ଗୋପବାଲକଵେଷଂ ଚ ରାଧାଵକ୍ଷଃ ସ୍ଥଲସ୍ଥିତମ୍ । ଧ୍ଯାନାସାଧ୍ଯଂ ଦୁରାରାଧ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମେଶଶେଷଵନ୍ଦିତମ୍
ଗୋପବାଳକ ଭେଷ ଧାରଣ କରି, ରାଧାଙ୍କ ଛାତିରେ ବସିଥିବା, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, କଠିନେ ଉପାସ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଶେଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।
ସିନ୍ଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରୈଶ୍ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରୈଶ୍ଚ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରୈଃ ପ୍ରଣତଂ ସ୍ତୁତମ୍ । ଵେଦାନିର୍ଵଚନୀଯଂ ଚ ପରଂ ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ଵିଭୁମ୍
ସିଦ୍ଧମାନେ, ମହାମୁନି ଓ ଯୋଗୀମାନେ ନମସ୍କାର କରି ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ବେଦ ଯାହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେହି ସ୍ୱଇଚ୍ଛାମୟ ପରମ ପ୍ରଭୁ।
ସ୍ଥୂଲସ୍ଥୂଲତମଂ ରୂପଂ ସୂକ୍ଷ୍ମାତ୍ସୂକ୍ଷ୍ମତମଂ ପରମ୍ । ସତ୍ଯଂ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରଶସ୍ତଂ ଚ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମୀଶ୍ଵରମ୍
ତାଙ୍କର ରୂପ ସବୁଠୁ ମୋଟ ଓ ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ପରମ; ସତ୍ୟ, ଚିରନ୍ତନ, ଉତ୍ତମ, ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ ଥିବା ଈଶ୍ୱର।
ନିର୍ଲିପ୍ତଂ ଚ ନିରୀହଂ ଚ ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍ । ଏଵଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଚ ତେ ପୂତାଃ ସ୍ନିଗ୍ଧଦୂର୍ଵାକ୍ଷତା ଜଲମ୍
ନିର୍ଲିପ୍ତ ଓ ନିର୍ଇଚ୍ଛା, ସନାତନ ଭଗବାନ; ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରି, ସେମାନେ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଦୂର୍ବା, ଅକ୍ଷତ ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ପଦ୍ମାପଦ୍ମାର୍ଚିତେ ପାଦପଦ୍ମେ ଚ ଦାତୁମୁତ୍ସୁକାଃ । ଵେଦାଃସ୍ତୋତୁମଶକ୍ତାସ୍ତ୍ଵାମଶକ୍ତା ସା ସରସ୍ଵତୀ
ପଦ୍ମା ଓ ପଦ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ତୁମର ପଦପଦ୍ମରେ ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ; ବେଦମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ଅସମର୍ଥ।
ଶେଷଃ ସ୍ତୋତୁମଶକ୍ତଶ୍ଚ ସ୍ଵଯଂଭୂଃ ଶଂଭୁରୀଶ୍ଵରଃ । ଗଣେଶଶ୍ଚ ଦିନେଶଶ୍ଚ ମହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଏଵ ଚ
ଶେଷ, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ଶିବ, ଈଶ୍ୱର, ଗଣେଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର — କେହି ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସ୍ତୋତୁଂ ନାଲଂ ଧନେଶଶ୍ଚ କିମନ୍ଯେ ଜଡ୍ବୁଦ୍ଧଯଃ । ଗୁଣାତୀତମନୀହଂ ଚ କିଂ ସ୍ତୌମି ନିର୍ଗୁଣଂ ପରମ୍
ଧନପତି କୁବେର ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ତେଣୁ ଅନ୍ୟ ମୂଢ଼ମତିମାନେ କିପରି କରିବେ? ଗୁଣ ଓ ଇଚ୍ଛା ଉପରେ ଥିବା, ନିର୍ଗୁଣ ପରମକୁ ମୁଁ କିପରି ସ୍ତୁତି କରିବି?
ଅପଣ୍ଡିତୋଽଯମସୁରୋ ନ ସୁରଃ କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସି । ବଲେସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ଜଗତ୍ପତିଃ
ଏହି ଦାନବ ଅପଢ଼େଇ, ସେ ଦେବ ନୁହଁ; ତୁମେ ତାକୁ କ୍ଷମା କର। ବଳିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ମା ଭୈର୍ଵତ୍ସ ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ସୁତଲଂ ରକ୍ଷିତଂ ମଯା । ମଦ୍ଵରେଣ ପ୍ରସାଦେନ ତ୍ଵତ୍ପୁତ୍ରୋଽପ୍ଯଜରାମରଃ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ — ଭୟ କରିନାହ, ପୁଅ; ଘରକୁ ଯାଅ, ସୁତଳକୁ ମୁଁ ରକ୍ଷା କରିଛି। ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ କୃପାରେ, ତୁମର ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଜରାମୃତ୍ୟୁ ହୀନ ହେବ।
ଦର୍ପହାନିଂ କରିଷ୍ଯାମି ତସ୍ଯ ମୂର୍ଖସ୍ଯ ଦର୍ପିଣଃ । ପ୍ରହ୍ଲାଦାଯ ଵରୋ ଦତ୍ତୋ ଭକ୍ତାଯ ଚ ତପସ୍ଵିନେ
ସେ ମୂଢ଼ ଓ ଅହଂକାରୀର ଅଭିମାନ ମୁଁ ଦୂର କରିଦେବି; ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ, ଯିଏ ଭକ୍ତ ଓ ତପସ୍ୱୀ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଆଯାଇଛି।
ମମାଵଧ୍ଯଶ୍ଚ ତ୍ଵଦ୍ଵଂଶଶ୍ଚେତି ପ୍ରୀତେନ ଚେତସା । ତଵ ପୁତ୍ରାଯ ଦାସ୍ଯାମି ଜ୍ଞାନଂ ମୃତ୍ଯୁଂଜଯଂ ପରମ୍
ମୁଁ ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମ ଭରି ଏହି କଥା କହୁଛି — ତୁମର ବଂଶ କେବେ ବି ନଶ୍ଟ ହେବ ନାହିଁ । ତୁମର ପୁଅକୁ ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଦେବି ।
ତ୍ଵଯା କୃତିମିଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ସାମଵେଦୋକ୍ତମୀପ୍ସିତମ୍ । ପୁରା ସନତ୍କୁମାରାରାଯ ପ୍ରଦତ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ତଥା
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର, ଯାହା ତୁମେ ରଚିଛ, ସାମବେଦରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଏବଂ ଆଗରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ସନତକୁମାରଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମେ ପୁଣ୍ଯତମେ ପ୍ରଶସ୍ତେ ସୂର୍ଯପର୍ଵଣି । ଗୌତମାଯ ପ୍ରଦତ୍ତଂ ଚ ଗୌର୍ଯା ମନ୍ଦାକିନୀତଟେ
ପବିତ୍ର ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପର୍ବର ଶୁଭ ଦିନରେ, ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀର ତଟରେ ଗୌରୀ ଏହା ଗୌତମଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ ।
ଶଂକରେଣ ଚ ଶିଷ୍ଯାଯ ଭକ୍ତାଯ ଚ ଦଯାଲୁନା । ବ୍ରହ୍ମଣେ ଚ ମଯା ଦତ୍ତଂ ଶିଵାଯ ଵିରଜାତଟେ
ଦୟାଳୁ ଶଙ୍କର ତାଙ୍କ ଭକ୍ତ ଶିଷ୍ୟକୁ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦେଇଥିଲେ । ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏବଂ ଶିବଙ୍କୁ ଭିରଜା ନଦୀର ତଟରେ ଏହା ଦେଇଥିଲି ।
ଭୃଗଵେ ଚ ପୁରା ଦତ୍ତଂ କୁମାରେଣ ଚ ଧୀମତା । ତ୍ଵଂ ଚ ଦାସ୍ଯସି ବାଣାଯ ବାଣଃ ସ୍ତୋଷ୍ଯତ୍ଯନେନ ମାମ୍
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପୂର୍ବରୁ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା । ତୁମେ ଏହା ବାଣଙ୍କୁ ଦେବା; ବାଣ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପୂଜିବେ ।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯମୁବଦିଶ୍ଯ ଗୁରୋର୍ମୁଖାତ୍ । ଵୃତସ୍ଯ ପୂଜିତସ୍ଯାପି ଵସ୍ତ୍ରଭୂଷଣଚନ୍ଦନୈଃ
ଏହି ଅତି ପବିତ୍ର ସ୍ତୋତ୍ର ଗୁରୁଙ୍କର ମୁଖରୁ ଶିଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ମନ୍ତ୍ରୀତ ଏବଂ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଇଛି,
ସୁସ୍ନାତୋ ଯଃ ପଠେନ୍ନିତ୍ଯଂ ପୂଜାକାଲେ ଚ ଭକ୍ତିତଃ । କୋଟିଜନ୍ମାର୍ଜିତାତ୍ପାପାନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯେଉଁଠି ଭଲଭାବେ ସ୍ନାନ କରି ଦୈନିକ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜାବେଳେ ପଢିଥାଏ, ସେ କୋଟି ଜନ୍ମର ଜମା ହୋଇଥିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ — ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ଵିପଦାଂ ଖଣ୍ଡନଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ କାରଣଂ ସର୍ଵସଂପଦାମ୍ । ଵାରଣଂ ଦୁଃଖଶୋକାନାଂ ଭଵାବ୍ଧିଧୋରତାରଣମ୍
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ବିପଦକୁ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦର ଉତ୍ସ, ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକକୁ ଦୂର କରେ, ଏବଂ ସଂସାରର ଦୁଃଖର ସାଗରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଉପାୟ ।
ଖଣ୍ଡନଂ ଗର୍ଭଵାସାନାଂ ଜରାମୃତ୍ଯୁହରଂ ପରମ୍ ।ବନ୍ଧନାନାଂ ଚ ରୋଗାଣାଂ ଖଣ୍ଡନଂ ଭକ୍ତମଣ୍ଡନମ୍
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଗର୍ଭବାସର ବନ୍ଧନକୁ ଭଙ୍ଗ କରେ, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରେ, ବନ୍ଧନ ଓ ରୋଗକୁ ଭଙ୍ଗ କରେ, ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଶୋଭା ।
ସ ସ୍ନାତଃ ସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ସର୍ଵଯଜ୍ଞେଷୁ ଦୀକ୍ଷିତଃ । ଵ୍ରତୀ ଵ୍ରତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ତପସ୍ଵୀ ଚ ତପଃସୁ ଚ
ସେ ଜଣେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢିଲେ, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇଥିବା, ସମସ୍ତ ବ୍ରତରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିବା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହୋଇଥିବା ପରି ହୁଅନ୍ତି ।
ସ ସ୍ତଯଂ ସର୍ଵଦାନାନାଂ ଫଲଂ ଚ ଲଭତେ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଲକ୍ଷଧା ସ୍ତୋତ୍ରପାଠେନ ସ୍ତୋତ୍ରସିଦ୍ଧିର୍ଭଵେନ୍ନୃଣାମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଦାନ ଓ ବ୍ରତର ଫଳ ପାଏ । ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଲକ୍ଷ ଥର ପଢିଲେ, ଲୋକମାନେ ଏହାର ସିଦ୍ଧି ପାଇଥାନ୍ତି ।
ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଂ ଚ ଲଭତେ ସିଦ୍ଧିସ୍ତୋତ୍ରୋ ଭଵେଦ୍ଯଦି । ଇହଲୋକେ ଦେଵତୁଲ୍ଯୋଽପ୍ଯନ୍ତେ ଯାତି ହରେଃ ପଦମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି । ଯଦି ସ୍ତୋତ୍ରର ସିଦ୍ଧି ହୋଇଯାଏ, ଏହି ଜଗତରେ ଦେବତା ସମାନ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଶେଷରେ ହରିଙ୍କର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ବାଣଯୁଦ୍ଧେ ବଲିକୃତଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣମ୍ତୋତ୍ରଂ ନାମୈକୋନଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି, ମହା ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ ପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମଖଣ୍ଡର, ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ବାଣ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ବାଲିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ତୋତ୍ର ନାମକ ଏକ ଶତ ଉନିଶତ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା ।
ଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଅଥ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଭଗଵାନୁଦ୍ଧଵେତ ବଲେନ ଚ । ଦୂତଂ ପ୍ରଶ୍ଥାପଯାମାସ ଵିଧାଯ ମନ୍ତ୍ରଣଂ ଶୁଭମ୍
ଏହା ଏକ ଶତ ବିଂଶତି ଅଧ୍ୟାୟ । ନାରାୟଣ କହିଲେ — ତାପରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଉଦ୍ଧବ ଓ ବଳରାମ ସହିତ ଶୁଭ ପରାମର୍ଶ କରି, ଏକ ଦୂତକୁ ପଠାଇଲେ ।
ଶିଵୋ ଗଣପତିର୍ଯତ୍ର ଦୁର୍ଗାଂ ଦୁର୍ଗତିନାଶିନୀ । କାର୍ତିକେଯୋ ଭଦ୍ରକାଲୀ ଚୋଗ୍ରଚଣ୍ଡା ଚ କୋଟରୀ
ଏଠି ଶିବ, ଗଣେଶ, ଦୁର୍ଗା ଯିଏ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, କାର୍ତିକେୟ, ଭଦ୍ରକାଳୀ, ଉଗ୍ରଚଣ୍ଡା ଓ କୋଟରୀ ଥିଲେ ।
ଆଗତ୍ଯ ନତ୍ଵା ଦୂତଶ୍ଚ ଗଣେଶଂ ଚ ଶିଵଂ ଶିଵାମ୍ । ମାନଵାଂଶ୍ଚାପି ପୂଚ୍ଯାଂଶ୍ଚ ସମୁଵାଚ ଯଥୋଚିତମ୍
ଦୂତ ଆସି, ଗଣେଶ, ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଏବଂ ଏକତ୍ରିତ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥିକ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ଉଚିତ ଭାବରେ କଥା କହିଲେ ।
ଦୂତ ଉଵାଚ ବାଣମାହ୍ଵଯତେ କୃଷ୍ଣଃ ସଂଗ୍ରାମାର୍ଥ ମହେଶ୍ଵର । କିଂ ଵାଽନିରୁଦ୍ଧମୂଷାଂ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ
ଦୂତ କହିଲେ — ମହେଶ୍ୱର, କୃଷ୍ଣ ବାଣକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଡାକୁଛନ୍ତି । କିମ୍ବା ଅନିରୁଦ୍ଧ ଓ ଉଷାକୁ ନେଇ ଆଶ୍ରୟ ନିଅ ।
ରଣେ ନିମନ୍ତ୍ରିତୋ ଯୋ ହି ନ ଯାତି ଭଯକାତରଃ । ପରତ୍ର ନରକଂ ଯାତି ସପ୍ତଭିଃ ପିତୃଭିଃ ସହ
ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଡାକାଯିବା ପରେ ଭୟରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଉନାହିଁ, ସେ ସାତି ଉତ୍ତର ପିତାମହ ସହିତ ନରକକୁ ଯାଏ ।
ଦୂତସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଭାମଧ୍ଯେ ଯଥୋଚିତମ୍ । ଉଵାଚ ପାର୍ଵତୀ ଦେଵୀ ସ୍ଵଯଂ ଶଂକରସଂନିଧୌ
ଦୂତର କଥା ଶୁଣି ସଭା ମଧ୍ୟରେ, ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ ନିଜେ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ କହିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଗଚ୍ଛ ବାଣ ମହାଭାଗ ଗୃହୀତ୍ଵା ତଵ କନ୍ଯକାମ୍ । ସର୍ଵସ୍ଵଂ ଯୌତକଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ବାଣ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମର କନ୍ୟାକୁ ନେଇ, ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଅ।