ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଙ୍ଗସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍ । ଦୁର୍ଵାସାଃ ପ୍ରଣତିଂ କୃତ୍ଵା ଶିଵଦୁର୍ଗାପଦାମ୍ବୁଜେ
ସମସ୍ତ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ସେ ପରମେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଦୁର୍ବାସା ଶିବ ଓ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ସ୍ମାରଂ ସ୍ମାରଂ କୃଷ୍ଣପଦଂ ପୁନଷ୍ଚ ଦ୍ଵାରକାଂ ଯଯୌ । ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ହରିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣକୁ ପୁନିପୁନି ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଏକାନଂଶାଲଯଂ ଗତ୍ଵା ସ ଚ ରେମେ ତଯା ସହ । କୃଷ୍ଣୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଧ୍ଯାନାତ୍ପ୍ରଯଯୌ ହସ୍ତିନାପୁରମ୍
ଏକାନଂଶାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଗଲେ।
କୁନ୍ତୀଂ ସଭାଷ୍ଯ ଭୂପଂ ଚ ଭ୍ରାତୄଂ ଶ୍ଚପ୍ରମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ । ଉପାଯେନ ଜରାସଂଧଂ ନିହତ୍ଯ ଶାଲ୍ଵମେଵ ଚ
କୁନ୍ତୀ, ରାଜା ଓ ଭାଇମାନେ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ଚତୁରତାରେ ଜରାସଂଧ ଓ ଶାଲ୍ଵଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
କାଲଯାମାସ ଯଜ୍ଞଂ ଚ ଵିଧିବୋଧିତଦକ୍ଷିଣମ୍ । ମୁନୀନ୍ଦ୍ରୈଶ୍ଚ ନୃପେନ୍ଦ୍ରୈଶ୍ଚ ରାଜସୂଯମଭୀପ୍ସିତମ୍
ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଦାନ ଦେଇ, ମହାମୁନି ଓ ରାଜାମାନେ ସହିତ, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ।
ଶିଶୁପାଲଂ ଦନ୍ତଵକ୍ତ୍ରଂ ତତ୍ର ଯଜ୍ଞେ ଜଘାନ ସଃ । ଅତୀଵ ନିନ୍ଦାଂ କୁର୍ଵନ୍ତଂ ସଭାଯାଂ ସୁରଭୂପଯୋଃ
ସେଠାରେ ଯଜ୍ଞରେ, ଶିଶୁପାଳ ଓ ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କୁ, ଦେବତା ଓ ରାଜାମାନେ ଥିବା ସଭାରେ ଅତି ନିନ୍ଦା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ବଧ କଲେ।
ପପାତ ତଚ୍ଛରୀରଂ ଚ ଜୀଵୋ ଗତ୍ଵା ହରେଃ ପଦ୍ମ୍ । ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ର ସର୍ଵେଶଂ ତୁଷ୍ଟାଵାଽଽଗାତ୍ଯ ମାଧଵମ୍
ସେ ଦେହ ପଡ଼ିଗଲା, ଆତ୍ମା ହରିଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ମାଧବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଶିଶୁପାଲ ଉଵାଚ ଵେଦାନାଂ ଜନକୋଽସି ତ୍ଵଂ ଵେଦାଙ୍ଗାନାଂ ଚ ମାଧଵ । ସୁରାଣାମସୁରାଣାଂ ଚ ପ୍ରାକୃତାନାଂ ଚ ଦେହିନାମ୍
ଶିଶୁପାଳ କହିଲେ: ମାଧବ, ଆପଣ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କର ମୂଳ।
ସୂକ୍ଷ୍ମାଂ ଵିଧାଯ ସୃଷ୍ଟିଂ ଚ କଲ୍ପଭେଦଂ କରୋଷି ଚ । ମାଯଯା ଚ ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ଶଂକରଃ ଶେଷ ଏଵ ଚ
ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି କରି, ବିଭିନ୍ନ କଳ୍ପର ଭେଦ ଘଟାଅଛନ୍ତି; ନିଜ ମାୟାରେ ଆପଣ ବ୍ରହ୍ମା, ଶଙ୍କର ଓ ଶେଷ ହେଉଛନ୍ତି।
ମନଵୋ ମୁନଯଶ୍ଚୈଵ ଦେଵାଶ୍ଚ ସୃଷ୍ଟିପାଲକାଃ । କଲାଂଶେନାପି କଲଯା ଦିକ୍ପାଲାଶ୍ଚ ଗ୍ରହାଦଯଃ
ମନୁ, ଋଷି, ଦେବତା ଓ ସୃଷ୍ଟିର ରକ୍ଷକମାନେ, ଦିଗ୍ପାଳ ଓ ଗ୍ରହମାନେ ମଧ୍ୟ, ସବୁ କିଛି ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଏକ ଅଂଶରେ ଅଛନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ପୁମାନ୍ସ୍ଵଯଂ ସ୍ତ୍ରୀ ଚ ସ୍ଵଯମେଵ ନପୁଂସକଃ । କାରଣଂ ଚ ସ୍ଵଯଂ କାର୍ଯଂ ଜନ୍ଯଶ୍ଚ ଜନକଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଆପଣ ନିଜେ ପୁରୁଷ, ନିଜେ ନାରୀ, ନିଜେ ନପୁଂସକ; ନିଜେ କାରଣ, କାର୍ଯ୍ୟ, ସନ୍ତାନ ଓ ଉତ୍ପାଦକ।
ଯନ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଚ ଗୁଣୋ ଦୋଷୋ ଯନ୍ତ୍ରିଣଶ୍ଚ ଶ୍ରୁତୌଶ୍ରୁତମ୍ । ସର୍ଵେ ଯନ୍ତ୍ରା ଭଵାନ୍ଯନ୍ତ୍ରୀ ତ୍ଵଯି ସର୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ଯନ୍ତ୍ରର ଗୁଣ ଓ ଦୋଷ, ଯନ୍ତ୍ରୀର ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ— ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ର ଆପଣଙ୍କ; ସବୁକିଛି ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ଅବଳମ୍ବିତ।
ମମ କ୍ଷମସ୍ଵାପରାଧଂ ମୂଢସ୍ଯ ଦ୍ଵାରିଣସ୍ତଵ । ବ୍ରହ୍ମଶାପାତ୍କୁବୁଦ୍ଧେଶ୍ଚ ରକ୍ଷ ରକ୍ଷ ଜଗଦ୍ଗୁରୋ
ମୁଁ ମୂଢ଼ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଥିଲି, ମୋ ଅପରାଧକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପ ଓ ମୋ ଦୁଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧିରୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ହେ ଜଗତ୍ଗୁରୁ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା କ୍ରମତୋ ଜଯୋ ଵିଜଯ ଏଵ ଚ । ମୁଦା ତୌ ଯଯତୁଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଵୈକୁଣ୍ଠଦ୍ଵାରମୀପ୍ସିତମ୍
ଏଭଳି କ୍ରମକ୍ରମେ କହି, ଜୟ ଓ ବିଜୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ଶୀଘ୍ର ଚାହିଁଥିବା ବୈକୁଣ୍ଠ ଦ୍ୱାରକୁ ଗଲେ।
ଶିଶୁପାଲସ୍ଯ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ସର୍ଵେ ତେ ଵିସ୍ମଯଂ ଯଯୁଃ । ପରିପୂର୍ଣତମଂ କୃତ୍ଵା ମେନିରେ କୃଷ୍ଣମୀଶ୍ଵରମ୍
ଶିଶୁପାଳଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୁଣରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱର ବୋଲି ମନେ କଲେ।
କାରଯିତ୍ଵା ରାଜସୂଯଂ ଭୋଜଯାମାସ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ । କୁରୁପାଣ୍ଡଵଯୁଦ୍ଧଂ ଚ କାରଯାମାସ ଭେଦତଃ
ରାଜସୂୟ କରାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭୋଜନ ଦେଲେ; ପରେ କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ବିଭେଦ ଦ୍ୱାରା ଘଟାଇଲେ।
ଭୁଵୋ ଭାରାଵତରଣଂ ଚକାର ସ କୃପାନିଧିଃ । ପୁନର୍ଯଯୌ ଦ୍ଵାରକାଂ ଚ ଚିରଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ନୃପାଜ୍ଞଯା
ସେ କୃପାର ସାଗର, ପୃଥିବୀର ଭାର କମାଇଦେଲେ; ପରେ ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ।
ଵିପ୍ରାଯା ମୃତଵତ୍ସାଯା ଜୀଵଯାମାସ ପୁତ୍ରକାନ୍ । ମୃତସ୍ଥାନାତ୍ସମାନୀଯ ତନ୍ମାତ୍ରେ ପ୍ରଦଦୌ ସୁତାନ୍
ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କର ମୃତ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ସେ ପୁନର୍ଜୀବନ ଦେଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକରୁ ଆଣି ସେମାନଙ୍କୁ ମାଆଁଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵକୀ ତୁଷ୍ଟା ଯଯାଚେ ମୃତପୁତ୍ରକାନ୍ । ମୃତସ୍ଥାନାତ୍ସମାନୀଯ ଦଦୌ ମାତ୍ରେ ସହୋଦରାନ୍
ଏହା ଦେଖି ଦେବକୀ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ନିଜର ମୃତ ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ; ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକରୁ ସେମାନେକୁ ଆଣି ମାଆଁଙ୍କୁ ଭାଇମାନେ ଭାବେ ଦେଲେ।
ସଦ୍ଯୋ ଜହାର ଦାରିଦ୍ର୍ଯଂ ସୁଦାମ୍ନୋ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଚ । ସମାଗତସ୍ଯ ସ୍ଵଗୃହାଦ୍ଦ୍ଵାରକାଂ ଶରଣାର୍ଥିନଃ
ସୁଦାମା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରକାରେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସି ଶରଣ ନେଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ଦାରିଦ୍ର୍ୟକୁ ସାତ୍ୱିକ ଭାବେ ଦୂର କରିଦେଲେ।
ତସ୍ମୈ ଦଦୌ ରାଜଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ନିଶ୍ଚଲାଂ ସାପ୍ତପୌରୁଷୀମ୍ । ପୃଥୁକାନାଂ କଣଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭକ୍ତସ୍ଯ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ସେ ଭକ୍ତ ସୁଦାମାଙ୍କୁ ଅଚଳ ରାଜ୍ୟ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି, ସାତ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଲେ; ଏହା ସେ ଭକ୍ତଙ୍କ ଦିଆ ପୋହା ଖାଇ ଦେଲେ।
ବଭୂଵ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂ ଚ ଯଥେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାମରାଵତୀ । ଯଥା ଧନେଶ୍ଵରୋ ଦେଵୋ ଧନାଢ୍ଯଃ ସ ବଭୁଵ ହ
ସୁଦାମାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅମରାବତୀ ପରି ହେଲା; ଧନର ଦେବତା ଯେପରି ଧନୀ, ସେମିତି ସୁଦାମା ମଧ୍ୟ ଅତି ଧନୀ ହେଲେ।
ନିଶ୍ଚଲାଂ ହରିଭକ୍ତିଂ ଚ ଦଦୌ ଦାସ୍ଯଂ ସୃଦୁର୍ଲଭମ୍ । ଅଵିନାଶିନି ଗୋଲୋକେ ଯଥେଷ୍ଟଂ ପଦମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଅଚଳ ହରିଭକ୍ତି ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ପରିଚାରକତ୍ୱ ଦେଲେ, ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ଗୋଲୋକରେ ଇଚ୍ଛିତ ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନ ଦାନ କଲେ।
ଜହାର ପାରିଜାତଂ ଚ ଶକ୍ରାହଂକାରମେଵ ଚ । ସତ୍ଯାଂ ଚ କାରଯାମାସ ପୁଣ୍ଯକଂ ଵ୍ରତମୀପ୍ସିତମ୍ ।। ୧୩୩.
ସେ ପାରିଜାତ ଗଛ ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କଲେ; ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ପୁଣ୍ୟ ବ୍ରତ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ।
ଵର୍ଧଯାମାସ ସର୍ଵତ୍ର ନିତ୍ଯଂ ନୈମିତ୍ତିକଂ ମୁନେ । ତତ୍ର ଵ୍ରତେ କୁମାରାଯ ସ୍ଵାତ୍ମାନଂ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦଦୌ ।। ୧୩୩.
ସେ ସବୁଠାରେ ନିତ୍ୟ ଓ ନିମିତ୍ତିକ କାର୍ଯ୍ୟ ବଢ଼ାଇଲେ; ସେହି ବ୍ରତରେ କୁମାରଙ୍କୁ ନିଜକୁ ଦକ୍ଷିଣା ଭାବେ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣାନ୍ଭୋଜଯାମାସ ତେଭ୍ଯୋ ରତ୍ନଂ ଦଦୌ ମୁଦା । ସତ୍ଯଭାମାତିମାନଂ ଚ ଵର୍ଧଯାମାସ ସର୍ଵତଃ ।। ୧୩୩.
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭୋଜନ କରାଇ ସମ୍ପ୍ରୀତିରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦେଲେ; ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କର ଗର୍ବ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବଢ଼ାଇଲେ।
ରୁକ୍ମିଣ୍ଯା ଅତିସୌଭାଗ୍ଯମନ୍ଯାସାଂ ଚ ନଵଂ ନଵମ୍ । ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ସୁରାଣାଂ ଚ ଵିପ୍ରଣାମପି ପୂଜନମ୍ ।। ୧୩୩.
ସେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଅତି ଭାଗ୍ୟ ଦେଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ସବୁବେଳେ ନୂତନ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ବୈଷ୍ଣବ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ମାନ୍ୟତା ଦେଲେ।
ଵର୍ଧଯାମାସ ସର୍ଵତ୍ର ନିତ୍ଯଂ ନୈମିତ୍ତିକଂ ମୁନେ । ପରମାଧ୍ଯାତ୍ମିକଂ ଜ୍ଞାନମୁଦ୍ଧଵାଯ ଦଦୌ ପ୍ରଭୁଃ ।। ୧୩୩.
ସେ ସବୁଠାରେ ନିତ୍ୟ ଓ ନିମିତ୍ତିକ କାର୍ଯ୍ୟ ବଢ଼ାଇଲେ; ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମିକ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ।
ଅର୍ଜୁନଂ କଥଯାମାସ ଗୀତାଂ ଚ ରଣମୂର୍ଧନି । କୃତ୍ଵା ନିଷ୍କଣ୍ଟକଂ ଚୈଵ କୃପଯା ଚ କୃପାନିଧିଃ ।। ୧୩୩.
ସେ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଗୀତା ଶୁଣାଇଲେ; ଦୟାରୁ, ସେ ଦେଶକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖଦାୟକ ଅବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରାଯ ପୃଥିଵୀରାଜ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଦଦୌ ପ୍ରଭୁଃ । ଦୁର୍ଗାଂ ଚ ପୂଜଯାମାସ ଵୈଷ୍ମଵୀଂ ଗ୍ରାମଦେଵତାମ୍
ପ୍ରଭୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ରାଜ୍ୟ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦେଲେ; ସେ ଦୁର୍ଗା, ବୈଷ୍ଣବୀ ଗ୍ରାମଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।