ମମାଵଧ୍ଯଶ୍ଚ ତ୍ଵଦ୍ଵଂଶଶ୍ଚେତି ପ୍ରୀତେନ ଚେତସା । ତଵ ପୁତ୍ରାଯ ଦାସ୍ଯାମି ଜ୍ଞାନଂ ମୃତ୍ଯୁଂଜଯଂ ପରମ୍
ମୁଁ ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମ ଭରି ଏହି କଥା କହୁଛି — ତୁମର ବଂଶ କେବେ ବି ନଶ୍ଟ ହେବ ନାହିଁ । ତୁମର ପୁଅକୁ ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଦେବି ।
ତ୍ଵଯା କୃତିମିଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ସାମଵେଦୋକ୍ତମୀପ୍ସିତମ୍ । ପୁରା ସନତ୍କୁମାରାରାଯ ପ୍ରଦତ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ତଥା
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର, ଯାହା ତୁମେ ରଚିଛ, ସାମବେଦରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଏବଂ ଆଗରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ସନତକୁମାରଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମେ ପୁଣ୍ଯତମେ ପ୍ରଶସ୍ତେ ସୂର୍ଯପର୍ଵଣି । ଗୌତମାଯ ପ୍ରଦତ୍ତଂ ଚ ଗୌର୍ଯା ମନ୍ଦାକିନୀତଟେ
ପବିତ୍ର ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପର୍ବର ଶୁଭ ଦିନରେ, ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀର ତଟରେ ଗୌରୀ ଏହା ଗୌତମଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ ।
ଶଂକରେଣ ଚ ଶିଷ୍ଯାଯ ଭକ୍ତାଯ ଚ ଦଯାଲୁନା । ବ୍ରହ୍ମଣେ ଚ ମଯା ଦତ୍ତଂ ଶିଵାଯ ଵିରଜାତଟେ
ଦୟାଳୁ ଶଙ୍କର ତାଙ୍କ ଭକ୍ତ ଶିଷ୍ୟକୁ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦେଇଥିଲେ । ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏବଂ ଶିବଙ୍କୁ ଭିରଜା ନଦୀର ତଟରେ ଏହା ଦେଇଥିଲି ।
ଭୃଗଵେ ଚ ପୁରା ଦତ୍ତଂ କୁମାରେଣ ଚ ଧୀମତା । ତ୍ଵଂ ଚ ଦାସ୍ଯସି ବାଣାଯ ବାଣଃ ସ୍ତୋଷ୍ଯତ୍ଯନେନ ମାମ୍
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପୂର୍ବରୁ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା । ତୁମେ ଏହା ବାଣଙ୍କୁ ଦେବା; ବାଣ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପୂଜିବେ ।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯମୁବଦିଶ୍ଯ ଗୁରୋର୍ମୁଖାତ୍ । ଵୃତସ୍ଯ ପୂଜିତସ୍ଯାପି ଵସ୍ତ୍ରଭୂଷଣଚନ୍ଦନୈଃ
ଏହି ଅତି ପବିତ୍ର ସ୍ତୋତ୍ର ଗୁରୁଙ୍କର ମୁଖରୁ ଶିଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ମନ୍ତ୍ରୀତ ଏବଂ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଇଛି,
ସୁସ୍ନାତୋ ଯଃ ପଠେନ୍ନିତ୍ଯଂ ପୂଜାକାଲେ ଚ ଭକ୍ତିତଃ । କୋଟିଜନ୍ମାର୍ଜିତାତ୍ପାପାନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯେଉଁଠି ଭଲଭାବେ ସ୍ନାନ କରି ଦୈନିକ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜାବେଳେ ପଢିଥାଏ, ସେ କୋଟି ଜନ୍ମର ଜମା ହୋଇଥିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ — ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ଵିପଦାଂ ଖଣ୍ଡନଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ କାରଣଂ ସର୍ଵସଂପଦାମ୍ । ଵାରଣଂ ଦୁଃଖଶୋକାନାଂ ଭଵାବ୍ଧିଧୋରତାରଣମ୍
