ସ ସ୍ତଯଂ ସର୍ଵଦାନାନାଂ ଫଲଂ ଚ ଲଭତେ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଲକ୍ଷଧା ସ୍ତୋତ୍ରପାଠେନ ସ୍ତୋତ୍ରସିଦ୍ଧିର୍ଭଵେନ୍ନୃଣାମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଦାନ ଓ ବ୍ରତର ଫଳ ପାଏ । ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଲକ୍ଷ ଥର ପଢିଲେ, ଲୋକମାନେ ଏହାର ସିଦ୍ଧି ପାଇଥାନ୍ତି ।
ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଂ ଚ ଲଭତେ ସିଦ୍ଧିସ୍ତୋତ୍ରୋ ଭଵେଦ୍ଯଦି । ଇହଲୋକେ ଦେଵତୁଲ୍ଯୋଽପ୍ଯନ୍ତେ ଯାତି ହରେଃ ପଦମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି । ଯଦି ସ୍ତୋତ୍ରର ସିଦ୍ଧି ହୋଇଯାଏ, ଏହି ଜଗତରେ ଦେବତା ସମାନ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଶେଷରେ ହରିଙ୍କର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ବାଣଯୁଦ୍ଧେ ବଲିକୃତଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣମ୍ତୋତ୍ରଂ ନାମୈକୋନଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି, ମହା ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ ପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମଖଣ୍ଡର, ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ବାଣ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ବାଲିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ତୋତ୍ର ନାମକ ଏକ ଶତ ଉନିଶତ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା ।
ଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଅଥ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଭଗଵାନୁଦ୍ଧଵେତ ବଲେନ ଚ । ଦୂତଂ ପ୍ରଶ୍ଥାପଯାମାସ ଵିଧାଯ ମନ୍ତ୍ରଣଂ ଶୁଭମ୍
ଏହା ଏକ ଶତ ବିଂଶତି ଅଧ୍ୟାୟ । ନାରାୟଣ କହିଲେ — ତାପରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଉଦ୍ଧବ ଓ ବଳରାମ ସହିତ ଶୁଭ ପରାମର୍ଶ କରି, ଏକ ଦୂତକୁ ପଠାଇଲେ ।
ଶିଵୋ ଗଣପତିର୍ଯତ୍ର ଦୁର୍ଗାଂ ଦୁର୍ଗତିନାଶିନୀ । କାର୍ତିକେଯୋ ଭଦ୍ରକାଲୀ ଚୋଗ୍ରଚଣ୍ଡା ଚ କୋଟରୀ
ଏଠି ଶିବ, ଗଣେଶ, ଦୁର୍ଗା ଯିଏ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, କାର୍ତିକେୟ, ଭଦ୍ରକାଳୀ, ଉଗ୍ରଚଣ୍ଡା ଓ କୋଟରୀ ଥିଲେ ।
ଆଗତ୍ଯ ନତ୍ଵା ଦୂତଶ୍ଚ ଗଣେଶଂ ଚ ଶିଵଂ ଶିଵାମ୍ । ମାନଵାଂଶ୍ଚାପି ପୂଚ୍ଯାଂଶ୍ଚ ସମୁଵାଚ ଯଥୋଚିତମ୍
ଦୂତ ଆସି, ଗଣେଶ, ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଏବଂ ଏକତ୍ରିତ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥିକ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ଉଚିତ ଭାବରେ କଥା କହିଲେ ।
ଦୂତ ଉଵାଚ ବାଣମାହ୍ଵଯତେ କୃଷ୍ଣଃ ସଂଗ୍ରାମାର୍ଥ ମହେଶ୍ଵର । କିଂ ଵାଽନିରୁଦ୍ଧମୂଷାଂ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ
ଦୂତ କହିଲେ — ମହେଶ୍ୱର, କୃଷ୍ଣ ବାଣକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଡାକୁଛନ୍ତି । କିମ୍ବା ଅନିରୁଦ୍ଧ ଓ ଉଷାକୁ ନେଇ ଆଶ୍ରୟ ନିଅ ।
ରଣେ ନିମନ୍ତ୍ରିତୋ ଯୋ ହି ନ ଯାତି ଭଯକାତରଃ । ପରତ୍ର ନରକଂ ଯାତି ସପ୍ତଭିଃ ପିତୃଭିଃ ସହ
ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଡାକାଯିବା ପରେ ଭୟରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଉନାହିଁ, ସେ ସାତି ଉତ୍ତର ପିତାମହ ସହିତ ନରକକୁ ଯାଏ ।
ଦୂତସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଭାମଧ୍ଯେ ଯଥୋଚିତମ୍ । ଉଵାଚ ପାର୍ଵତୀ ଦେଵୀ ସ୍ଵଯଂ ଶଂକରସଂନିଧୌ
ଦୂତର କଥା ଶୁଣି ସଭା ମଧ୍ୟରେ, ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ ନିଜେ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ କହିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଗଚ୍ଛ ବାଣ ମହାଭାଗ ଗୃହୀତ୍ଵା ତଵ କନ୍ଯକାମ୍ । ସର୍ଵସ୍ଵଂ ଯୌତକଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ବାଣ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମର କନ୍ୟାକୁ ନେଇ, ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଅ।
ସର୍ଵେଷାମୀଶ୍ଵରଂ ବୀଜଂ ଦାତାରଂ ସର୍ଵସଂପଦମ୍ । ଵରଂ ଵରେପ୍ଯଂ ଶରଣଂ କୃପାଲୁଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲମ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦର ଦାତା, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶରଣ, କୃପାଳୁ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଅତି ପ୍ରିୟ।
ପାର୍ଵତୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମୂଚୁସ୍ତେ ସୁରେଶ୍ଵରାଃ । ପ୍ରଶସଂସୁଃସଭାମଧ୍ଯେ ଧନ୍ଯଧନ୍ଯେତି ସର୍ଵଦା
ପାର୍ବତୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ; ସଭା ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ସଦା 'ଧନ୍ୟ, ଧନ୍ୟ' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ।
କୋପାଵିଷ୍ଟଶ୍ଚ ବାଣୋଽଯମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ସହସାଽସୁରଃ । ସାଂନାହିକୋ ଧନୁଷ୍ପାଣିଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶଂକରଂ ଯଯୌ
କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ବାଣ ଅସୁର ହଠାତ୍ ଉଠିଲେ; ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଧନୁ ହାତରେ ନେଇ, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଚାଲିଗଲେ।
ସର୍ଵୈର୍ନିଷିଧ୍ଯମାନଶ୍ଚ କମ୍ପିତୋ ରକ୍ତଲୋଚନଃ । ସାଂନାହିକଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ତ୍ରିକୋଟ୍ଯା ଚ ମହାବଲଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ନିଷେଧ କରିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ବାଣ କମ୍ପିତ ରକ୍ତ ଚକ୍ଷୁ ନେଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ତିନି କୋଟି ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ମହାବଳ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
କୁମ୍ଭାଣ୍ଡଃ କୂପକର୍ଣଶ୍ଚ ନିକୁମ୍ଭଃ କୁମ୍ଭ ଏଵ ଚ । ସେନାପତୀଶ୍ଵରଶ୍ଚୈତେ ଯଯୁଃ ସାଂନାହିକାସ୍ତଥା
କୁମ୍ଭାଣ୍ଡ, କୂପକର୍ଣ, ନିକୁମ୍ଭ, କୁମ୍ଭ ଏବଂ ସେନାପତି ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ।
ଉନ୍ମତ୍ତଭୈରଵଶ୍ଚୈଵ ସଂହାରଭୈରଵସ୍ତଥା । ଅସିତାଙ୍ଗୋ ଭୈରଵଶ୍ଚ ରୁରୁଭୈରଵ ଏଵ ଚ
ଉନ୍ମତ୍ତ ଭୈରବ, ସଂହାର ଭୈରବ, ଅସିତାଙ୍ଗ ଭୈରବ ଏବଂ ରୁରୁ ଭୈରବ ମଧ୍ୟ ଯାଇଥିଲେ।
ମହାଭୈରଵସଂଜ୍ଞଶ୍ଚ କାଲଭୈରଵ ଏଵ ଚ । ପ୍ରଚଣ୍ଡଭୈରଵଶ୍ଚୈଵ କ୍ରୋଧଭୈରଵ ଏଵ ଚ
ମହାଭୈରବ, କାଳଭୈରବ, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଭୈରବ ଏବଂ କ୍ରୋଧ ଭୈରବ ମଧ୍ୟ ଯାଇଥିଲେ।
ପ୍ରଯଯୁଃ ଶକ୍ତିଭିଃ ସାର୍ଧ ସର୍ଵେ ସାଂନାହିକାଶ୍ଚ ତେ । କାଲାଗ୍ଗିରୁଦ୍ରୋ ଭଗଵାନ୍ରୁଦ୍ରୈଃ ସାଂନାହିକୋ ଯଯୌ
ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ ଯାଇଥିଲେ; କାଳ ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର, ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ।
ଉଗ୍ରଚଣ୍ଡା ପ୍ରଚଣ୍ଡା ଚ ଚଣ୍ଡିକା ଚଣ୍ଡିନାଯିକା । ଚଣ୍ଡେଶ୍ଵରୀ ଚ ଚାମୁଣ୍ଡା ଚଣ୍ଡୀ ଚଣ୍ଡକପାଲିକା
ଉଗ୍ରଚଣ୍ଡା, ପ୍ରଚଣ୍ଡା, ଚଣ୍ଡିକା, ଚଣ୍ଡିନାୟିକା, ଚଣ୍ଡେଶ୍ୱରୀ, ଚାମୁଣ୍ଡା, ଚଣ୍ଡୀ ଏବଂ ଚଣ୍ଡକପାଳିକା ଯାଇଥିଲେ।
ଅଷ୍ଟୌ ଚ ନାଯିକାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଯଯୁଃ ଖର୍ପରାଵିନ୍ତାଃ । କୋଟରୀ ରତ୍ନଯାନସ୍ଥା ଶୋଣିତଗ୍ରାମଦେଵତା
ଅଷ୍ଟ ନାୟିକାମାନେ ସମସ୍ତ ଖର୍ପର ନେଇ ଯାଇଥିଲେ; କୋଟରୀ ରତ୍ନ ରଥରେ ବସି, ଶୋଣିତଗ୍ରାମ ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ଯାଇଥିଲେ।
ପ୍ରଯଯୌ ସା ପ୍ରଫୁଲ୍ଲାସ୍ଯା ଖଡ୍ଗଖର୍ପରଧାରିଣୀ । ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ଵୈଷ୍ଣଵୀ ଶାନ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନୀ
ସେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ମୁହଁ ନେଇ, ଖଡ଼ ଏବଂ ଖର୍ପର ଧାରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ବୈଷ୍ଣବୀ, ଶାନ୍ତା, ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମବାଦିନୀ ଯାଇଥିଲେ।
କୌମାରୀ ନାରସିଂହୀ ଚ ଵାରାହୀ ଵିକଟାକୃତିଃ । ମାହେଶ୍ଵରୀ ମହାମାଯା ଭୈରଵୀ ଭୀମରୂପିଣୀ
କୌମାରୀ, ନରସିଂହୀ, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ବାରାହୀ, ମାହେଶ୍ୱରୀ, ମହାମାୟା, ଭୈରବୀ ଏବଂ ଭୀମରୂପିଣୀ ଯାଇଥିଲେ।
ଅଷ୍ଟୌ ଚ ଶକ୍ତଯଃ ସର୍ଵା ରଥସ୍ଥାଃ ପ୍ରଯଯୁର୍ମୁଦା । ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରଯାନସ୍ଥା ପ୍ରଯଯୌ ଭଦ୍ରକାଲିକା
ଅଷ୍ଟ ଶକ୍ତିମାନେ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ରଥରେ ବସି ଯାଇଥିଲେ; ଭଦ୍ରକାଳୀ ରତ୍ନ ରଥରେ ବସି ଯାଇଥିଲେ।
ରକ୍ତଵର୍ଣା ତ୍ରିନଯନା ଜିହ୍ଵାଲଲନଭୀଷଣା । ଶୂଲଶକ୍ତିଗଦାହସ୍ତା ଖଡ୍ଗଖର୍ପରଧାରିଣୀ
ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ଭୟଙ୍କର ଜିହ୍ବା, ଶୂଳ, ଶକ୍ତି, ଗଦା, ଖଡ଼ ଏବଂ ଖର୍ପର ହାତରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରଯଯୌ ଶୂଲହସ୍ତଶ୍ଚ ଵୃଷଭସ୍ଥୋ ମହେଶ୍ଵରଃ । ସ୍କନ୍ଦଶ୍ଚ ଶିଖିଯାନସ୍ଥଃ ଶସ୍ତ୍ରପାଣିର୍ଧନୁର୍ଧରଃ
ମହେଶ୍ୱର ଶୂଳ ହାତରେ ନେଇ ବୃଷଭରେ ବସି ଯାଇଥିଲେ; ଶ୍କନ୍ଦ ପାଖୀରେ ବସି, ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଧନୁ ହାତରେ ନେଇ ଯାଇଥିଲେ।
ଏଵଂ ଚ ପ୍ରଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ଗଣେଶଂ ପାର୍ଵତୀଂ ଵିନା । ଏଭିର୍ଯୁକ୍ତଂ ମହାଦେଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଭଦ୍ରକାଲିକାମ୍
ଏଭଳି ସମସ୍ତେ ଯାଇଥିଲେ, ଗଣେଶ ଏବଂ ପାର୍ବତୀ ବିନା; ଏମାନେ ଏବଂ ଭଦ୍ରକାଳୀ ସହିତ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଚକ୍ରେ ଚକ୍ରପାଣିଶ୍ଚ ସଂଭାଷାଂ ଚ ଯଥୋଚିତାମ୍ । ବାଣଃ ଶଙ୍କଧ୍ଵନିଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଣମ୍ଯ ପାର୍ଵତୀଶ୍ଵରମ୍
ଚକ୍ରଧାରୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କଥା କହି, ଶଂଖ ଦ୍ୱନି କରିଲେ । ବାଣ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତିଆରି ହେଲେ ।
ଧନୁର୍ଦଥାର ସଗୁଣଂ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ନିଯୋଜିତମ୍ । ବାଣଂ ସମୁଦ୍ଯତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାତ୍ଯକିଃ ପରଵୀରହା
ବାଣ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଉଠାଇଲେ, ତାରେ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଲଗାଇ ତିଆରି କରିଲେ । ବାଣଙ୍କୁ ଏଭଳି ତିଆରି ଦେଖି, ଶତ୍ରୁବିରଙ୍କ ନାଶକ ସାତ୍ୟକି—
ନିଷିଧ୍ଯମାନସ୍ତୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସଂନାହୀ ପ୍ରଯଯୌ ମୁଦା । ବାଣଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରମଞ୍ଜନଂ ନାମ ନାରଦ
ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାଧା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସାତ୍ୟକି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ଆଗେ ଆସିଲେ । ବାଣ, ନାରଦ, ଦିବ୍ୟ 'ଅଞ୍ଜନ' ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ ।
ଅଵ୍ଯର୍ଥଂ ଗ୍ରୀଷ୍ମମଧ୍ଯାହନମାର୍ତଣ୍ଡାଭଂ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣକମ୍ । ଦୃଷ୍ଟାଵାଽସ୍ତ୍ରଂ ସାତ୍ଯକିଃ ସାକ୍ଷାତ୍କିଂଚିନ୍ନମ୍ରୋ ବଭୂଵ ସଃ
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରୀଷ୍ମ ମଧ୍ୟାହ୍ନର ତୀବ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଥିଲା । ସାତ୍ୟକି ଏହାକୁ ଦେଖି, ସାମାନ୍ୟ ଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ ।