ସ୍ଵଯଂ ପୁମାନ୍ସ୍ଵଯଂ ସ୍ତ୍ରୀ ଚ ସ୍ଵଯମେଵ ନପୁଂସକଃ । କାରଣଂ ଚ ସ୍ଵଯଂ କାର୍ଯଂ ଜନ୍ଯଶ୍ଚ ଜନକଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଆପଣ ନିଜେ ପୁରୁଷ, ନିଜେ ନାରୀ, ନିଜେ ନପୁଂସକ; ନିଜେ କାରଣ, କାର୍ଯ୍ୟ, ସନ୍ତାନ ଓ ଉତ୍ପାଦକ।
ଯନ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଚ ଗୁଣୋ ଦୋଷୋ ଯନ୍ତ୍ରିଣଶ୍ଚ ଶ୍ରୁତୌଶ୍ରୁତମ୍ । ସର୍ଵେ ଯନ୍ତ୍ରା ଭଵାନ୍ଯନ୍ତ୍ରୀ ତ୍ଵଯି ସର୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ଯନ୍ତ୍ରର ଗୁଣ ଓ ଦୋଷ, ଯନ୍ତ୍ରୀର ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ— ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ର ଆପଣଙ୍କ; ସବୁକିଛି ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ଅବଳମ୍ବିତ।
ମମ କ୍ଷମସ୍ଵାପରାଧଂ ମୂଢସ୍ଯ ଦ୍ଵାରିଣସ୍ତଵ । ବ୍ରହ୍ମଶାପାତ୍କୁବୁଦ୍ଧେଶ୍ଚ ରକ୍ଷ ରକ୍ଷ ଜଗଦ୍ଗୁରୋ
ମୁଁ ମୂଢ଼ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଥିଲି, ମୋ ଅପରାଧକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପ ଓ ମୋ ଦୁଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧିରୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ହେ ଜଗତ୍ଗୁରୁ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା କ୍ରମତୋ ଜଯୋ ଵିଜଯ ଏଵ ଚ । ମୁଦା ତୌ ଯଯତୁଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଵୈକୁଣ୍ଠଦ୍ଵାରମୀପ୍ସିତମ୍
ଏଭଳି କ୍ରମକ୍ରମେ କହି, ଜୟ ଓ ବିଜୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ଶୀଘ୍ର ଚାହିଁଥିବା ବୈକୁଣ୍ଠ ଦ୍ୱାରକୁ ଗଲେ।
ଶିଶୁପାଲସ୍ଯ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ସର୍ଵେ ତେ ଵିସ୍ମଯଂ ଯଯୁଃ । ପରିପୂର୍ଣତମଂ କୃତ୍ଵା ମେନିରେ କୃଷ୍ଣମୀଶ୍ଵରମ୍
ଶିଶୁପାଳଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୁଣରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱର ବୋଲି ମନେ କଲେ।
କାରଯିତ୍ଵା ରାଜସୂଯଂ ଭୋଜଯାମାସ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ । କୁରୁପାଣ୍ଡଵଯୁଦ୍ଧଂ ଚ କାରଯାମାସ ଭେଦତଃ
ରାଜସୂୟ କରାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭୋଜନ ଦେଲେ; ପରେ କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ବିଭେଦ ଦ୍ୱାରା ଘଟାଇଲେ।
ଭୁଵୋ ଭାରାଵତରଣଂ ଚକାର ସ କୃପାନିଧିଃ । ପୁନର୍ଯଯୌ ଦ୍ଵାରକାଂ ଚ ଚିରଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ନୃପାଜ୍ଞଯା
ସେ କୃପାର ସାଗର, ପୃଥିବୀର ଭାର କମାଇଦେଲେ; ପରେ ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ।
ଵିପ୍ରାଯା ମୃତଵତ୍ସାଯା ଜୀଵଯାମାସ ପୁତ୍ରକାନ୍ । ମୃତସ୍ଥାନାତ୍ସମାନୀଯ ତନ୍ମାତ୍ରେ ପ୍ରଦଦୌ ସୁତାନ୍
ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କର ମୃତ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ସେ ପୁନର୍ଜୀବନ ଦେଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକରୁ ଆଣି ସେମାନଙ୍କୁ ମାଆଁଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵକୀ ତୁଷ୍ଟା ଯଯାଚେ ମୃତପୁତ୍ରକାନ୍ । ମୃତସ୍ଥାନାତ୍ସମାନୀଯ ଦଦୌ ମାତ୍ରେ ସହୋଦରାନ୍
ଏହା ଦେଖି ଦେବକୀ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ନିଜର ମୃତ ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ; ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକରୁ ସେମାନେକୁ ଆଣି ମାଆଁଙ୍କୁ ଭାଇମାନେ ଭାବେ ଦେଲେ।
ସଦ୍ଯୋ ଜହାର ଦାରିଦ୍ର୍ଯଂ ସୁଦାମ୍ନୋ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଚ । ସମାଗତସ୍ଯ ସ୍ଵଗୃହାଦ୍ଦ୍ଵାରକାଂ ଶରଣାର୍ଥିନଃ
ସୁଦାମା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରକାରେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସି ଶରଣ ନେଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ଦାରିଦ୍ର୍ୟକୁ ସାତ୍ୱିକ ଭାବେ ଦୂର କରିଦେଲେ।
ତସ୍ମୈ ଦଦୌ ରାଜଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ନିଶ୍ଚଲାଂ ସାପ୍ତପୌରୁଷୀମ୍ । ପୃଥୁକାନାଂ କଣଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭକ୍ତସ୍ଯ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ସେ ଭକ୍ତ ସୁଦାମାଙ୍କୁ ଅଚଳ ରାଜ୍ୟ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି, ସାତ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଲେ; ଏହା ସେ ଭକ୍ତଙ୍କ ଦିଆ ପୋହା ଖାଇ ଦେଲେ।
ବଭୂଵ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂ ଚ ଯଥେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାମରାଵତୀ । ଯଥା ଧନେଶ୍ଵରୋ ଦେଵୋ ଧନାଢ୍ଯଃ ସ ବଭୁଵ ହ
ସୁଦାମାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅମରାବତୀ ପରି ହେଲା; ଧନର ଦେବତା ଯେପରି ଧନୀ, ସେମିତି ସୁଦାମା ମଧ୍ୟ ଅତି ଧନୀ ହେଲେ।
ନିଶ୍ଚଲାଂ ହରିଭକ୍ତିଂ ଚ ଦଦୌ ଦାସ୍ଯଂ ସୃଦୁର୍ଲଭମ୍ । ଅଵିନାଶିନି ଗୋଲୋକେ ଯଥେଷ୍ଟଂ ପଦମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଅଚଳ ହରିଭକ୍ତି ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ପରିଚାରକତ୍ୱ ଦେଲେ, ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ଗୋଲୋକରେ ଇଚ୍ଛିତ ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନ ଦାନ କଲେ।
ଜହାର ପାରିଜାତଂ ଚ ଶକ୍ରାହଂକାରମେଵ ଚ । ସତ୍ଯାଂ ଚ କାରଯାମାସ ପୁଣ୍ଯକଂ ଵ୍ରତମୀପ୍ସିତମ୍ ।। ୧୩୩.
ସେ ପାରିଜାତ ଗଛ ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କଲେ; ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ପୁଣ୍ୟ ବ୍ରତ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ।
ଵର୍ଧଯାମାସ ସର୍ଵତ୍ର ନିତ୍ଯଂ ନୈମିତ୍ତିକଂ ମୁନେ । ତତ୍ର ଵ୍ରତେ କୁମାରାଯ ସ୍ଵାତ୍ମାନଂ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦଦୌ ।। ୧୩୩.
ସେ ସବୁଠାରେ ନିତ୍ୟ ଓ ନିମିତ୍ତିକ କାର୍ଯ୍ୟ ବଢ଼ାଇଲେ; ସେହି ବ୍ରତରେ କୁମାରଙ୍କୁ ନିଜକୁ ଦକ୍ଷିଣା ଭାବେ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣାନ୍ଭୋଜଯାମାସ ତେଭ୍ଯୋ ରତ୍ନଂ ଦଦୌ ମୁଦା । ସତ୍ଯଭାମାତିମାନଂ ଚ ଵର୍ଧଯାମାସ ସର୍ଵତଃ ।। ୧୩୩.
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭୋଜନ କରାଇ ସମ୍ପ୍ରୀତିରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦେଲେ; ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କର ଗର୍ବ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବଢ଼ାଇଲେ।
ରୁକ୍ମିଣ୍ଯା ଅତିସୌଭାଗ୍ଯମନ୍ଯାସାଂ ଚ ନଵଂ ନଵମ୍ । ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ସୁରାଣାଂ ଚ ଵିପ୍ରଣାମପି ପୂଜନମ୍ ।। ୧୩୩.
ସେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଅତି ଭାଗ୍ୟ ଦେଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ସବୁବେଳେ ନୂତନ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ବୈଷ୍ଣବ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ମାନ୍ୟତା ଦେଲେ।
ଵର୍ଧଯାମାସ ସର୍ଵତ୍ର ନିତ୍ଯଂ ନୈମିତ୍ତିକଂ ମୁନେ । ପରମାଧ୍ଯାତ୍ମିକଂ ଜ୍ଞାନମୁଦ୍ଧଵାଯ ଦଦୌ ପ୍ରଭୁଃ ।। ୧୩୩.
ସେ ସବୁଠାରେ ନିତ୍ୟ ଓ ନିମିତ୍ତିକ କାର୍ଯ୍ୟ ବଢ଼ାଇଲେ; ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମିକ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ।
ଅର୍ଜୁନଂ କଥଯାମାସ ଗୀତାଂ ଚ ରଣମୂର୍ଧନି । କୃତ୍ଵା ନିଷ୍କଣ୍ଟକଂ ଚୈଵ କୃପଯା ଚ କୃପାନିଧିଃ ।। ୧୩୩.
ସେ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଗୀତା ଶୁଣାଇଲେ; ଦୟାରୁ, ସେ ଦେଶକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖଦାୟକ ଅବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରାଯ ପୃଥିଵୀରାଜ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଦଦୌ ପ୍ରଭୁଃ । ଦୁର୍ଗାଂ ଚ ପୂଜଯାମାସ ଵୈଷ୍ମଵୀଂ ଗ୍ରାମଦେଵତାମ୍
ପ୍ରଭୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ରାଜ୍ୟ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦେଲେ; ସେ ଦୁର୍ଗା, ବୈଷ୍ଣବୀ ଗ୍ରାମଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଯଜ୍ଞଂ ଚ କାରଯାମାସ କୋଟିହୋମାନ୍ଵିତଂ ଶୁଫମ୍ । ନାନାପ୍ରକାରନୈଵେଦ୍ଯୈର୍ଦ୍ଯୂପଦୀପୈର୍ମନୋହରୈଃ
ସେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ନୈବେଦ୍ୟ ଓ ମନୋହର ଦୀପ ଦ୍ୱାରା କୋଟି କୋଟି ହୋମ ସହିତ ଶୁଭ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭୋଜଯାମାସ ପାର୍ଵତୀପ୍ରୀତଯେ ତଥା । ରୈଵତେ ପର୍ଵତେ ରମ୍ଯେ ଚାମୂଲ୍ଯରତ୍ନମନ୍ଦିରେ
ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ, ରୈବତ ପର୍ବତର ରମ୍ୟ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ମନ୍ଦିରରେ।
ଗଣେଶଂ ପୂଜଯାମାସ ଦେଵାନାମୀଶ୍ଵରଂ ପରମ୍ । ଲଡ୍ଡୁକାନାଂ ତିଲାନାଂ ଚ ସୁସ୍ଵାଦୁସୁମନୋହରମ୍
ସେ ଦେବତାମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣେଶଙ୍କୁ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ତିଳ ଲଡ଼ୁ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ।
ପରିପୁଷ୍ଟଂ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଂ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଚ ଦଦୌ ମୁଦା । ଲଡ୍ଡୁକଂ ସ୍ଵସ୍ତିକାନାଂ ଚ ସପ୍ତଲକ୍ଷଂ ସୁଧୋପମମ୍
ସେ ଖୁସିରେ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷ ସୁସ୍ୱାଦୁ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଲେ, ଏବଂ ସପ୍ତଲକ୍ଷ ସ୍ୱସ୍ତିକ ଆକୃତିର ସ୍ରେଷ୍ଠ ଲଡ଼ୁ ଦାନ କଲେ।
ଗଣେଶ୍ଵରାଯ ପ୍ରଦଦୌ ଶର୍କରାଶତରାଶିକମ୍ । ପକ୍ଵରମ୍ଭାଫଲାନାଂ ଚ ଦଶଲକ୍ଷମପୂପକମ୍
ସେ ଗଣପତିଙ୍କୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ସର୍କରା ଦେଲେ ଏବଂ ପକ୍କା ଆମ୍ବ ଫଳରୁ ତିଆରି ଦଶ ଲକ୍ଷ ମିଠା ପିଠା ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ପାଯସଂ ରମ୍ଯଂ ସ୍ଵାଦୁ ସ୍ଵସ୍ତିକପିଷ୍ଟକମ୍ । ଘୃତଂ ଚ ନଵନୀତଂ ଚ ଦଧି ଦୁଗ୍ଧଂ ସୁଧୋପମମ୍
ସେ ମଧୁର ମିଠା ଭାତ, ରସାଳ ପାୟସ, ସ୍ବାଦିଷ୍ଟ ସ୍ୱସ୍ତିକ ଚାକି, ଘିଅ, ନବନୀତ, ଦହି ଓ ଦୁଧ — ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ଦେଲେ।
ଧୂପଂ ଦୀପଂ ପାରିଜାତପୁଷ୍ପମାଲ୍ଯମଭୀପ୍ସିତମ୍ । ସୁଗନ୍ଧି ଚନ୍ଦନଂ ଗନ୍ଧଂ ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଶୁକେ ଦଦୌ
ସେ ଧୂପ, ଦୀପ, ଆକାଂକ୍ଷିତ ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ, ଗନ୍ଧ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଯଜ୍ଞଂ ଚ କାରଯାମାସ କୋଟିହୋମାନ୍ଵିତଂ ଶୁଭମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭୋଜଯାମାସ ତୁଷ୍ଟାଵ ସ ଗଣେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଏକ କୋଟି ହୋମ ସହିତ ମଙ୍ଗଳମୟ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଲେ ଏବଂ ଗଣପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଵାଦ୍ଯଂ ଦଶଵିଧଂ ଚୈଵ ଵାଦଯାମାସ ତତ୍ର ଵୈ । ସୂର୍ଯଂ ଚ ପୂଜଯାମାସ ସାମ୍ବଃ କୁଷ୍ଠକ୍ଷଯାଯ ଚ
ସେଠାରେ ଦଶ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତ ବାଜାଇଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଓ ସାମ୍ବଙ୍କୁ କୁଷ୍ଠ ରୋଗ ନିବାରଣ ପାଇଁ ପୂଜା କଲେ।
ହଵିଷ୍ଯଂ କାରଯାମାସ ତଂ ଚ ସାମ୍ବଂସମାତରମ୍ । ପରିବୂର୍ଣ ଵତ୍ସରଂ ଚାପ୍ଯୁପହାରୈରନୁତ୍ତ୍ମୈଃ ଵରଂ ଦଦୌ ଚ ସାମ୍ବାଯ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ ଭାସ୍କରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ସାମ୍ବ ଓ ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କୁ ପୂରା ବର୍ଷ ଧରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପହାର ସହିତ ହବିଷ୍ୟ ତିଆରି କଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜେ ସାମ୍ବଙ୍କୁ ଏକ ବର ଓ ଏକ ସ୍ତୋତ୍ର ଦେଲେ।