କାଲାଗ୍ନିରୁଦ୍ରୋ ଭଗଵାନ୍ଵିଶ୍ଵଚସଂହାରକାରକଃ । ତମସଶ୍ଚାଽଽଶ୍ରଯଃ ସୋଽପି ରୁଦ୍ରାଣାଂ ପ୍ରଵରୋ ମହାନ୍
କାଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ର ଭଗବାନ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସଂହାର କରନ୍ତି; ସେ ତମୋଗୁଣର ଆଶ୍ରୟ ଓ ସମସ୍ତ ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସ ଏଵ ଶଂକରାଂଶଶ୍ଚାପ୍ଯନ୍ଯେ ରୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ତତ୍କଲାଃ । ଭଵାଂଶ୍ଚ ନିର୍ଗୁଣସ୍ତେଷାଂ ପ୍ରକୃତେଶ୍ଚ ପରସ୍ତଥା
ସେ ଶିଂକରଙ୍କ ଅଂଶ ଓ ଅନ୍ୟ ରୁଦ୍ରମାନେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ; ତୁମେ ଗୁଣରୁ ତାରି, ପ୍ରକୃତିରୁ ମଧ୍ୟ ଉପରେ।
ସର୍ଵେଷାଂ ପରମାତ୍ମା ଵୈ ପ୍ରଣା ଵିଷ୍ଣୁସ୍ଵରୂପିଣଃ । ମାନସଂ ଚ ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ଵଯଂ ଜ୍ଞାନାତ୍ମକଃ ଶିଵଃ
ସମସ୍ତଙ୍କର ପରମାତ୍ମା ବିଷ୍ଣୁର ରୂପରେ ପ୍ରାଣ; ବ୍ରହ୍ମା ମନସ୍ ଓ ଶିବ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ।
ପ୍ରଵରା ସର୍ଵଶକ୍ତୀନାଂ ବୁଦ୍ଧିଃ ପ୍ରକୃତିରୀଶ୍ଵରୀ । ସ୍ଵାତ୍ମନଃ ପ୍ରତିବିଭ୍ବସ୍ତେ ଜୀଵଃ ସର୍ଵେଷୁ ଦେହିଷୁ
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୁଦ୍ଧି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରକୃତି ଶକ୍ତିର ରାଣୀ; ସମସ୍ତ ଦେହୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜୀବ ତୁମ ଆତ୍ମାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ।
ଜୀଵଃ ସ୍ଵକର୍ମଣାଂ ଭୋଗୀ ସ୍ଵଯଂ ସାକ୍ଷୀ ଭଵାଂସ୍ତଥା । ସର୍ଵେ ଯାନ୍ତି ତ୍ଵଯି ଗତେ ନରଦେଵେ ଯଥାଽନୁଗାଃ
ଜୀବ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରେ, ତୁମେ ସାକ୍ଷୀ; ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଚାଲିଗଲେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ପଛରେ ଯାଆନ୍ତି।
ସଦ୍ଯଃ ପତତି ଦେହଶ୍ଚ ଶଵୋଽସ୍ପୃଶ୍ଯସ୍ତ୍ଵଯା ଵିନା । ବୁଦ୍ଧାଃ ସନ୍ତୋ ନ ଜାନନ୍ତି ଵଞ୍ଚିତାସ୍ତଵ ମାଯଯା
ତୁମେ ଛାଡ଼ିଲେ ଶରୀର ସତ୍ୱରେ ପଡ଼ିଯାଏ ଓ ମୃତଦେହ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହୁଏ; ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସାଧୁମାନେ ତୁମ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ତ୍ଵାଂ ଭଜନ୍ତ୍ଯେଵ ଯେ ସନ୍ତୋ ମାଯାମେତାଂ ତରନ୍ତି ତେ । ତ୍ରିଗୁଣା ପ୍ରକୃତିର୍ଦୁର୍ଗା ଵୈଷ୍ଣଵୀ ଚ ସନାତନୀ
ଯେ ସାଧୁମାନେ କେବଳ ତୁମକୁ ଭଜନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ମାୟାକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି; ତିନି ଗୁଣରେ ଗଠିତ ପ୍ରକୃତି ହେଉଛି ଦୁର୍ଗା, ଶାଶ୍ୱତ ଓ ବୈଷ୍ଣବୀ।
ପରା ନାରାଯଣୀଶାନୀ ତଵ ମାଯା ଦୁରତ୍ଯଯା । ତ୍ଵଦଂଶାଃ ପ୍ରତିଵିଶ୍ଵେଷୁ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାତ୍ମକାଃ
ପରା ନାରାୟଣୀ ତୁମ ଅତିଦୁର୍ଲଘ୍ୟ ମାୟା; ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ତୁମ ଅଂଶ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବ।
ସର୍ଵେଷାମପି ଵିଶ୍ଵେଷାମାଶ୍ରଯୋ ଯୋ ମହାନ୍ଵିରାଟ୍ । ସ ସେତେ ଚ ଜଲେ ଯୋଗାଦ୍ଵିଶ୍ଵେଶୋ ଗୋକୁଲେ ଯଥା
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ ମହାନ ବିରାଟ୍ ଯୋଗବଳରେ ଜଳରେ ଶୟନ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଗୋକୁଳରେ ବିଶ୍ୱନାଥ।
ସ ଏଵ ଵାସୁର୍ଭଗଵାଂସ୍ତସ୍ଯ ଦେଵୋ ଭଵାନ୍ପରଃ । ଵାସୁଦେଵ ଇତି ଖ୍ଯାତଃ ପୁରାଵିଦ୍ଭିଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ
ସେ ନିଜେ ବାସୁଦେବ, ଭଗବାନ; ତୁମେ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା; ପୁରାତନ ଋଷିମାନେ ବାସୁଦେବ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵମେଵ କଲଯା ସୂର୍ଯସ୍ତ୍ଵମେଵ କଲଯା ଶଶୀ । କଲଯା ଚ ହୁତାଶଶ୍ଚ କଲଯା ପଵନଃ ସ୍ଵଯମ୍
ତୁମ ଅଂଶରେ ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମ ଅଂଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର; ତୁମ ଅଂଶରେ ଅଗ୍ନି ଓ ତୁମ ଅଂଶରେ ପବନ।
କଲଯା ଵରୁଣଶ୍ଚୈଵ କୁବେରଶ୍ଚ ଯମସ୍ତଥା । କଲଯା ତ୍ଵଂ ମହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ କଲଯା ଧର୍ମ ଏଵ ଚ
ତୁମ ଅଂଶରେ ବରୁଣ, କୁବେର ଓ ଯମ; ତୁମ ଅଂଶରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ଧର୍ମ ନିଜେ।
ତ୍ଵମେଵ କଲଯା ଶେଷ ଈଶାନୋ ନୈଋଂତିସ୍ତଥା । ମୁନଯୋ ମନଵଶ୍ଚୈଵ ଗ୍ରହାଶ୍ଚ ଫଲଦାଯକଃ
ତୁମେ ଏକାକି ତୁମର ଅଂଶରେ ଶେଷ, ଈଶାନ, ନୈୃତ୍ୟ ହେଉଛ; ଏହିପରି ମୁନି, ମନୁମାନେ ଏବଂ ଗ୍ରହମାନେ ମଧ୍ୟ ଫଳଦାୟକ ହେଉଛନ୍ତି।
କଲାକଲାଯାଶ୍ଚାଂଶେନ ସର୍ଵେ ଜୀଵାଶ୍ଚରାଚରାଃ । ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରମଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଧ୍ଯାଯନ୍ତେ ଯୋଗିନଃ ସଦା
ତୁମର ଅଂଶର ଅଂଶରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବ ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ୟୋତି, ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ସଦା ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ତଂ ତ୍ଚାଽଽଦ୍ରିଯନ୍ତେ ଭକ୍ତାସ୍ତେ ଧ୍ଯାଯନ୍ତେ ଯ ତଦନ୍ତରେ । ନଵୀନନୀରଦଶ୍ଯାମଂ ପୀତକୌଶେଯଵାସସମ୍
ତୁମର ଭକ୍ତମାନେ ତୁମକୁ ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ତୁମେ ନୂତନ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ ଦେହ ଓ ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯଂ ଭକ୍ତେଶଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲମ୍ । ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ଦ୍ଵିଭୁଜଂ ମୁରଲୀଧରମ୍
ମଧୁର ହାସ୍ୟ ଓ କୃପାମୟ ମୁହଁ, ଭକ୍ତଙ୍କର ସ୍ନେହୀ ପ୍ରଭୁ, ସମଗ୍ର ଦେହରେ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା, ଦୁଇଟି ହାତରେ ବାଂଶୀ ଧରିଥିବା।
ମଯୂରପିଚ୍ଛଚୂଡଂ ଚ ମାଲତୀମାଲ୍ଯଭୂଷିତମ୍ । ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣକେଯୂରଵଲଯାଵିନ୍ତମ୍
ମୟୂରପିଛା ମୁଣ୍ଡରେ ଶୋଭିତ, ମଲ୍ଲିକା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନର କଙ୍କଣ ଓ ବାହୁଡ଼ି ଲଗାଇଥିବା।
ମଣିକୁଣ୍ଡଲଯୁଗ୍ମେନ ଗଣ୍ଡସ୍ଥଲଵିରାଜିତମ୍ । ରତ୍ନସାରାଙ୍ଗଲୀଯଂ ଚ କ୍ଵଣନ୍ମଞ୍ଜୀରରଞ୍ଜିତମ୍
ମାଣିକ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱୟ ଗଣ୍ଡରେ ଚମକୁଛି, ରତ୍ନର ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ଝୁଣ୍କାରୁଥିବା ଗୁଂଗୁରା ପିନ୍ଧିଥିବା।
କୋଟିକନ୍ଦର୍ପଲୀଲାଭଂ ଶରତ୍କମଲଲୋଚନମ୍ । ଶରତ୍ପୂର୍ଣୈନ୍ଦୁନିନ୍ଦାସ୍ଯଂ ଚନ୍ଦ୍ରକୋଟିସମପ୍ରଭମ୍
କୋଟି କାମଦେବଙ୍କ ଲୀଳା ସମ, ଶରତ୍କାଳୀନ ପଦ୍ମ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରତ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ମୁହଁ, ଓ କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ର ସମ ପ୍ରଭା।
ଵୀକ୍ଷିତଂ ସସ୍ମିତାଭିଶ୍ଚ ଗୋପୀନାଂ କୋଟିକୋଟିଭିଃ । ଵଯସ୍ଯୈଃ ପାର୍ଷଦୈର୍ଗୋପୈଃ ସେଵିତଂ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ
କୋଟି କୋଟି ଗୋପୀ ହସି ହସି ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ବନ୍ଧୁ, ପାର୍ଷଦ ଓ ଗୋପମାନେ ଶ୍ୱେତ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ସେବା କରୁଛନ୍ତି।
ଗୋପବାଲକଵେଷଂ ଚ ରାଧାଵକ୍ଷଃ ସ୍ଥଲସ୍ଥିତମ୍ । ଧ୍ଯାନାସାଧ୍ଯଂ ଦୁରାରାଧ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମେଶଶେଷଵନ୍ଦିତମ୍
ଗୋପବାଳକ ଭେଷ ଧାରଣ କରି, ରାଧାଙ୍କ ଛାତିରେ ବସିଥିବା, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, କଠିନେ ଉପାସ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଶେଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।
ସିନ୍ଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରୈଶ୍ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରୈଶ୍ଚ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରୈଃ ପ୍ରଣତଂ ସ୍ତୁତମ୍ । ଵେଦାନିର୍ଵଚନୀଯଂ ଚ ପରଂ ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ଵିଭୁମ୍
ସିଦ୍ଧମାନେ, ମହାମୁନି ଓ ଯୋଗୀମାନେ ନମସ୍କାର କରି ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ବେଦ ଯାହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେହି ସ୍ୱଇଚ୍ଛାମୟ ପରମ ପ୍ରଭୁ।
ସ୍ଥୂଲସ୍ଥୂଲତମଂ ରୂପଂ ସୂକ୍ଷ୍ମାତ୍ସୂକ୍ଷ୍ମତମଂ ପରମ୍ । ସତ୍ଯଂ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରଶସ୍ତଂ ଚ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମୀଶ୍ଵରମ୍
ତାଙ୍କର ରୂପ ସବୁଠୁ ମୋଟ ଓ ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ପରମ; ସତ୍ୟ, ଚିରନ୍ତନ, ଉତ୍ତମ, ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ ଥିବା ଈଶ୍ୱର।
ନିର୍ଲିପ୍ତଂ ଚ ନିରୀହଂ ଚ ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍ । ଏଵଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଚ ତେ ପୂତାଃ ସ୍ନିଗ୍ଧଦୂର୍ଵାକ୍ଷତା ଜଲମ୍
ନିର୍ଲିପ୍ତ ଓ ନିର୍ଇଚ୍ଛା, ସନାତନ ଭଗବାନ; ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରି, ସେମାନେ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଦୂର୍ବା, ଅକ୍ଷତ ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ପଦ୍ମାପଦ୍ମାର୍ଚିତେ ପାଦପଦ୍ମେ ଚ ଦାତୁମୁତ୍ସୁକାଃ । ଵେଦାଃସ୍ତୋତୁମଶକ୍ତାସ୍ତ୍ଵାମଶକ୍ତା ସା ସରସ୍ଵତୀ
ପଦ୍ମା ଓ ପଦ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ତୁମର ପଦପଦ୍ମରେ ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ; ବେଦମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ଅସମର୍ଥ।
ଶେଷଃ ସ୍ତୋତୁମଶକ୍ତଶ୍ଚ ସ୍ଵଯଂଭୂଃ ଶଂଭୁରୀଶ୍ଵରଃ । ଗଣେଶଶ୍ଚ ଦିନେଶଶ୍ଚ ମହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଏଵ ଚ
ଶେଷ, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ଶିବ, ଈଶ୍ୱର, ଗଣେଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର — କେହି ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସ୍ତୋତୁଂ ନାଲଂ ଧନେଶଶ୍ଚ କିମନ୍ଯେ ଜଡ୍ବୁଦ୍ଧଯଃ । ଗୁଣାତୀତମନୀହଂ ଚ କିଂ ସ୍ତୌମି ନିର୍ଗୁଣଂ ପରମ୍
ଧନପତି କୁବେର ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ତେଣୁ ଅନ୍ୟ ମୂଢ଼ମତିମାନେ କିପରି କରିବେ? ଗୁଣ ଓ ଇଚ୍ଛା ଉପରେ ଥିବା, ନିର୍ଗୁଣ ପରମକୁ ମୁଁ କିପରି ସ୍ତୁତି କରିବି?
ଅପଣ୍ଡିତୋଽଯମସୁରୋ ନ ସୁରଃ କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସି । ବଲେସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ଜଗତ୍ପତିଃ
ଏହି ଦାନବ ଅପଢ଼େଇ, ସେ ଦେବ ନୁହଁ; ତୁମେ ତାକୁ କ୍ଷମା କର। ବଳିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ମା ଭୈର୍ଵତ୍ସ ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ସୁତଲଂ ରକ୍ଷିତଂ ମଯା । ମଦ୍ଵରେଣ ପ୍ରସାଦେନ ତ୍ଵତ୍ପୁତ୍ରୋଽପ୍ଯଜରାମରଃ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ — ଭୟ କରିନାହ, ପୁଅ; ଘରକୁ ଯାଅ, ସୁତଳକୁ ମୁଁ ରକ୍ଷା କରିଛି। ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ କୃପାରେ, ତୁମର ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଜରାମୃତ୍ୟୁ ହୀନ ହେବ।
ଦର୍ପହାନିଂ କରିଷ୍ଯାମି ତସ୍ଯ ମୂର୍ଖସ୍ଯ ଦର୍ପିଣଃ । ପ୍ରହ୍ଲାଦାଯ ଵରୋ ଦତ୍ତୋ ଭକ୍ତାଯ ଚ ତପସ୍ଵିନେ
ସେ ମୂଢ଼ ଓ ଅହଂକାରୀର ଅଭିମାନ ମୁଁ ଦୂର କରିଦେବି; ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ, ଯିଏ ଭକ୍ତ ଓ ତପସ୍ୱୀ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଆଯାଇଛି।