ଦ୍ରୋଣଃ ପ୍ରଜାପତିଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ଧରା ତସ୍ଯ ପ୍ରିଯା ସତୀ । ପୁତ୍ରଂ ଚ ତପସା ଲେଭେ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ଦ୍ରୋଣ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଜାପତି, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଧରା ସହିତ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୁଅ ପାଇଲେ, ସେହି ପରମାତ୍ମା, ଈଶ୍ୱର।
ଦ୍ରୋଣୋ ନନ୍ଦୋ ଵୈଶ୍ଯରାଜୋ ଯଶୋଦା ସା ଧରା ସତୀ । ଵୃଷଭାନସୁତା ରାଧା ସୁଦାମ୍ନଃ ଶାପକାରଣାତ୍
ଦ୍ରୋଣ ହେଲେ ନନ୍ଦ, ବୈଶ୍ୟରାଜା; ଯଶୋଦା ହେଲେ ସେଇ ଧରା, ପତିବ୍ରତା। ବୃଷଭାନୁଙ୍କର ଝିଅ ରାଧା, ଶାପରେ ହେଲେ ସୁଦାମାଙ୍କ।
ତ୍ରିଂଶତ୍କୋଟିଂ ଚ ଗୋପୀନାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଭର୍ତୁରାଜ୍ଞଯା । ପୁଣ୍ଯଂ ଚ ଭାରତଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଗୋଲୋକାଦାଜଗାମସା
ତିରିଶି କୋଟି ଗୋପୀଙ୍କୁ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଗୋଲୋକରୁ ନେଇ, ପୁଣ୍ୟ ଭାରତ ଭୂମିକୁ ଆସିଲେ।
ତାଭିଃ ସାର୍ଧ ସ ରେମେ ଚ ସ୍ଵପତ୍ନୀଭିର୍ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ । ପାଣିଂ ଜଗ୍ରାହ ରାଧାଯାଃ ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ପୁରୋହିତଃ
ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ରମଣ କଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ପୁରୋହିତ ହୋଇ, ରାଧାଙ୍କର ହାତ ଧରିଲେ।
ଗୋପକୋଟିଶ୍ଚ ଗୋଲୋକାଦାଜଗାମ୍ ମୃଦାଽନ୍ଵିତା । ତେଜସା ହରିତୁଲ୍ଯାସ୍ତେ ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରା ହରେଃ
ଗୋଲୋକରୁ ଏକ କୋଟି ଗୋପା, ମୃଦା ସହିତ ଆସିଲେ; ସେମାନେ ତେଜରେ ହରି ସମାନ, ହରିଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଷଦ।
ଗୋରକ୍ଷଣଂ ହରେରେଵ ଗୋପଵେଷସ୍ଯ ଚାଽଽତ୍ମନଃ । ଗୋପାନାଂ ଶିଶୁରକ୍ଷାର୍ଥଂ ମାଯେଶସ୍ଯାପି ମାଯଯା
ଗୋରକ୍ଷା ହରିଙ୍କର ନିଜ କାମ, ଗୋପ ଭେଷ ଧରିଥିଲେ; ଗୋପମାନଙ୍କ ଶିଶୁମାନେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ମାୟେଶ୍ୱରୀ ମଧ୍ୟ ନିଜ ମାୟା ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ପୂତନା ବଲିକନ୍ଯା ଚ ଭଗିନୀ ଚ ତଵାସୁର । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଵାମନଂ ଵିନ୍ଧ୍ଯା ଚକାର ପୁତ୍ରମାନସମ୍
ପୁତନା, ବଲିଙ୍କ ଝିଅ ଏବଂ ତୁମର ଭଉଣୀ, ହେ ଅସୁର, ବାମନଙ୍କୁ ଦେଖି, ବିନ୍ଧ୍ୟାରେ ପୁଅ ପାଇବା ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ଏଵଂଭୂତୋ ଯଦି ମମ ପୁତ୍ରୋ ଭଵତି ସାଂପ୍ରତମ୍ । ସ୍ତନଂ ଦଦାମି ତନଯଂ କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ସୁନ୍ଦରମ୍
ଏଭଳି ପୁଅ ଯଦି ଏବେ ମୋର ହୁଏ, ମୁଁ ତାକୁ ମୋ ଷ୍ଟନ ଦେବି, ସୁନ୍ଦର ପିଲାକୁ ମୋ ଛାତିରେ ରଖି।
ତସ୍ଯାଃପୂର୍ଣଂ ମାନସଂ ଚ ଚକାର ଭଗଵାନ୍ପ୍ରଭୁଃ । ସ୍ତନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଗୋଲୋକଂ ଯଯୌ ସା ରତ୍ନଯାନତଃ
ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ମନର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ; ଷ୍ଟନ ଦେଇ, ସେ ରତ୍ନ ରଥରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଗୋଲୋକକୁ ଗଲେ।
କୁବ୍ଜା ସା ଭଗିନୀ ପୂର୍ଵଂ ରାଵଣସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ । ଶ୍ରୀରାମଂ ଚକମେ କାମାନ୍ନାମ୍ନା ଶୂର୍ପଣଖା ସତୀ
ସେଇ କୁବ୍ଜା, ପୂର୍ବରୁ ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣଙ୍କ ଭଉଣୀ ଥିଲେ; ନାମରେ ଶୂର୍ପଣଖା, ପତିବ୍ରତା, କାମବଶତଃ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ଚାହିଲେ।
ନାସାଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ମଣୋ ଧାର୍ମିକେଶ୍ଵରଃ । ତପସା ଚ ଵରଂ ଲେଭେ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପ୍ରିଯମୀଶ୍ଵରମ୍
ଧର୍ମର ନାୟକ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କର ନାକ କାଟିଦେଲେ; ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବର ପାଇଲେ।
ତେନ ପୁଣ୍ଯେନ ତଂଲବ୍ଧ୍ଵା ଗୋଲୋକଂ ସା ଜଗାମ ହ । ଗୋପୀ ବଭୂଵ ଗୋଲୋକେ କୃଷ୍ଣସ୍ଯାଽଽଲିଙ୍ଗନେନ ଚ
ସେଇ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଗୋଲୋକ ପାଇ, ସେଠାକୁ ଗଲେ; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ, ସେ ଗୋଲୋକରେ ଗୋପୀ ହେଲେ।
ନରକୋ ହରିଵଧ୍ଯଶ୍ଚ ସ୍ଵପୂର୍ଵପ୍ରାକ୍ତନେନ ଚ । ପାଣିଂ ଜଗ୍ରାହ କନ୍ଯାନାଂ ସାକ୍ଷିଣୌ ଶଶିଭାସ୍କରୌ
ପୂର୍ବଜନ୍ମର କର୍ମଫଳରେ ନରକ ଓ ହରିବଧ୍ୟ ଜଣେ ଜଣେ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ହାତ ଧରିଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୁଇଁଜଣ ସାକ୍ଷୀ ହେଇଥିଲେ।
ଭୀଷ୍ମକନ୍ଯା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ଶୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପ୍ରିଯା ସତୀ । ଵୈକୁଣ୍ଠାଦାଗତା ସାଧ୍ଵୀ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽନୃମତେନ ଚ
ଭୀଷ୍ମକଙ୍କ ଝିଅ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ସ୍ତ୍ରୀ, ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସତ୍ୟବାନ୍ ଥିଲେ।
ସତ୍ରାଜିତସ୍ଯ କନ୍ଯା ସା ସତ୍ଯଭାମା ଵସୁଂଧର । ଦଦୌ କୃଷ୍ଣାଯ ରାଜା ସ ତଂ ମଣିଂ ଯୌତୁକେନ ଚ
ସତ୍ରାଜିତଙ୍କ ଝିଅ ସତ୍ୟଭାମା, ମାଟିର ଦେବୀ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ବିବାହ ସମୟରେ ସେ ମଣି ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ।
ଭୁଵୋ ଭାରାଵତରଣହେତୁନା ଗମନଂ ହରେଃ । ସଂଜହାର ଭୁଵୋ ଭାରଂ କୁରୁପାଣ୍ଡଵଯୁଦ୍ଧତଃ
ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ହରି ଅବତାର ନେଇଥିଲେ; କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ସେ ପୃଥିବୀର ଭାର କମାଇଦେଲେ।
ଶିଶୁପାଲୋ ଦନ୍ତଵକ୍ତ୍ରୋ ଜଯୋ ଵିଜଯ ଏଵ ଚ । ଦ୍ଵାରିଣୌ ଦ୍ଵାରଷଟ୍କେ ଚ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଶ୍ରୀହରେରପି
ଶିଶୁପାଳ, ଦନ୍ତବକ୍ର, ଜୟ ଓ ବିଜୟ—ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ବୈକୁଣ୍ଠ ଦ୍ୱାରର ଛଅ ଦ୍ୱାରପାଳ ମଧ୍ୟରୁ ଥିଲେ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ନିବାସରେ।
କୁମାରଶାପାତ୍ପତିତୌ ପ୍ରାପ୍ଯ ଜନ୍ମତ୍ରଯଂ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ହିରଣ୍ଯକଶିପୁଶ୍ଚୈଵ ତଵୈଵ ପୂର୍ଵପୂରୁଷଃ
କୁମାରଙ୍କ ଶାପରେ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ତିନି ଜନ୍ମ ପାଇଥିଲେ; ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ତୁମ ପୂର୍ବ ପୂରୁଷ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଭ୍ରାତା ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷସ୍ତେନୈଵ ଵରୁଣୋ ଜିତଃ । ହରିର୍ନୃସିଂହରୂପେଣ ତଂ ଜଘାନାଵଲୀଲଯା
ତାଙ୍କର ଭାଇ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ, ଯିଏ ବରୁଣଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ, ହରି ନୃସିଂହ ରୂପେ ଖେଳି କରି ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ।
ସୂକରେଣ ହତୋଽନ୍ଯଶ୍ଚ ପୂର୍ଵଜନ୍ମକଥାଂ ଶୃଣୁ । ଦ୍ଵିତୀଯେ ଜନ୍ମନି ପୁରା ରାଵଣଃ କୁମ୍ଭକର୍ଣକଃ
ଅନ୍ୟଜଣ ସୂକର ଅବତାର ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଥିଲେ; ପୂର୍ବଜନ୍ମର କଥା ଶୁଣ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଜନ୍ମରେ ସେମାନେ ରାବଣ ଓ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ।
ଶ୍ରୀରାମେଣ ହତୌ ତୌ ଦ୍ଵୌ ଶେଷଜନ୍ମ କଲୌ ତଯୋଃ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣେନ ହତୌ ତୌ ଦ୍ଵୌ ଧର୍ମପୁତ୍ରାଵୁଭୌ ତଥା
ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦୁଇଁଜଣ ବଧ ହୋଇଥିଲେ; କଳିଯୁଗରେ ତାଙ୍କର ଶେଷ ଜନ୍ମରେ, ଧର୍ମର ପୁଅ ଭାବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଁଜଣ ବଧ ହୋଇଥିଲେ।
ଜରାସଂଧଶ୍ଚ ଶାଲ୍ଵଶ୍ଚ ଦୁରାତ୍ମା କଂସ ଏଵ ଚ । ପ୍ରାକ୍ତନାତ୍ତସ୍ଯ ଵଧ୍ଯାସ୍ତେ ଭୁଵୋ ଭାରଜିହୀର୍ଷଯା
ଜରାସନ୍ଧ, ଶାଲ୍ବ ଓ ଦୁଷ୍ଟ କଂସ—ଏହିମାନେ ସେଠାରେ ପୃଥିବୀର ଭାର କମେଇବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ହାତରେ ବଧ ହେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଥିଲେ।
ମାଂଧାତୁଃ ସୁତମଧ୍ଯେ ଚ ଯଵନଶ୍ଚାପି ପ୍ରାକ୍ତନାତ୍ । ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଵରସ୍ଯ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଧନେନ କିଂ ପ୍ରଯୋଜନମା
ମାଂଧାତୁଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଯବନ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବ କର୍ମରେ ଥିଲେ; ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧନର କଣ ଆବଶ୍ୟକତା?
ପ୍ରତିଜ୍ଞଯା ଚ ସତ୍ଯାଯାଃ ପୁଣ୍ଯକଵ୍ରତକାରଣାତ୍ । ପାରିଜାତଂ ସମନୀଯ ଚକାର ସ୍ଵାତ୍ମନୋ ଵ୍ରତମ୍
ସତ୍ୟବାନ୍ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ବ୍ରତ ପାଇଁ, ସେ ପାରିଜାତ ଗଛ ଆଣି, ନିଜେ ନିଜ ବ୍ରତ ପୂରଣ କରିଥିଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ଜାମ୍ବଵତୀ ଦେଵୀ ଦୁର୍ଗାଂଶା ଭଲ୍ଲୁକାତ୍ମଜା । ପାଣିଂ ଜଗ୍ରାହ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ତପସା ଭାରତେ ହରିଃ
ଜାମ୍ବବତୀ ନିଜେ ଦେବୀ, ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଅଂଶ ଓ ଭଲ୍ଲୁକ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, ନିଜ ତପସ୍ୟାରେ ଭାରତରେ ହରିଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରିଥିଲେ।
କୁନ୍ତ୍ଯାଶ୍ଚ କ୍ଷେତ୍ରଜାଃ ପୁତ୍ରାଃ କେଵଲଂ ଭର୍ତୁରାଜ୍ଞଯା । କଲୌ ନିଷିଦ୍ଧଂ ତ୍ରିଯୁଗେ ପ୍ରସିଦ୍ଧଂ ପଲପୈତୃକମ୍
କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, କେବଳ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ; କଳିଯୁଗରେ ଏହା ନିଷିଦ୍ଧ, କିନ୍ତୁ ତିନିଯୁଗରେ ଏହା ନିୟୋଗ ପ୍ରଥା ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଧର୍ମପୁତ୍ରୋ ଭୀମଶ୍ଚ ପଵନାତ୍ମଜଃ । ମହେନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ରୋ ଧର୍ମିଷ୍ଠଃ ଫାଲ୍ଗୁନୋ ଵିଜଯୀ ଭୁଵି
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଧର୍ମର ପୁଅ, ଭୀମ ବାୟୁଙ୍କ ପୁଅ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧର୍ମିକ ପୁଅ ଓ ଫାଲ୍ଗୁନ ପୃଥିବୀରେ ବିଜୟୀ।
ଯସ୍ମୈ ପାଶୁପତଂ ଶଂଭୁଃ ପ୍ରଦଦୌ ଚ ସ୍ଵଯଂ ପୁରା । ଅଶ୍ଵମେଧଂ ଗଵାଲମ୍ଭଂ ସଂନ୍ଯାସଂ ପଲପୈତୃକମ୍
ଯାହାକୁ ଶିବ ନିଜେ ପୂର୍ବେ ପାଶୁପତ୍ର ଅସ୍ତ୍ର, ଅଶ୍ୱମେଧ, ଗବାଳମ୍ଭ, ସନ୍ନ୍ୟାସ ଓ ନିୟୋଗ ପ୍ରଥା ଦେଇଥିଲେ।
ଦେଵରେଣ ସୁତୋତ୍ପତ୍ତିଂ କଲୌ ପଞ୍ଚ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍ । ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାଃ ପଞ୍ଚ ଭର୍ତାରଃ ଶଂକରସ୍ଯ ଵରେଣ ଚ
କଳିଯୁଗରେ ଭାଉଜଙ୍କ ସହ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ଦେବାକୁ ପାଞ୍ଚଟି ନିଷିଦ୍ଧ; ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ପାଞ୍ଚଟି ସ୍ୱାମୀ ଶିବଙ୍କ ଦୟାରୁ ମିଳିଥିଲେ।
ବଲଦେଵଃ ପୁଷ୍ପମଧୁ ପୂତଂ ପିବତି ନିତ୍ଯଶଃ । ଚକାର ଯମୁନାହ୍ଵାନଂ ସ୍ନାନାର୍ଥଂ ଧାର୍ମିକଃ ଶୁଚିଃ
ବଳରାମ ନିତ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଧାର୍ମିକ, ସେ ସବୁବେଳେ ଫୁଲ ଓ ମଧୁର ପବିତ୍ର ରସ ପିଇଥିଲେ, ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଯମୁନାକୁ ଡାକିଥିଲେ।