ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାମଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ କମଲଲୋଚନମ୍ । ଵହନିସ୍ତତ୍ର ସମାଯାତୋ ଦ୍ଵିଜରୂପୀ କୃପାନିଧିଃ ଭଵିଷ୍ଯତ୍କଥଯାମାମ ଶ୍ରୁତିକୌଟପରଂ ଵଚଃ
ଏହି ସମୟରେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ କମଳନୟନ ଅଗ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଦୟାମୟ ଆସିଲେ, ଭବିଷ୍ୟତ ଘଟଣା ଓ ଅପୂର୍ବ କଥା କହିବାକୁ ।
ଵହ୍ନିରୁଵାଚ ଶୃଣୁ ରାମ ମହାଭାଗ ସୀତାସଂଗୋପନଂ କୁରୁ । ସପ୍ତାହାଭ୍ଯନ୍ତରେ ଚୈଵ ରାଵଣୋ ଦୁଷ୍ଟରାକ୍ଷସଃ
ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ରାମ, ତୁମେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ସୀତାଙ୍କୁ ଲୁଚାଇ ରଖ । ସପ୍ତାହ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ରାବଣ ଆସିବ ।
ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯଃ ପ୍ରାକ୍ତନେନ ଜାନକୀଂ ଚ ହରିଷ୍ଯତି । ଵିଧାତ୍ରା ଲିଖିତଂ କର୍ମ ପ୍ରାକ୍ତଂନଂ କେନ ଵାର୍ଯତେ
ପୂର୍ବ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଘଟଣା ଅଟକାଯିବ ନାହିଁ, ରାବଣ ଜାନକୀଙ୍କୁ ନେଇଯିବେ । ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଯାହା ଲେଖିଛନ୍ତି, ତାହା କେହି ବଦଳାଇପାରିବେ ନାହିଁ ।
ଵେଦୈଶ୍ଚତୁର୍ଭିଃ କଥିତଂ ନ ଚ ଦୈଵାତ୍ପରଂ ଵରମ୍
ଚାରି ବେଦ କହିଛନ୍ତି, ଭାଗ୍ୟଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ ।
ରାମ ଉଵାଚ ସୀତାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛ ଚ୍ଛାଯାଽତ୍ରୈଵ ତୁ ତିଷ୍ଠତୁ । କଲତ୍ରଵର୍ଜନଂ କର୍ମ ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ଜୁଗୁପ୍ସିତମ୍
ରାମ କହିଲେ: ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇଯାଅ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଛାୟା ଏଠାରେ ରୁହୁ । ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନିନ୍ଦନୀୟ ।
ସୀତାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ରୁଦତୀଂ ଚ ହୁତାଶନଃ । ସୀତଯା ସଦୃଶୀ ଛାଯା ତସ୍ଥୌ ଶ୍ରୀରାମସଂନିଧୌ
ଅଗ୍ନି, କାନ୍ଦୁଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇଯାଇଲେ; ତାଙ୍କ ସଦୃଶ ଏକ ଛାୟା ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ରହିଗଲା ।
ସା ଚ ଚ୍ଛାଯା ହୃତା ପୂର୍ଵ ରାଵଣେନାଵଲୀଲଯା । ସମୁଦ୍ଦଧାର ତାଂ ରାମୋ ନିହତ୍ଯ ତଂ ସବାନ୍ଧଵମ୍
ସେଇ ଛାୟାକୁ ପୂର୍ବେ ମାୟାଦ୍ୱାରା ରାବଣ ଚୋରିନେଇଥିଲେ; ପରେ ରାମ ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କୁଟୁମ୍ବକୁ ମାରି, ଛାୟାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ ।
ଵହ୍ନୌ ପରୀକ୍ଷାକାଲେ ଚ ଚ୍ଛାଯା ଵହ୍ନୌ ଵିଵେଶ ସା । ଅଗ୍ନିଶ୍ଛାଯାଂ ଚ ସଂରକ୍ଷ୍ଯ ଦଦୌ ରାମାଯ ଜାନକୀମ୍
ଅଗ୍ନିପରୀକ୍ଷା ବେଳେ ସେ ଛାୟା ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲା; ଅଗ୍ନି ଛାୟାକୁ ରକ୍ଷା କରି, ଜାନକୀଙ୍କୁ ପୁଣି ରାମଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ ।
ରାମସ୍ତାଂ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ମୁଦା । ଛାଯା ତସ୍ଥୌ ଵହ୍ନିପାର୍ଶ୍ଵେ ହୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା
ରାମ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ଛାୟା ଅଗ୍ନିପାଖରେ ରହିଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା।
ସା ଚ ଚ୍ଛାଯା ତପଶ୍ଚକ୍ରେ ନାରାଯଣସରୋଵରେ । ତପଶ୍ଚକାର ଦିଵ୍ଯଂ ଚ ଶାତଵର୍ଷଂ ଚ ଶୂଲିନଃ
ସେ ଛାୟା ନାରାୟଣ ସରୋବରରେ କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ। ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ସେ ଶତବର୍ଷ ଦିବ୍ୟ ତପ କଲେ।
ଵରଂ ଵୃଣୁଷ୍ଵ ଭଦ୍ରେ ତ୍ଵମୁଵାଚ ଶଂକରଶ୍ଚ ତାମ୍ । ଉଵାଚ ଶିଵଂ ଵ୍ଯଗ୍ରା ଭର୍ତୁର୍ଦୁଃଖେନ ଦୁଃଖିତା
ଶିବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭଲ ମହିଳା, ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କର, ମୋତେ କୁହ।” ପତିଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ଆତୁର ହୃଦୟରେ ଶିବଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ପତିଂ ଦେହି ପଞ୍ଚଧା ସା ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍ । ସର୍ଵସଂପତ୍ପ୍ରଦସ୍ତୁଷ୍ଟସ୍ତସ୍ଯୈ ଶର୍ଵୋ ଵରଂ ଦଦୌ
ସେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମୋତେ ପାଞ୍ଚଜଣ ପତି ଦିଅ।” ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଶର୍ବ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଏହି ବର ଦେଲେ।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ ସାଧ୍ଵି ତ୍ଵଂ ପଞ୍ଚଧା ବ୍ରୂହି ପତିଂ ଦେହୀତି ଵ୍ଯାକୁଲା । ପଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ହରେରଂଶା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରିଯାସ୍ତଵ
ମହାଦେବ କହିଲେ, “ସାଧ୍ବୀ, ତୁମେ ଆତୁର ହୃଦୟରେ ପାଞ୍ଚଥର ‘ପତି ଦିଅ’ ବୋଲି କହିଥିଲ। ପଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କ ଅଂଶ, ସେମାନେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ହେବେ।”
ତେ ଚ ସର୍ଵେ ଚ ପଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚାଧୁନା ପଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵାଃ । ସା ଚ ଚ୍ଛାଯା ଦ୍ରୌପଦୀ ଚ ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡସମୁଦ୍ଭଵା
ସେହି ପଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ର ଏବେ ପଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏବଂ ଛାୟା ହେଉଛନ୍ତି ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଦ୍ରୌପଦୀ।
କୃତଯୁଗେ ଵେଦଵତୀ ତ୍ରେତାଯାଂ ଜନକାତ୍ମଜା । ଦ୍ଵାପରେ ଦ୍ରୌପଦୀ ଛାଯା ତେନ କୃଷ୍ଣା ତ୍ରିହାଯଣୀ
କୃତଯୁଗରେ ସେ ଭଲି ଭେଦାବତୀ, ତ୍ରେତାରେ ଜନକଙ୍କ କନ୍ୟା, ଦ୍ୱାପରରେ ସେ ଦ୍ରୌପଦୀ। ଏହିପରି ସେ କୃଷ୍ଣା, ତିନି ଜନ୍ମର ନାମରେ ପରିଚିତ।
ଵୈଷ୍ଣପୀ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତା ଚ ତେନ କୃଷ୍ଣା ପ୍ରକୀର୍ତିତା । ସ୍ଵର୍ଗଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ମହେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ସା ଚ ପଶ୍ଚାଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତା, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା ଦ୍ୱାରା ‘କୃଷ୍ଣା’ ନାମରେ ପରିଚିତ। ପରେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗର ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ମହାଇନ୍ଦ୍ରମାନଙ୍କ ରାଣୀ ହେବେ।
ରାଜା ଦଦୌ ଫାଲ୍ଗୁନାଯ କନ୍ଯାଯାଶ୍ଚ ସ୍ଵଯଂଵରେ । ପପ୍ରଚ୍ଛ ମାତରଂ ଵୀରୋ ଵସ୍ତୁ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମଯାଽଧୁନା
ରାଜା ସ୍ୱୟଂବରରେ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଫାଲ୍ଗୁନଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଶୂରବୀର ପୁଅ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ ଏବେ ମୋର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁଛି।”
ତମୁଵାଚ ସ୍ଵଯଂ ମାତା ଗୃହାଣ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ । ଶଂଭୋର୍ଵରେଣ ପୂର୍ଵ ଚ ପରତ୍ର ମାତୁରାଜ୍ଞଯା
ତାଙ୍କ ମାଆ ନିଜେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଭାଇମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର। ଶିବଙ୍କ ପୂର୍ବ ବର ଏବଂ ମାଆଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଏହି କଥା।”
ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାଃ ସ୍ଵାମିନସ୍ତେନ ହେତୁନା ପଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵାଃ । ଚତୁର୍ଦଶାନାମିନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ପଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରାଃ ପଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵାଃ
ଏହି କାରଣରୁ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ପତିମାନେ ପଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ। ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ପଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ।
ଶଂକରେଣାଭିସଂଶପ୍ତା ସା ମାତ୍ରା ଭର୍ତ୍ସିତେନ ଚ । ଭର୍ତାତେ ଭସ୍ମସାଦ୍ଭୂତୋ ହରକୋପାନଲେନ ଚ
ଶିବଙ୍କ ଶାପ ଏବଂ ମାଆଙ୍କ ଭର୍ତ୍ସନାରେ, ତାଙ୍କର ପତି ହରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଅଗ୍ନିରେ ଛାଇଁ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ହେ ରତି ତ୍ଵଂ ମଯା ଶପ୍ତା ଦୈତ୍ଯଗ୍ରସ୍ତା ଭଵାଧୁନା । ଵିଜିତ୍ଯଦେଵାନ୍ସେନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ଶମ୍ବରସ୍ତ୍ଵା ହରିଷ୍ଯତି
ସେ କହିଲେ, “ହେ ରତି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଇଛି, ଏବେ ତୁମେ ଦାନବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯିବ। ଶମ୍ଭର, ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରମାନେକୁ ଜିତି, ତୁମକୁ ନେଇଯିବ।”
ପୁନରୁଵତଂ ଵରଂ ପ୍ରାଦାତ୍ସତୀତ୍ଵାଂ ତେ ନ ଯାସ୍ଯତି । ଛାଯାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତିଷ୍ଠ ଗେହେ ଯାଵଜ୍ଜୀଵତି ତେ ପତିଃ
ପୁଣି ସେ ବର ଦେଲେ, “ତୁମର ପତିବ୍ରତା ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ ହେବ ନାହିଁ। ତୁମର ଛାୟା ରଖି, ପତି ଯେଉଁଯାଏଁ ବଞ୍ଚିବେ, ଘରେ ରୁହ।”
ଇତି ତେ କଥିତଂ ସର୍ଵମିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ । ଦେଵାନାଂ ଗୁପ୍ତଚରିତଂ ଶ୍ରୃଣୁ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ର ସାଂପ୍ରତମ୍
ଏଭଳି ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ପୁରାତନ ଇତିହାସ କହିଦେଲି। ଏବେ, ଦାନବରାଜ, ଦେବମାନେଙ୍କ ଗୁପ୍ତ କାହାଣୀ ଶୁଣ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ସୁଭଦ୍ରଶ୍ଚ ମହାବଲଃ । କୁମ୍ଭାଣ୍ଡଭ୍ରାତା ବଲଵାନ୍ବାଣସେନାପତୀଶ୍ଵରଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁଭଦ୍ର, କୁମ୍ଭାଣ୍ଡଙ୍କ ଭାଇ ଏବଂ ବାଣସେନାପତିଙ୍କ ଶୂର ନାୟକ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ନିର୍ଭତ୍ସର୍ଯ ବାଣଂ ସମରେ ଶସ୍ତ୍ରପାଣିର୍ମହାରଥଃ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣପୌତ୍ରଂ ଶୂଲଂ ଚ ଚିକ୍ଷେପ ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିଵତ୍
ସେ ମହାରଥୀ ହାତରେ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାଣଙ୍କୁ ଉପାଳଭ୍ୟ କଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାତିଙ୍କୁ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଅର୍ଧଯନ୍ଦ୍ରେଣ ତଚ୍ଛୂଲଂ ଚିଚ୍ଛେଦ କାମପୁତ୍ରକଃ । ଶକ୍ତିଂ ଚିକ୍ଷେପ ଭଦ୍ରଶ୍ଚ ଶତସୂର୍ଯସମପ୍ରଭାମ୍
କାମପୁତ୍ରକ ତାହା ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ବାଣରେ ଦୁଇ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ଭଦ୍ର ଶତସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ।
ଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତ୍ରେଣ ଚିଚ୍ଛେଦ ତାଂ ଶକ୍ତିଂ କାମପୁତ୍ରକଃ । ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ଚିକ୍ଷେପ ସୁଭଦ୍ରୋ ରଣମୂର୍ଧନି
ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କାମଦେବଙ୍କ ପୁଅ ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ କାଟିଦେଲେ; ସୁଭଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶେତେ ନିର୍ଭୀତୋ ମଦନସ୍ଯ ସୁତୋ ବଲୀ । ଊର୍ଧ୍ଵମସ୍ତ୍ରଂ ଚ ବଭ୍ରାମ ଶତସୂର୍ଯସମପ୍ରଭମ୍
ମନେ ନମସ୍କାର କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଦନଙ୍କ ପୁଅ ଭୟ ଛାଡ଼ି ସେଠାରେ ଶୁଇ ପଡ଼ିଲେ ଏବଂ ଶତସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଅସ୍ତ୍ର ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ।
ପ୍ରଲୀନମସ୍ତ୍ରମାକାଶେ ଵିଶ୍ଵସଂହାରକାରଣମ୍ । ଅସ୍ତ୍ରେ ଗତେ ସୋଽନିରୁଦ୍ଧୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ମହାନସିମ୍
ସେ ଅସ୍ତ୍ର, ଯାହା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରେ, ଆକାଶରେ ଲୟ ହେଲା; ଅସ୍ତ୍ର ହେଉଁଥିବା ସାଥିରେ, ଅନିରୁଦ୍ଧ ଏକ ମହା ତଳୱାର ଧରିଲେ।
ପ୍ରବଭଞ୍ଜଭଦ୍ରରଥଂ ଜଘାନାଶ୍ଵାଂଶ୍ଚ ସାରଥିମ୍ । ଜଘାନ ତଂ ସୁଭଦ୍ରଂ ଚ ଲୀଲଯା ରଣମୂର୍ଧନି
ସେ ସୁଭଦ୍ରଙ୍କ ରଥକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥିକୁ ମାରିଦେଲେ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ସହଜରେ ସୁଭଦ୍ରଙ୍କୁ ମାଟିକୁ ପଡ଼ାଇଲେ।