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ବିପଦକୁ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦର ଉତ୍ସ, ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକକୁ ଦୂର କରେ, ଏବଂ ସଂସାରର ଦୁଃଖର ସାଗରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଉପାୟ ।
ଖଣ୍ଡନଂ ଗର୍ଭଵାସାନାଂ ଜରାମୃତ୍ଯୁହରଂ ପରମ୍ ।ବନ୍ଧନାନାଂ ଚ ରୋଗାଣାଂ ଖଣ୍ଡନଂ ଭକ୍ତମଣ୍ଡନମ୍
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଗର୍ଭବାସର ବନ୍ଧନକୁ ଭଙ୍ଗ କରେ, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରେ, ବନ୍ଧନ ଓ ରୋଗକୁ ଭଙ୍ଗ କରେ, ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଶୋଭା ।
ସ ସ୍ନାତଃ ସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ସର୍ଵଯଜ୍ଞେଷୁ ଦୀକ୍ଷିତଃ । ଵ୍ରତୀ ଵ୍ରତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ତପସ୍ଵୀ ଚ ତପଃସୁ ଚ
ସେ ଜଣେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢିଲେ, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇଥିବା, ସମସ୍ତ ବ୍ରତରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିବା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହୋଇଥିବା ପରି ହୁଅନ୍ତି ।
ସ ସ୍ତଯଂ ସର୍ଵଦାନାନାଂ ଫଲଂ ଚ ଲଭତେ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଲକ୍ଷଧା ସ୍ତୋତ୍ରପାଠେନ ସ୍ତୋତ୍ରସିଦ୍ଧିର୍ଭଵେନ୍ନୃଣାମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଦାନ ଓ ବ୍ରତର ଫଳ ପାଏ । ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଲକ୍ଷ ଥର ପଢିଲେ, ଲୋକମାନେ ଏହାର ସିଦ୍ଧି ପାଇଥାନ୍ତି ।
ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଂ ଚ ଲଭତେ ସିଦ୍ଧିସ୍ତୋତ୍ରୋ ଭଵେଦ୍ଯଦି । ଇହଲୋକେ ଦେଵତୁଲ୍ଯୋଽପ୍ଯନ୍ତେ ଯାତି ହରେଃ ପଦମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି । ଯଦି ସ୍ତୋତ୍ରର ସିଦ୍ଧି ହୋଇଯାଏ, ଏହି ଜଗତରେ ଦେବତା ସମାନ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଶେଷରେ ହରିଙ୍କର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ବାଣଯୁଦ୍ଧେ ବଲିକୃତଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣମ୍ତୋତ୍ରଂ ନାମୈକୋନଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି, ମହା ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ ପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମଖଣ୍ଡର, ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ବାଣ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ବାଲିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ତୋତ୍ର ନାମକ ଏକ ଶତ ଉନିଶତ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା ।
ଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଅଥ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଭଗଵାନୁଦ୍ଧଵେତ ବଲେନ ଚ । ଦୂତଂ ପ୍ରଶ୍ଥାପଯାମାସ ଵିଧାଯ ମନ୍ତ୍ରଣଂ ଶୁଭମ୍
ଏହା ଏକ ଶତ ବିଂଶତି ଅଧ୍ୟାୟ । ନାରାୟଣ କହିଲେ — ତାପରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଉଦ୍ଧବ ଓ ବଳରାମ ସହିତ ଶୁଭ ପରାମର୍ଶ କରି, ଏକ ଦୂତକୁ ପଠାଇଲେ ।
ଶିଵୋ ଗଣପତିର୍ଯତ୍ର ଦୁର୍ଗାଂ ଦୁର୍ଗତିନାଶିନୀ । କାର୍ତିକେଯୋ ଭଦ୍ରକାଲୀ ଚୋଗ୍ରଚଣ୍ଡା ଚ କୋଟରୀ
ଏଠି ଶିବ, ଗଣେଶ, ଦୁର୍ଗା ଯିଏ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, କାର୍ତିକେୟ, ଭଦ୍ରକାଳୀ, ଉଗ୍ରଚଣ୍ଡା ଓ କୋଟରୀ ଥିଲେ ।
ଆଗତ୍ଯ ନତ୍ଵା ଦୂତଶ୍ଚ ଗଣେଶଂ ଚ ଶିଵଂ ଶିଵାମ୍ । ମାନଵାଂଶ୍ଚାପି ପୂଚ୍ଯାଂଶ୍ଚ ସମୁଵାଚ ଯଥୋଚିତମ୍
ଦୂତ ଆସି, ଗଣେଶ, ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଏବଂ ଏକତ୍ରିତ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥିକ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ଉଚିତ ଭାବରେ କଥା କହିଲେ ।
ଦୂତ ଉଵାଚ ବାଣମାହ୍ଵଯତେ କୃଷ୍ଣଃ ସଂଗ୍ରାମାର୍ଥ ମହେଶ୍ଵର । କିଂ ଵାଽନିରୁଦ୍ଧମୂଷାଂ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ
ଦୂତ କହିଲେ — ମହେଶ୍ୱର, କୃଷ୍ଣ ବାଣକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଡାକୁଛନ୍ତି । କିମ୍ବା ଅନିରୁଦ୍ଧ ଓ ଉଷାକୁ ନେଇ ଆଶ୍ରୟ ନିଅ ।
ରଣେ ନିମନ୍ତ୍ରିତୋ ଯୋ ହି ନ ଯାତି ଭଯକାତରଃ । ପରତ୍ର ନରକଂ ଯାତି ସପ୍ତଭିଃ ପିତୃଭିଃ ସହ
ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଡାକାଯିବା ପରେ ଭୟରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଉନାହିଁ, ସେ ସାତି ଉତ୍ତର ପିତାମହ ସହିତ ନରକକୁ ଯାଏ ।
ଦୂତସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଭାମଧ୍ଯେ ଯଥୋଚିତମ୍ । ଉଵାଚ ପାର୍ଵତୀ ଦେଵୀ ସ୍ଵଯଂ ଶଂକରସଂନିଧୌ
ଦୂତର କଥା ଶୁଣି ସଭା ମଧ୍ୟରେ, ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ ନିଜେ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ କହିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଗଚ୍ଛ ବାଣ ମହାଭାଗ ଗୃହୀତ୍ଵା ତଵ କନ୍ଯକାମ୍ । ସର୍ଵସ୍ଵଂ ଯୌତକଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ବାଣ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମର କନ୍ୟାକୁ ନେଇ, ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଅ।
ସର୍ଵେଷାମୀଶ୍ଵରଂ ବୀଜଂ ଦାତାରଂ ସର୍ଵସଂପଦମ୍ । ଵରଂ ଵରେପ୍ଯଂ ଶରଣଂ କୃପାଲୁଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲମ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦର ଦାତା, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶରଣ, କୃପାଳୁ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଅତି ପ୍ରିୟ।
ପାର୍ଵତୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମୂଚୁସ୍ତେ ସୁରେଶ୍ଵରାଃ । ପ୍ରଶସଂସୁଃସଭାମଧ୍ଯେ ଧନ୍ଯଧନ୍ଯେତି ସର୍ଵଦା
ପାର୍ବତୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ; ସଭା ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ସଦା 'ଧନ୍ୟ, ଧନ୍ୟ' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ।
କୋପାଵିଷ୍ଟଶ୍ଚ ବାଣୋଽଯମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ସହସାଽସୁରଃ । ସାଂନାହିକୋ ଧନୁଷ୍ପାଣିଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶଂକରଂ ଯଯୌ
କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ବାଣ ଅସୁର ହଠାତ୍ ଉଠିଲେ; ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଧନୁ ହାତରେ ନେଇ, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଚାଲିଗଲେ।
ସର୍ଵୈର୍ନିଷିଧ୍ଯମାନଶ୍ଚ କମ୍ପିତୋ ରକ୍ତଲୋଚନଃ । ସାଂନାହିକଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ତ୍ରିକୋଟ୍ଯା ଚ ମହାବଲଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ନିଷେଧ କରିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ବାଣ କମ୍ପିତ ରକ୍ତ ଚକ୍ଷୁ ନେଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ତିନି କୋଟି ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ମହାବଳ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
କୁମ୍ଭାଣ୍ଡଃ କୂପକର୍ଣଶ୍ଚ ନିକୁମ୍ଭଃ କୁମ୍ଭ ଏଵ ଚ । ସେନାପତୀଶ୍ଵରଶ୍ଚୈତେ ଯଯୁଃ ସାଂନାହିକାସ୍ତଥା
କୁମ୍ଭାଣ୍ଡ, କୂପକର୍ଣ, ନିକୁମ୍ଭ, କୁମ୍ଭ ଏବଂ ସେନାପତି ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ।
ଉନ୍ମତ୍ତଭୈରଵଶ୍ଚୈଵ ସଂହାରଭୈରଵସ୍ତଥା । ଅସିତାଙ୍ଗୋ ଭୈରଵଶ୍ଚ ରୁରୁଭୈରଵ ଏଵ ଚ
ଉନ୍ମତ୍ତ ଭୈରବ, ସଂହାର ଭୈରବ, ଅସିତାଙ୍ଗ ଭୈରବ ଏବଂ ରୁରୁ ଭୈରବ ମଧ୍ୟ ଯାଇଥିଲେ।
ମହାଭୈରଵସଂଜ୍ଞଶ୍ଚ କାଲଭୈରଵ ଏଵ ଚ । ପ୍ରଚଣ୍ଡଭୈରଵଶ୍ଚୈଵ କ୍ରୋଧଭୈରଵ ଏଵ ଚ
ମହାଭୈରବ, କାଳଭୈରବ, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଭୈରବ ଏବଂ କ୍ରୋଧ ଭୈରବ ମଧ୍ୟ ଯାଇଥିଲେ।
ପ୍ରଯଯୁଃ ଶକ୍ତିଭିଃ ସାର୍ଧ ସର୍ଵେ ସାଂନାହିକାଶ୍ଚ ତେ । କାଲାଗ୍ଗିରୁଦ୍ରୋ ଭଗଵାନ୍ରୁଦ୍ରୈଃ ସାଂନାହିକୋ ଯଯୌ
ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ ଯାଇଥିଲେ; କାଳ ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର, ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ।
ଉଗ୍ରଚଣ୍ଡା ପ୍ରଚଣ୍ଡା ଚ ଚଣ୍ଡିକା ଚଣ୍ଡିନାଯିକା । ଚଣ୍ଡେଶ୍ଵରୀ ଚ ଚାମୁଣ୍ଡା ଚଣ୍ଡୀ ଚଣ୍ଡକପାଲିକା
ଉଗ୍ରଚଣ୍ଡା, ପ୍ରଚଣ୍ଡା, ଚଣ୍ଡିକା, ଚଣ୍ଡିନାୟିକା, ଚଣ୍ଡେଶ୍ୱରୀ, ଚାମୁଣ୍ଡା, ଚଣ୍ଡୀ ଏବଂ ଚଣ୍ଡକପାଳିକା ଯାଇଥିଲେ।
ଅଷ୍ଟୌ ଚ ନାଯିକାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଯଯୁଃ ଖର୍ପରାଵିନ୍ତାଃ । କୋଟରୀ ରତ୍ନଯାନସ୍ଥା ଶୋଣିତଗ୍ରାମଦେଵତା
ଅଷ୍ଟ ନାୟିକାମାନେ ସମସ୍ତ ଖର୍ପର ନେଇ ଯାଇଥିଲେ; କୋଟରୀ ରତ୍ନ ରଥରେ ବସି, ଶୋଣିତଗ୍ରାମ ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ଯାଇଥିଲେ।