକି ତାହାକୁ ବରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ ।
ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ତାଲମାନଂ ନିର୍ଵାଣଂ ଚ ଚକାର ସଃ । ଚିଚ୍ଛେଦ ଵାରୁଣଂ ଘୋରଂ ପ୍ରଜଣ୍ଡଂ ଭୀମମୁଲ୍ବଣମ୍
ସାତ୍ୟକି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତାଳ ପରି ଅଗ୍ନିକୁ ନିର୍ବାପିତ କରିଦେଲେ । ଭୟଙ୍କର, ଭୀମ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ବରୁଣ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଚିରିଦେଲେ ।
ଚିଚ୍ଛେଦ ସାତ୍ଯକିଶ୍ଚୈଵ ପାର୍ଜନ୍ଯେନାଵଲୀଲଯା । ଚିକ୍ଷେପ ପଵନଂ ବାଣଃ ପ୍ରଚଣ୍ଡଂ ଭୀମମୁଲ୍ବଣମ୍
ସାତ୍ୟକି ପର୍ଜନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ତାହାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ । ବାଣ ପରେ ଭୟାନକ ଓ ଭୀମ ପବନ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ ।
ଚିଚ୍ଛେଦ ସାତ୍ଯକିଶ୍ଚୈଵ ପର୍ଵତାଶ୍ତ୍ରେଣ ଲୀଲଯା । ନାରାଯଣସ୍ତ୍ରଂ ଚିକ୍ଷେପ ବାଣଶ୍ଚ ରଣମୂର୍ଧନି
ସାତ୍ୟକି ପର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ତାହାକୁ ଚିରିଦେଲେ । ବାଣ ପରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ ।
ସାତ୍ଯକିର୍ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୂମୌ ପପାତାର୍ଜୁନଶିକ୍ଷଯା । ମାହେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ବାଣଃ ଶସ୍ତ୍ରଵିଦାଂ ଵରଃ
ସାତ୍ୟକି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଅନୁସାରେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡିଲେ । ବାଣ, ଅସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରଧାନ, ମହାଶିବ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ ।
ସାତ୍ଯକିର୍ଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତ୍ରେଣ ପ୍ରଵିଚ୍ଛେଦାଵଲୀଲଯା । ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଂ ଚାପି ଚିକ୍ଷେପ ବାଣଶ୍ଚ ରଣମୂର୍ଧନି
ସାତ୍ୟକି ବିଷ୍ଣୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ତାହାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ । ବାଣ ପରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ ।
କ୍ଷଣଂ ଚକାର ନିର୍ଵାଣଂ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରେଣ ଚ ସାତ୍ଯକିଃ । ନାଗାସ୍ତ୍ରଂ ଚାପି ଚିକ୍ଷେପ ବାଣୋ ରଣଵିଶାରଦଃ
ସାତ୍ୟକି ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ତାହାକୁ ନିର୍ବାପିତ କରିଦେଲେ । ବାଣ, ଯୁଦ୍ଧରେ ନିପୁଣ, ନାଗ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ ।
ସାତ୍ଯକିର୍ଗାରୁଡେନୈଵ ସଂଜହାର କ୍ଷଣେନ ଚ । ଜଗ୍ରାହ ଶୂଲମଵ୍ଯର୍ଥଂ ଶଂକରସ୍ଯ ସୁଦାରୁଣମ୍
ସାତ୍ୟକି ଗରୁଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାହାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ । ପରେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଅଫଳ ଏବଂ ଭୟାନକ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଲେ ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ସାତ୍ଯକିର୍ଦୁର୍ଗା ଗଲେ ମାଲ୍ଯଂ ବଭୂଵ ହ । ଜଗ୍ରାହ ଧନୁଷା ବାଣୋ ବାଣଂ ପାଶୁପତଂ ତଥା
ସାତ୍ୟକି ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ମାଳା ପ୍ରକଟ ହେଲା । ବାଣ ଧନୁଷ ଉଠାଇଲେ ଓ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଧରିଲେ ।
ବାଣଂ ସବାଣଂ ଜୃମ୍ଭଂ ଚ ସାତ୍ଯକିଶ୍ଚ ଚକାର ହ । ବାଣଂ ତଂ ଜୃମ୍ଭିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାର୍ତିକେଯୋ ମହାବଲଃ
ବାଣ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ସହ 'ଜ୍ରୁମ୍ଭ' ଅସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ । ସାତ୍ୟକି ମଧ୍ୟ 'ଜ୍ରୁମ୍ଭ' ଅସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ । ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାର୍ତିକେୟ—
ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ଚିକ୍ଷେପ କାମଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ଲୀଲଯା । ଗଦାଂ ଚକ୍ଷେପ ଚ ସ୍କନ୍ଦଃ ପ୍ରାତଃ ସୂର୍ଯସମପ୍ରଭାମ୍
କାମ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ, କାର୍ତିକେୟ ସହଜରେ ତାହାକୁ ଚିରିଦେଲେ । ସ୍କନ୍ଦ ପ୍ରଭାତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗଦା ଛାଡିଲେ ।
ଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତ୍ରେଣ କାମଶ୍ଚ ନିର୍ଵାଣଂ ଚ ଚକାର ସଃ । ନାରାଯଣସ୍ତ୍ରଂ ସ୍କନ୍ଦଶ୍ଚ ପ୍ରାକ୍ଷିପଚ୍ଚ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ
କାମ ବିଷ୍ଣୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗଦାକୁ ନିର୍ବାପିତ କରିଦେଲେ । ସ୍କନ୍ଦ ତ୍ୱରାରେ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ ।
ପପାତ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୂମୌ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଃ କୃଷ୍ଣଶିକ୍ଷଯା । ସ୍କନ୍ଦଃ ଶକ୍ତିଂ ଚ ଚିକ୍ଷେପ ପ୍ରଲଯଗ୍ନିସମପ୍ରଭାମ୍
ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଅନୁସାରେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡିଲେ । ସ୍କନ୍ଦ ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶକ୍ତି ଛାଡିଲେ ।
କାମୋ ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରେଣ ନିର୍ଵାଣଂ ଚ ଚକାର ତାମ୍ । ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ କାର୍ତିକୋ ରଣମୂର୍ଧନି
କାମ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିକୁ ନିର୍ବାପିତ କରିଦେଲେ । କାର୍ତିକେୟ ପରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ ।
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରେଣାପି କାମଶ୍ଚ ନିର୍ଵାଣଂ ଚ ଚକାର ସଃ । ଜଗ୍ରାହ କାର୍ତିକଂ କୋପାଦ୍ଦିଵ୍ଯଂ ପାଶୁପତଂ ତଦା
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କାମଦେବ ନଶ୍ୱରତା ଆଣିଲେ; ପରେ କ୍ରୋଧରେ ସେ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ପାଶୁପତା ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ।
ନିଦ୍ରାସ୍ତ୍ରେଣାପି ମଦନୋ ନିଦ୍ରିତଂ ଚ ଚକାର ତମ୍ । କାର୍ତିକଂ ନିଦ୍ରିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବାଣଂ ଚ ଜୃମ୍ଭିତଂ ତଥା
ନିଦ୍ରା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଦନ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ଘୁମେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ; କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଘୁମେ ଏବଂ ବାଣ ଜମାଇଥିବାକୁ ଦେଖି,
କୋପାତ୍କାମଂ ଚ ସରଥଂ ଜଗ୍ରାହ ଭଦ୍ରକାଲିକା । କ୍ରୋଡେ କୃତ୍ଵା ଚ ବାଣଂ ଚ ସ୍କନ୍ଦଂ ଚ ଜଗତାଂ ପ୍ରସୂଃ
ତେବେ କ୍ରୋଧରେ ଭଦ୍ରକାଳୀ କାମଦେବ ସହ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଧରିନେଲେ; ବାଣ ଓ ସ୍କନ୍ଦକୁ ଆପଣଙ୍କ ଝୋଳିରେ ରଖି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଆ,
ରଣସ୍ଥଲାଚ୍ଚ ପ୍ରଯଯୌ ଯତ୍ରୈଵ ପାର୍ଵତୀ ସତୀ । କାର୍ତିକଂ ବୋଧଯାମାସ ବାଣଂ ସୁସ୍ଥଂ ଚକାର ସା
ସେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ଚାଲିଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପାର୍ବତୀ ଥିଲେ; ସେ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ଜଗାଇଲେ ଏବଂ ବାଣଙ୍କୁ ସ୍ୱସ୍ଥ କରିଦେଲେ।
ସହସାସରଥଃ କାମୋ ନାସାରନ୍ଧ୍ରେଣ ଵର୍ତ୍ମନା । ବହିର୍ବଭୂଵ ସଂତ୍ରସ୍ତଃ ପ୍ରଯଯୌ ଚ ରଣସ୍ଥଲମ୍
ହଠାତ୍ କାମଦେବ ତାଙ୍କର ରଥ ସହ ନାକର ରାସ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ, ପରେ ପୁଣି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଫେରିଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍କା କାମଂ ଚ ସରଥଂ ଜହସୁର୍ଯାଦଵାସ୍ତଦା । ସର୍ଵେ ଶୈଵାଶ୍ଚ ତତ୍ରସ୍ଥାଃ ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠା ଭଯକୁଲାଃ
କାମଦେବ ତାଙ୍କର ରଥ ସହ ଦେଖି, ସେଇ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଯାଦବ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଶିବଭକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଗଳା ଶୁଖିଯାଇଥିଲା ଏବଂ ସେମାନେ ଭୟରେ ଭରିଥିଲେ।