ପପ୍ରଚ୍ଛ ତାଂ ଵରାଽଽଲୀନାଂ କିଂ କିମିତ୍ଯେଵ ନିଶ୍ଚିତମ୍ । ଉଵାଚ ବୌଧଯାମାସ ଚିତ୍ରଲେଖା ସୁଯୋଗିନୀ
ତାଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ସଖୀ ବାରମ୍ବାର ପଚାରିଲେ, 'କଣ ହେଲା? କଣ ହେଲା?' ଏବଂ ଚିତ୍ରଲେଖା, ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତାକୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଚେତନଂ କୁରୁ କଲ୍ଯାଣି କସ୍ମାତେ ଭୀତିରୁଲ୍ବଣା ।ସ୍ଵଯଂ ଶଂଭୁଃ ଶିଵା ସାକ୍ଷାଦ୍ଦୁର୍ଲଙ୍ଧ୍ଯେ ନଗରେ ସତି
ଚିତ୍ରଲେଖା କହିଲେ: 'ହେ ଶୁଭେ, ମନ ଶାନ୍ତ କର। ଏତେ ଭୟ କାହିଁକି? ଏହି ଅଜୟ୍ୟ ନଗରରେ ନିଜେ ଶିବ ଓ ଶିବା ବସିଛନ୍ତି।'
ଶିଵସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵାରିଷ୍ଟଂ ପଲାଯତେ । ଶିଵଂ ଭଵତି ସର୍ଵତ୍ର ଶିଵ ଏଵ ଶିଵାଲଯଃ
'ଶିବଙ୍କୁ ମନେ କରିଲେ ମାତ୍ର ସମସ୍ତ ଅପଶକୁନ ଦୂରେଇଯାଏ। ସମସ୍ତଠାରେ ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ, କାରଣ ଶିବ ନିଜେ ମଙ୍ଗଳର ଆଶ୍ରୟ।'
ଧ୍ଯାନାଦ୍ଦୁର୍ଗତିନାଶିନ୍ଯାଃ ସର୍ଵଂ ଦୁର୍ଗଂ ଵିନଶ୍ଯତି । ଦଦାତି ମଙ୍ଗଲଂ ତସ୍ମୈ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲମହ୍ଗଲା
'ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଦୁଃଖ ନାଶ ହୁଏ, ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଦୂରିଯାଏ। ସେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମୂଳ ଓ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇଥାନ୍ତି।'
ଚିତ୍ରଲେଖାଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କିଂଚିନ୍ନୋଵାଚ ସୁନ୍ଦରୀ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାଽଽହାରଂ ଚ ନିଦ୍ରାଂ ଚ ପୁରୁଷଂ ଚିନ୍ତଯେତ୍ସଦା
ଚିତ୍ରଲେଖାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ; ଖାଦ୍ୟ ଓ ନିଦ୍ରା ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ସଦା ସେଇ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ଚିତ୍ରଲେଖା ସଖୀ ଗତ୍ଵା ବାଣମାହ ଚ ତତ୍ପ୍ରିଯାମ୍ । ଦୁର୍ଗାଂ ଚ ଶଂକରଂ ସ୍କନ୍ଦଂ ଗଣେଶଂ ଯୋଗିନାଂ ଗୁରୁମ୍
ଚିତ୍ରଲେଖା, ସେଇ ସଖୀ, ବାଣଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ, ଏବଂ ଦୁର୍ଗା, ଶଙ୍କର, ସ୍କନ୍ଦ, ଗଣେଶ ଓ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ମନେ କଲେ।
ଚିତ୍ରଲେଖାଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈର୍ଭୃଶଂ ସତୀ । ବାଣଶ୍ଯ ଶଂକରାଭ୍ଯାଶେ ଵିଷସାଦ ପ୍ରମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ ଜହାସ ଶଂକରୋ ଦୁର୍ଗା କାର୍ତିକେଯୋ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ଚିତ୍ରଲେଖାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସତୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ; ବାଣ ଶଙ୍କରଙ୍କ ନିକଟରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ; ଶଙ୍କର, ଦୁର୍ଗା, କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଓ ଗଣେଶ୍ୱର ହସିଲେ।
ଗଣେଶ୍ଵର ଉଵାଚ ଯୋ ଦଦାତି ଧ୍ରୁଵଂ ଦୁଃଖମନ୍ଯସ୍ମୈ ଦମଭମୋହିତଃ । ସକ୍ଷ୍ମଧର୍ମଵିଚାରେଣ ସ ଵିନ୍ଦତି ଚତୁର୍ଗୁଣମ୍
ଗଣେଶ୍ୱର କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ଅହଂକାରରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ସେ ସତ୍ୟ ନ୍ୟାୟରେ ଚାରିଗୁଣା ଫଳ ଫେରାଇ ପାଏ।
ଶିଵେଶଯୋଶ୍ଚ କ୍ରୀଡାଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯା କାମମୋହିତା । ଵରଂ ତସ୍ଯୈ ଦଦୌ ଦୁର୍ଗା ଵରମେଵ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଶିବ ଓ ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗିନୀଙ୍କର ଖେଳ ଦେଖି, ଯିଏ କାମନାରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ—ଦୁର୍ଗା ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ସ୍ଵପ୍ନେ ଗତ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୀ ମତ୍ତଂ କୃତ୍ଵା ସମରାତ୍ମଜମ୍ । ଅଧୁନା ଵାମପାର୍ଶ୍ଚେ ଚ ଶଂଭୋସ୍ତିଷ୍ଠତି ମୂକ୍ଵତ୍
ଦେବୀ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯାଇ, ଯୁଦ୍ଧଦେବଙ୍କ ପୁଅକୁ ମଦମସ୍ତ କଲେ; ଏବେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ବାମପାର୍ଶ୍ୱରେ ସେ ନିର୍ବାକ ଭାବରେ ଦଢ଼ିଆଛନ୍ତି।
ସର୍ଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ଭଗଵାନ୍ହରିରୀଶ୍ଵରଃ । ସ୍ଵପ୍ନେ ସୁଵେଷଂ ପୁରୁଷଂ ଦର୍ଶଯାମାସ କନ୍ଯାକାମ୍
ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସବୁଜଣା ଭଗବାନ ହରି, ଆଶାକୁଳ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏକ ଶୋଭାମୟ ପୁରୁଷ ଦେଖାଇଲେ।
ସୁଵେଷଂ ପୁରୁଷଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯୁଵାନଂ ଯୁଵାତୀ ସତୀ । ପରମେଚ୍ଛା ଭଵେତ୍ତସ୍ଯା ଧର୍ମଭୀତ୍ଯା ନିଵର୍ତତେ
ସୁନ୍ଦର ଯୁବକୁ ଦେଖି, ଯୁବତୀ ମଧ୍ୟ ତୀବ୍ର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମଭୟରେ ସେ ନିଜକୁ ରୋକି ରଖେ।
ସୁଵେଷଂ ପୁରୁଷଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁଂଶ୍ଚଲୀ ପାପଵଂଶଜା । ତ୍ଯେଜେନ୍ନିଦ୍ରାଂ ଚ ସ୍ଵାହାରଂ ପତିଂ ପୁତ୍ରଂ ଧନଂ ଗୃହମ୍
କିନ୍ତୁ ଏକ ପାପୀ ପରିବାରର ଚଞ୍ଚଳ ନାରୀ ସୁନ୍ଦର ପୁରୁଷକୁ ଦେଖିଲେ, ନିଜ ଶୟନ, ଖାଦ୍ୟ, ପତି, ପୁଅ, ଧନ ଓ ଘରକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ।
ଚେତନଂ ଗୃହକାର୍ଯ ଚ କୁଲଲଜ୍ଜାଂ କୁଲଦ୍ଵଯମ୍ । ଯୁଵାନଂ ରତିଶୂରଂ ଚାପ୍ଯତିନୀଚ ନ ହି ତ୍ଯଜେତ୍
ସେ ନିଜ ଜ୍ଞାନ, ଘରକାମ, ଦୁଇ ପରିବାରର ଲଜ୍ଜାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ; ଏପରି ଅତିନିଚ ମହିଳା ମଧ୍ୟ ଯୁବ ରତିରସିକ ପ୍ରେମିକକୁ ଛାଡ଼ିପାରେ ନାହିଁ।
ତ୍ଯଜେଜ୍ଜାତିଂ ଚ ଧର୍ମଂ ଚ ପ୍ରାଣାଂଶ୍ଚ ପରିଣାମତଃ । ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ପ୍ରାଣେଭ୍ଯୋ ଯୁଵତୀଂ ସଦା
ସେ ଜାତି, ଧର୍ମ, ଏପରିକି ଜୀବନକୁ ମଧ୍ୟ ଶେଷରେ ଛାଡ଼ିପାରେ; ତେଣୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ସଦା ନିଜ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ଯୁବତୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ପରିରକ୍ଷେଚ୍ଚ ସତତଂ ମାଯାଯୁକ୍ତାଂ ନ ଵିଶ୍ଵସେତ୍ । ହୃଦଯଂ କ୍ଷୁରଧାରାଭଂ ନାରୀଣାଂ ମଧୁରଂ ଵଚଃ
ସେଠି ସଦା ସତର୍କ ରହି, ଚତୁର ଓ ଚାଳାକ ନାରୀଙ୍କୁ କେବେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ନାରୀଙ୍କ କଥା ମିଠା, କିନ୍ତୁ ହୃଦୟ ରେଜର ଧାର ପରି।
ତାସାଂ ମନୋ ନ ଜାନନ୍ତି ସନ୍ତୋ ଵେଦାଶ୍ଚ ଵୈଦିକା । ପ୍ରଯାତୁ ଦ୍ଵାରକାଂ ସଦ୍ଯାଶ୍ଚିତ୍ରଲେଖା ସୁଯୋଗିନୀଂ
ସେମାନଙ୍କର ମନ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ବେଦବିଦ୍ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ରଷ୍ଟାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଚିତ୍ରଲେଖା, ଯେଉଁଠି ଯୋଗେଶ୍ୱରୀ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଉ।
ଅନିରୁଦ୍ଧଂ ସମାହର୍ତୁଂ ପ୍ରମାତ୍ତମଵଲୀଲଯା । ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହାଦେଵୋ ଗଣେଶଂ ତମୁଵାଚ ହ
ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଯିଏ ଅସାବଧାନ ଓ ମୋହିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ; ଏହା ଶୁଣି, ମହାଦେବ ଗଣେଶଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନ ଶ୍ରୁଣୋତି ଯଥା ବାଣଃ ଶୁଭକାର୍ଯଂ ତଥା କୁରୁ । ଚିତ୍ରଲେଖା ଯଯୌ ତୁର୍ଣଂ ଦ୍ଵାରକାଭଵନଂ ହରେଃ
ଯେପରି ବାଣ ଶୁଭ କାମରେ କଥା ଶୁଣୁନାହାଁତି, ସେପରି କର; ଚିତ୍ରଲେଖା ତୁରନ୍ତ ଦ୍ୱାରକାରେ ହରିଙ୍କ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସର୍ଵେଷାମପି ଦୁର୍ଲଙ୍ଧ୍ଯଂ ଲୀଲଯା ପ୍ରଵିଵେଶ ସା । ନିଦ୍ରିତଂ ଚାନିରୁଦ୍ଧଂ ଚ ସମାହୃତ୍ଯ ଚ ଯୋଗତଃ
ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା, ସେଠିକୁ ସେ ସହଜରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଶୟନାସୀ ଅନିରୁଦ୍ଧକୁ ନେଇଯାଇଲେ।
ରଥମାରୋହଯାମାସ ନିଦ୍ଵିତଂ ବାଲକଂ ମୁଦା । ସା ମନୋଯାଯିନୀ ଭଦ୍ରା ଗୃହୀତ୍ଵା ବାଲକଂ ମୁନେ
ସେ ଶୁଅଥିବା ଶିଶୁକୁ ଆନନ୍ଦରେ ରଥରେ ବସାଇଲେ; ମନେଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିପାରୁଥିବା ଭଦ୍ରା, ମୁନି, ଶିଶୁକୁ ନେଇଗଲେ।
ମୁହୂର୍ତାଚ୍ଛୋଣିତପୁରଂ କୃତ୍ଵା ଶଙ୍ଖଧ୍ଵନିଂ ଯଯୌ । ଅଥାଽଽଶ୍ରମାଭ୍ଯନ୍ତରେ ଚ ରୁରୁଦୁଃ ସର୍ଵଯୋଷିତଃ
କେବଳ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କରି, ସେ ଶୋଣିତପୁରକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ; ତାପରେ ଆଶ୍ରମ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଅହୋ ବାଣହରୋ ଵତ୍ସଃ କ୍ଵଗତଃ ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭଃ । କୃଷ୍ଣସ୍ତାଶ୍ଚ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍
‘ହାୟ, ବାଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ଆମ ପ୍ରାଣର ଭଲପାଇବା, କେଉଁଠି ଗଲେ?’ କୃଷ୍ଣ, ସବୁଜଣା ଓ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାତା, ସେମାନୋକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଲେ।
ସାମ୍ବକାମବଲୈଃ ସାର୍ଧ କୃଷ୍ଣାଃ ସାତ୍ଯକିନା ତଥା । ଗୃହୀତ୍ଵା ଗାନୁଡଂ ଵୀରଂ ରଥମାରୁହ୍ଯ ସତ୍ଵରଃ
ସାମ୍ବ, କାମବଳା ଓ ସାତ୍ୟକି ସହିତ, କୃଷ୍ଣ ଶୀଘ୍ର ଗାଣୁଡ଼ ନାମକ ବୀରକୁ ନେଇ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ସୁଦର୍ଶନଂ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯଂ ପଦ୍ମଂ କୌମୋଦକୀଂ ଗଦାମ୍ । ପଶ୍ଚାଦ୍ଯାସ୍ଯତିଦେଵେଶୋ ନଗରଂ ଶୋଣିତଂ ତଥା
ପରେ ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର, ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ, ପଦ୍ମ, କୌମୋଦକୀ ଗଦା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଶୋଣିତପୁରକୁ ପହଞ୍ଚିବେ।
ସଗଣୈଃଶଂକେରଣୈଵ ପାର୍ଵତ୍ଯା ପରିରକ୍ଷିତମ୍ । ଅଥ ସା ଯୋଗିନୀ ଧନ୍ଯା ପୁଣ୍ଯା ମାନ୍ଯା ଚ ଯୋଷିତାମ୍
ତାଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗୀମାନେ ଥିଲେ, ଶିବ ନିଜେ ପାର୍ବତୀଙ୍କର ରକ୍ଷାରେ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଧନ୍ୟ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ ଯୋଗିନୀ ଥିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ବିତ।
ଶିଷ୍ଯା ଦୁର୍ଵାସସଃ ଶାନ୍ତା ସିଦ୍ଧଯୋଗେନ ସିଦ୍ଧିଦା । ବାରକଂ ବୋଧଯାମାସ ରୁଦନ୍ତଂ ମାତରଂ ସ୍ମରନ୍
ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟା ଶାନ୍ତା, ଯିଏ ସିଦ୍ଧି ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ଦେଉଥିଲେ, ସେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିବା ବାରକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମାଆଁକୁ ସ୍ମରଣ କରି ଜାଗ୍ରୁତ କଲେ।
ସ୍ନାପଯିତ୍ଵା ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ମାଲ୍ଯଚନ୍ଦନଭୂଷଣମ୍ । କୃତ୍ଵା ସୁଵେଷଂ ବାଲସ୍ଯ କନ୍ଯାନ୍ତଃ ପୁରମୀପ୍ସିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇ, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ଭୂଷଣ ଦେଲେ। ଛୁଆଁଟିକୁ ଭଲ ଭାବେ ସଜାଇ, ଯେଉଁଠି କନ୍ୟା ଚାହାଁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ନେଇଗଲେ।
ଚକ୍ରେ ପ୍ରଵେଶଂ ଯୋଗେନ ରକ୍ଷକୈଶ୍ଚାପି ରକ୍ଷିତମ୍ । ତାମୂଷାଂ ନିଦ୍ରିତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିରାହାରାଂ କୃଶୋଦରୀମ୍
ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ ଏବଂ ରକ୍ଷକମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବାବେଳେ ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରାଇଲେ। ଉଷାକୁ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ, ଉପବାସରେ ଏବଂ ପତଳା ଡେହ଼ ଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଶୀଘ୍ରଂ ଚ ବୋଧଯାମାସ ସଖୀଭିଃ ପରିରକ୍ଷିତାମ୍ । ଊଷାଂ କୃତ୍ଵା ଚ ସୁସ୍ନାତାଂ ଵସ୍ତ୍ରଭୂଷଣଭୂଷିତାମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଉଷାକୁ ଶୀଘ୍ର ଜାଗାଇଲେ। ଉଷାକୁ ଭଲ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରାଇ, ଭଲ ଜମାକପଡ଼ା ଏବଂ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧାଇଲେ।