ଵସ୍ତ୍ରଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଃ ସୁରେଶ୍ଵରଃ
ବସ୍ତ୍ର ଜଳିଯିବା ପରେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଉପରକୁ ବଢ଼ିଲେ, ହେ ଦେବତାମନ୍ଦଳୀର ନାଥ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତଦ୍ଵର୍ଦ୍ଧନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସସର୍ଜାପଃ ସ୍ଵଲୀଲଯା
ସେ ବୃଦ୍ଧିକୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଖେଳରେ ପାଣି ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଵିଶ୍ଵୌଘଂ ପ୍ଲାଵଯାମାସ ମୁଖବିଂଦୁଜଲଂ ଦ୍ଵିଜ
ତାଙ୍କ ମୁଖରୁ ପଡ଼ିଥିବା ଜଳବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପ୍ରବାହିତ କଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ତେନାଗ୍ନିସ୍ତୋଯାନ୍ନିର୍ଵାଣତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ସେଇ ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଅଗ୍ନି ପାଣି ଦ୍ୱାରା ନିବାଯାଏ।
ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ତଜ୍ଜଲାଦେକଃ ପୁମାନ୍ସ ଵରୁଣଃ ସ୍ମୃତଃ
ସେଇ ପାଣିରୁ ଏକ ପୁରୁଷ ଉଠିଆସିଲେ—ସେ ବରୁଣ ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାନ୍ତି।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ କନ୍ଯୈକା ତଦ୍ଵହ୍ନେର୍ଵାମପାର୍ଶ୍ଵତଃ
ସେଇ ଅଗ୍ନିର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଏକ କନ୍ୟା ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଜଲେଶସ୍ଯ ଵାମପାର୍ଶ୍ଵାତ୍କନ୍ଯା ଚୈକା ବଭୂଵ ସା 1.4.
ଜଳର ନାଥଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ବଭୂଵ ପଵନଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵିଭୋର୍ନିଶ୍ଵାସଵାଯୁତଃ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୀମାନ୍ ବାୟୁ, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଶ୍ୱାସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ତସ୍ଯ ଵାଯୋର୍ଵାମପାର୍ଶ୍ଵାତ୍କନ୍ଯା ଚୈକା ବଭୂଵ ହ
ସେଇ ବାୟୁଙ୍କର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଗୋଟିଏ ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଲା ।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ କାମବାଣେନ ରେତଃପାତୋ ବଭୂଵ ହ
କୃଷ୍ଣଙ୍କର କାମବାଣର ପ୍ରଭାବରେ ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟ ଝରିଗଲା ।
ସହସ୍ରଵତ୍ସରାନ୍ତେ ତଡ୍ଡିମ୍ଭରୂପଂ ବଭୂଵ ହ
ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ସେ ଜଳବୁଦ୍ବୁଡି ଆକାର ଧାରଣ କଲା ।
ଯସ୍ଯୈକ ଲୋମଵିଵରେ ଵିଶ୍ଵୈକସ୍ଯ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତିଃ
ଯାହାଙ୍କ ଦେହର ଗୋଟିଏ ଲୋମର ଛିଦ୍ରରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ବସିଛି ।
ସ ଏଵ ଷୋଡଶାଂଶୋଽପି କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ସେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଏକ ଷୋଡଶାଂଶ ଅଟେ ।
ମହାର୍ଣଵେ ଶଯାନଃ ସ ପଦ୍ମପତ୍ରଂ ଯଥା ଜଲେ
ସେ ମହାସାଗର ଉପରେ ପାଣିରେ ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଶୋଇଥିଲେ ।
ତୌ ଜଲାଚ୍ଚ ସମୁତ୍ଥାଯ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ହନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତୌ
ସେମାନେ ପାଣିରୁ ଉଠି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ।
ବଭୂଵ ମେଦିନୀ କୃତ୍ସ୍ନା କାର୍ତ୍ସ୍ନ୍ଯେନ ମେଦସା ତଯା
ସେଇ ମେଦରୁ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ।
ମମ ସଂଦେହଭେଦାର୍ଥଂ ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ମୋର ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଏହାକୁ ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର ।
ସର୍ଵାଦିସୃଷ୍ଟିକଥନଂ ଯନ୍ମଯା କଥିତଂ ଦ୍ଵିଜ
ମୁଁ ଯେପରି ଆଦି ସୃଷ୍ଟିର କଥା କହିଛି, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ।
ସର୍ଵାଦିସୃଷ୍ଟୌ କ୍ଲୃପ୍ତୌ ଚ ନାରାଯଣମହେଶ୍ଵରୌ
ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ନାରାୟଣ ଓ ମହେଶ୍ୱର ଅଛନ୍ତି ।
ସର୍ଵାଦୌ ବ୍ରହ୍ମକଲ୍ପସ୍ଯ ଚରିତଂ କଥିତଂ ଦ୍ଵିଜ
ବ୍ରହ୍ମା କଳ୍ପର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆରମ୍ଭରେ ଏହି କଥା କହାଯାଇଛି, ହେ ଦ୍ୱିଜ ।
ବ୍ରାହ୍ମଵାରାହପାଦ୍ମାଶ୍ଚ କଲ୍ପାଶ୍ଚ ତ୍ରିଵିଧା ମୁନେ
ହେ ମୁନି, ବ୍ରହ୍ମ, ବରାହ ଓ ପଦ୍ମ — ଏହି କଳ୍ପଗୁଡ଼ିକ ତିନି ପ୍ରକାର ।
ସତ୍ଯଂ ତ୍ରେତା ଦ୍ଵାପରଂ ଚ କଲିଶ୍ଚେତି ଚତୁର୍ଯୁଗମ୍
ସତ୍ୟ, ତ୍ରେତା, ଦ୍ୱାପର ଓ କଳି — ଏହି ଚାରିଟି ଯୁଗ ।
ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ତୁ ଦିଵ୍ଯାନାଂ ଯୁଗାନାମେକସପ୍ତତିଃ
ଗୋଟିଏ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଏକାଉନସତି ଦିବ୍ୟ ଯୁଗ ରହିଛି ।
ତ୍ରିଶତୈଶ୍ଚ ଷଷ୍ଟ୍ଯଧିକୈର୍ଦିନୈର୍ଵର୍ଷଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣଃ
ତିନିଶ ଓ ଷଷ୍ଟି ଦିନ ମିଶି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ହୁଏ ।
ଏତନ୍ନିମେଷକାଲସ୍ତୁ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ଏହା କୃଷ୍ଣ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଏକ ନିମିଷ ମାତ୍ର ସମୟ ।
କ୍ଷୁଦ୍ରକଲ୍ପା ବହୁତରାସ୍ତେ ସଂଵର୍ତାଦଯଃ ସ୍ମୃତାଃ 1.5.
ଅନେକ ଛୋଟ ଛୋଟ କଳ୍ପ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସଂହାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚକ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ଦିନେନୈଵ ସ କଲ୍ପଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକ ଦିନକୁ କଳ୍ପ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ବ୍ରାହ୍ମଵାରାହପାଦ୍ମାଶ୍ଚ ତ୍ରଯଃ କଲ୍ପା ନିରୂପିତାଃ
ତିନିଟି କଳ୍ପ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛି—ବ୍ରହ୍ମା, ବରାହ ଓ ପଦ୍ମ।
ବ୍ରାହ୍ମେ ଚ ମେଦିନୀଂ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ରଷ୍ଟା ସୃଷ୍ଟିଂ ଚକାର ସଃ
ବ୍ରହ୍ମା କଳ୍ପରେ, ସୃଷ୍ଟା ପୃଥିବୀକୁ ଗଠନ କରି ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଵାରାହେ ତାଂ ସମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଲୁପ୍ତାଂ ମଗ୍ନାଂ ରସାତଲାତ୍
ବରାହ କଳ୍ପରେ, ସେ ରସାତଳରେ ଲୁଚି ଯାଇଥିବା ଏବଂ ଡୁବିଯାଇଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଲେ।